Bergstra analyseert de week van Gobsmag [4]
 


Als de Jan van Halst van Gobsmag analyseert Bergstra, cijferfetisjist en drievoudig wereldkampioen 100 meter Excel scrollen, iedere zondag de afgelopen week toevoegde liedjes op ons Scorebord Der Nieuwe Muziek. Niet dat we daar om gevraagd hebben, hij stond ineens op de redactievloer met onder de arm een pak karnemelk (7.6) en de nieuwe editie van OOR (6.3). Maar wij zijn niet de minste. Van een beetje werkgelegenheid geven naar de mensen toe is nog nooit iemand minder geworden.


Bergstra analyseert de week van Gobsmag [#4] – 26 t/m 31 januari 2014

kantoorHoe het gebeurde weet ik niet meer precies, maar ineens stond ik afgelopen week in de stad oog in oog met Bas. Of eigenlijk botsten we tegen elkaar op. Ik slenterde al dagdromend over de straat richting barvrouw Angela, toen bij Het IJspaleis iemand de deur kwam uitvliegen. Likkend aan een grote oubliehoorn met drie bolletjes sorbetijs en disco spikkels botste hij tegen me op. Toen ik zag dat het Bassie was, was ik toch een beetje Gobsmagged.

– ‘Van Halst. Jonguh, wat doe jij hier?’
– ‘Dat kan ik beter aan jouw vragen, Bas. Wat dacht je: de F zit bijna in de maand, dus tijd voor een ijsje?’
– ‘Wat zal ik zeggen Van Halst. De één spaart afgelikte postzegels, de ander likt graag een ijsje. Maar nu dat ik je toch spreek: wanneer kom je weer naar kantoor?’
– ‘Naar kantoor? Die disco spikkels zijn zeker naar je hoofd gestegen.’
– ‘Nee, sorry Bergstra. Ik meen het. Luister: ik heb met Harm gesproken en eerlijk is eerlijk, het is wat uit de hand gelopen. Zijn reactie was wel erg overdreven. Maar je weet hoe hij is, toch? Vol temperament en vol vuur als het op goede muziek aan komt. Misschien had je ook niet moeten proberen grappiger uit de hoek te komen dan Harm zelf.”
– ‘Maar ik wás toch grappiger, Bas? Jij moest ook lachen.’
– ‘Jaja. Maar wat denk je- Ho! Moment! Ik heb een druiper. Even mijn oubliehoorntje bij likken. Hmm. Zo, dat is beter. Wat denk je er van? We hebben vanavond een team bbq. Op het kantoordak. Ik ga zo even vlees inslaan, Harm regelt de kooltjes en believe it or not: Fritsie regelt de muziek. Als dank voor een mooie bijdrage over Night Beds. Gehoord toevallig?’
– ‘Eh, nee. Nee, zegt me zo even niets. Ik zal eens luisteren.’
– ‘Zeker doen, Van Halst. Hey, maar ik moet vliegen. Ik zou half 4 bij de Keurslager zijn voor een ‘meat en greet’. Haha! Zelf bedacht! Tof toch?! Nou, doei. Tot vanavond.’

En weg was Bas, de hoek om, al likkend aan zijn oublihoorn. Met disco spikkels in zijn baard.

Om een lang verhaal kort te maken: ik ben ‘s avonds naar de kantoorbarbecue gegaan, al was het alleen maar om m’n notebook op te halen. Of zoals Harm het evenement noemde: de vrijmibiq. Dat die afkorting niet klopte, hield ik voor me; ik heb smakelijk mee staan lachen. Zo wijs was ik inmiddels wel.

Ben FullerFritsie was er natuurlijk ook.
– ‘Hey Van Halst,’ kwam hij joviaal en breed lachend naar me toe. ‘Fijn dat je er weer bent man. Hoe gaat-ie? Nog goede muziek gehoord, de laatste tijd?’ (Deze laatste vraag ging vergezeld met een enorm vette knipoog.)
– ‘Nee. Jij?’
– ‘Nou, toevallig wel Van Halst. Een liefdesliedje van BEN FULLER. Ik ben er helemaal vol van! Ghehe. Snap je ‘m? Hey? Fuller. Ben er vol van. Geinig hè?’
– ‘In kleine zalen beginnen, Fritsie. En ja, best een aardig liedje. Trouwens, heb jij toevallig ergens m’n notebook gezien?’
– ‘Ja. Staat op je bureau, Van Halst. Kan je zo meenemen. Moet ik ‘m even halen?’
– ‘Nee, blijf jij maar hier plaatjes draaien, Frits. Ik haal ‘m zelf wel.’

Ben Fuller – Love Song For The People – Lees het Gobsmag rapport |

Op mijn bureau lag inderdaad nog m’n notebook, precies zoals ik hem had achtergelaten. Omdat ik Harm en Bas in de keuken druk hoorde kibbelen over hoe lang de kip nu precies in de marinade moest (Bas: “Mijn credo: marineren moet je leren.”) en of er nu wel of geen groente tussen de vleesjes aan de spiezen moest (Harm: “Natuurlijk niet Bas, anders had het wel een sláslick geheten. Er hangen trouwens spikkels in je baard.”), startte ik mijn notebook en surfte naar Gobsmag.nl. Toch benieuwd wat de mannetjes hadden ontdekt afgelopen week.

Stefany JuneDe naam Julia Stone flitste voorbij. Mijn hart maakte verheugd een sprongetje. Had zij nieuw werk uitgebracht? Mijn muze die me ooit betoverde in Paradiso? Neen, was het keiharde antwoord. “STEFANY JUNE (Is It The Whiskey?) is een markante mix van Ladyhawk en Julia Stone” stond er in het Gobsmag rapport. Een goede uitnodiging voor een luisterbeurt, aangezien beide dames mij muzikaal kunnen bekoren. Maar wat grappig toch dat een cocktail bestaande uit twee onderdelen die afzonderlijk zeer goed smaken, gecombineerd zo tegen kan vallen. Zo zie je maar weer dat het observer-expectancy effect waarschijnlijk een verschijnsel uit de wetenschappelijke pen van Diederik Stapel is. Anyhow: aan de header foto te zien is Stefany in ieder geval niet voor de poes. Miauw.

Stefany June – Is It The Whiskey Lees het Gobsmag rapport

eiyIets wat ik ook niet onbesproken wil en kán laten is EAST INDIA YOUTH. Letterlijk stellen de mannen in hun rapport dat er ‘een in de laptop gefabriceerd koortje mee gaat doen’ en schalen Looking For Someone vervolgens doodleuk in op een 8. Jongens toch! Muziek gefabriceerd uit een doosje! Kom nou toch! Hebben jullie je ziel verkocht?

East India Youth – Looking For Someone – Lees het Gobsmag rapport

TheDeepDarkWoodsNee dan THE DEEP DARK WOODS. Trackje 18th of December begint met een prachtig orgeltje. Meteen sfeer! Sorry voor het Ekdommeriaans, maar mijn legitieme excuus is Ekdom’s Barbecue Platenbox die Fritsie de hele avond al grijs staat te draaien. Wat ik wil zeggen, is dat het hier om échte muziek gaat met échte muzikanten en échte instrumenten. Niets uit een doosje of laptop, maar muziek met een ziel and a story that needs te be told en deserves to be heard. En dat krijgt dan slechts een 8.

The Deep Dark Woods – 18th of December Lees het Gobsmag rapport

– ‘Goed je weer te zien, Bergstra. Ondanks alles.’ Harm was ongemerkt achter me komen staan. ‘Alweer bezig met een analyse neem ik aan, ouwe Excel kampioen?’
-‘Hey Harm,’ antwoordde ik. ‘Ja, goed om terug te zijn. Voelt goed. En inderdaad, ik heb snel wat op papier gezet. Kijk maar wat je er mee doet.’
– ‘Plaatsen natuurlijk, Van Halst! Ongezien plaatsen! Wat geweest is, is geweest. Jij hoort bij Gobsmag. Houdt Bas en mij ook scherp. Kom je wel zo naar buiten? Per slot van rekening is dit vooral jouw vrijmibiq.’
– ‘Van mij?’
– ‘Ja, Van Halst. De subsidie is binnen. Yihaa!’
En met twee schalen sjasliks en gemarineerde kippendijen liep Harm het terras op, ondertussen Frits aansporend om nu eindelijk eens goede muziek te draaien.

De rest van de avond verliep op zijn Gobsmags: gezellig, rumoerig, ietwat rommelig, de ene woordgrap na de andere, veelal goede muziek, nog meer sterke verhalen en een stagiair die maar blééf koffie halen en druk was met het uitserveren van toetjes (sorbetijs met disco spikkels). Yup, het is goed om terug te zijn.

Bergstra – de Jan van Halst van Gobsmag

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op