Kijken: Low Roar bij Indekringloop

'Just A Habit' op het Chordify HQ

Fijn nieuws op de vrijdagmiddag: onze vrienden van Indekringloop hebben weer een mooie sessie online. Ditmaal met de toffe IJslandse band Low Roar, die je al eerder op Gobsmag langs zag komen met liedje Easy Way Out. Voor de camera’s van Indekringloop speelden ze het eveneens prachtige Just A Habit:


Lees verder

Kijken: Stacy’s Mom in een awesome jazz jasje

Stacy's mom has got it going on

Van een goede cover op z’n tijd zijn wij niet vies. Vooral als de uitvoerende artiest er een verrassende twist aan weet te geven. Enter Postmodern Jukebox ft. Casey Abrams, die de Fountains Of Wayne powerpophit Stacy’s Mom uit 2003 in een vintage jaren ’30 jazz jasje hebben gestoken. Vanaf 2 minuten wordt het helemaal te gek, helemaal als-ie even later ook nog gaat scatten.

Bron: Time




Kijken: Live & Direct with Night Beds



Als ik in 2013 een album jaarlijstje had gemaakt, dan had Country Sleep van Night Beds zeker in de top 5 gestaan. Nummers als Ramona, Even If We Try en -wat mij betreft prijsnummer- Was I For You? geven mij nog steeds het gevoel alsof ik bij een ondergaande zon met blote voeten in de warme branding sta van een zee vol melancholie en het terugtrekkende water al mijn zorgen meevoert. Pure beeldspraak natuurlijk, maar het geeft een beeld van wat Winston Yellen (a.k.a. Night Beds) met je kan doen.

Weinig Voice-stoelen zullen waarschijnlijk voor de beste man draaien. Daarvoor schuurt het teveel; is het te breekbaar en te weinig gepolijst. And that’s exactly why I love it, my dear. Het is puur, eerlijk. Het schuurt.

Onlangs kwam ik deze ‘Live & Direct’ opname tegen. Lucky basterds als ik zien hier binnen 12 minuten Ramona en Was I For You? langskomen. Let met name op hoe deze laatste haast achteloos wordt vervlochten in Head For The Hills. Nog zo’n prijsnummer, dat in januari van dit jaar uit kwam. Helaas nog niet op een volwaardig album terug te vinden, dus het album lijstje van 2014 zal er ook wel weer niet van komen. Ach, ik vind muziek sowieso geen wedstrijd.




Nog eens kijken: Broken Bells met Ringo Starr bij Letterman

Maar wie is de walrus?

Broken Bells is misschien wel één van de fijnste samenwerkingen van de afgelopen jaren. Even een mini opfriscursus: het duo Broken Bells wordt gevormd door Brian Burton (a.k.a. Danger Mouse en helft van Gnarls Barkley) en James Mercer (zanger en gitarist van The Shins). Na een bijzonder fijn debuut album in 2010, kwam dit jaar met After The Disco hun lang verwachte tweede plaat uit. Tot zover de Gobsmag service dienst.

De promotionele tour karavaan bracht de heren begin dit jaar bij David Letterman waar ze een cover ten gehore brachten van And I Love Her. Juustem, een Beatles klassiekertje. Om het feest helemaal compleet te maken, nam Ringo Starr himself postuum plaats achter de drumkit. En dat terwijl de beste man nog springlevend is! Primeurtje hoor. De echte kenner herkent natuurlijk ook de I Am The Walrus sample. Conclusie: dit vinden wij nou tof.




Nog eens kijken: Jake Bugg over liefdesliedjes

A song about love's not enough

Muziek = Emotie. Deze vergelijking zouden we graag nog eens vakkundig zien worden uitgelegd in een volgende DWDD University. Niet voor onszelf hoor, wij weten exact hoe de formule in elkaar steekt. Dus mocht Robbert Dijkgraaf verhindert zijn, je kunt ons altijd bellen Mathijs.

Want het is namelijk heel simpel. Vergeet toeters, bellen of stadions vol video- en geluidseffecten. Een jongen met een gitaar en een overdosis passie is voldoende. Zie hier Jake Bugg die zijn A Song About Love vertolkt. Ik vind het fascinerend.

Bij het schrijven van dit stukje heb ik dit clipje inmiddels al 20 keer gezien (and counting) en elke kijk- en luisterbeurt word het nummer mooier. Gek toch eigenlijk dat het nummer me een jaar geleden op z’n plaat Shangri La niet eens erg opviel.
Het zal de passie en de emotie zijn die bij dit optreden door Jake’s aderen gieren. Kijk tijdens de refreinen, wanneer Jake aanzet, maar eens goed naar zijn nek. Eén brok emotie.




Kijken: Taylor Swift covert Riptide van Vance Joy

Alsof er engeltjes met fluwelen handschoenen je netvlies trommelvliezen strelen

“Closest thing to Michelle Pfeiffer that you’ve ever seen.” Na een klein vergelijkend warenonderzoek op Google Images blijkt het nog waar ook: Taylor Swift en Michelle hebben wel wat van elkaar weg. Oké, de gedachte is misschien een beetje vader van de wens*, maar toch. Zou Vance Joy het geweten hebben toen hij Riptide schreef?

Ik hoor het mezelf in 2013 nog steeds verkondigen aan iedereen die het maar horen wilde: Riptide was één van de mooiste liedjes van dat jaar. Sterker, veel mooier zou je ze niet meer voor je kiezen krijgen. Totdat Taylor Swift vorige maand plaatsnam in BBC’s Live Lounge. Goh. Alsof er engeltjes met fluwelen handschoenen je netvlies trommelvliezen strelen.

*in willekeurige volgorde




Kijken: Noel Gallagher doet Everybody’s On The Run met koor

"Hang in there Liam, you gotta hold on"

“Beady Eye are no longer. Thanks for all your support. LGx.” Aldus Liam Gallagher op Twitter. De geruchtenmachine omtrent een Oasis-reünie maakt direct weer overuren. De broertjes Gallagher schijnen weer gezamenlijk door één deur te kunnen en album (What’s The Story) Morning Glory bestaat ook bijna 20 jaar, dus wie weet.

In januari 2009, een half jaar voor de definitieve break-up zo bleek later, heb ik Oasis gelukkig nog live mogen zien in de Heineken Music Hall. Ik wil hier niet de fan boy gaan uithangen, maar het zijn toch wel een soort helden van me. Of ik hoop op een reünie? Nou. Ik sta er niet om te springen eerlijk gezegd. Ik heb twijfels of ze samen weer iconische platen kunnen schrijven en vrees dat het vooral opwarmen van oude prak wordt.

Spannender vind ik wat Noel Gallagher met zijn High Flying Birds produceert. Het eerste gelijknamige album uit 2011 vind ik redelijk briljant en ik ben erg nieuwsgierig naar opvolger Chasing Yesterday (officiële release 2 maart 2015). Op 20 maart komt hij het laten horen in Tivoli Vredenburg, wat natuurlijk al lang stijf is uitverkocht.

Tot die tijd Noel and his High Flying Birds maar op repeat zetten. Neem bijvoorbeeld deze uitvoering van Everybody’s On The Run, live at The O2, inclusief koor. Heel gaaf. Misschien moet Liam ‘m ook eens wat vaker luisteren. “Hang in there love, you gotta hold on. Everybody’s on the run.”




Kijken: 4AD sessie van Future Islands

Vijf topliedjes mét blazers

Internationaal doorbreken dankzij een gek dansje: hopelijk herinneren we de Amerikaanse band Future Islands over pakweg 10 jaar niet alleen met die woorden. Desondanks kunnen we nu, zo’n 7 maanden na dat fascinerende optreden bij David Letterman, concluderen dat het inderdaad goed los is gegaan voor het trio. Gelukkig kunnen we ook stellen dat Future Islands meer is dan dat het grappige ‘Seasons (Waiting On You)’-dansje met die verrassende grunt. Album Singles is namelijk een sterke plaat die ongetwijfeld in diverse jaarlijstjes zal gaan opduiken. Toch nog wat bewijs nodig? Check dan deze gloednieuwe sessie die de heren opnamen voor hun platenlabel 4AD. Mét blazers!