Een man met z’n ziel onder de arm en een gitaar voor z’n buik
Damien Rice in Carré


Zaallichten dempen. Het gepraat wordt geroezemoes en het geroezemoes wordt fluisteren en dan is het stil.
Donker.
Een klein lampje op het podium en een man met gitaar.

It’s not that we’re scared
It’s just that it’s delicate

Hij zegt niks en wij zuchten vooral. Het tempo ligt hoog, haast geen tijd om te klappen. We doen het toch. In het begin voorzichtig, daarna steeds harder en langer. Hij moet weten dat deze maandagavond voor nu de mooiste avond van het jaar is.

And so it is
Just like you said it would be
Life goes easy on me

Most of the time

Gedachten dwalen even af. 2007, hij stond in de Heineken Music Hall. Of toen op Lowlands, ook in dat jaar. Hij brak een snaar. Het was anders. Hij was anders. Ik was anders. De wereld was anders.
Maar sommige dingen blijven altijd hetzelfde en raken doet het weer.
En misschien met elk verstreken jaar juist wel steeds meer.

Older chests reveal themselves
Like a crack in a wall
Starting small, and grow in time

Staan, juichen, schreeuwen – het kan niet in dit statige theater waar wij slechts een bijrol hebben in zijn drama. En dat schreeuwen kan hij ook veel beter. Harder, rauwer, echter.
De pijn komt van ver en is dan ineens dichtbij. Angstaanjagend dichtbij.

TELL ME IF YOU WANT ME TO LIE
Because this has got to die

Pas aan het einde van de avond, na het kom-alsjeblief-terug-applaus-en-gestamp, zegt hij wat tegen ons. Nee, geen uitleg, geen bedankje of een grappige ankedote, maar enkel het voorstellen van de IJslandse meisjes uit het voorprogramma. Hij speelt, zij zingen de eerste romantische coupletten. We zetten ons schrap in het pluche, wetende dat daarna de vulkaan nog eenmaal gaat barsten.
En dat gebeurt, heviger dan verwacht.

I WANNA HEAR WHAT YOU HAVE TO SAY ABOUT ME
HEAR IF YOU’RE GONNA LIVE WITHOUT ME

Een muur van geluid. Wanhopige chaos. Alles gaat kapot. Waarom gaat alles toch altijd kapot?
Een abrupte draai aan de volumeknop.
Doodse stilte.
Het einde van de avond in zicht.
Uit de zwarte wereld stapt een koor en hoop klinkt achter de man die met z’n ziel onder de arm en een gitaar voor z’n buik vijftienhonderd mensen twee uur lang muisstil heeft gehouden.
Samen, niet meer alleen, zingen ze:

Come
Come along
Come with fear
Come with love
Come however you are
Just come

Gezien: Damien Rice in Carré (Amsterdam), 27 oktober 2014


Quotes uit de volgende liedjes:
Delicate, The Blower’s Daughter, Older Chests, Elephant, I Remember en nieuw liedje Trusty & True.

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op