Stefans 25: De perfecte I Am Kloot instapplaat
Not that I need proof

Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws schrijft voor Gobsmag over z'n 25 meest beluisterde albums. Deze week nummer 14: I Am Kloot (2003) van I Am Kloot.



De definitie van I Am Kloot

2281.300Het had zo mooi kunnen zijn. Na een debuutplaat die door vriend en vijand de hemel in werd geprezen, moest het tweede album de verwachtingen inlossen. Een betere platendeal, toegankelijke liedjes en lange tours door Europa. Daarna komt het succes vanzelf. Toch?

Nou ja, niet dus. Dat (relatieve) succes zou nog een jaartje of acht op zich laten wachten. Het ligt in ieder geval niet aan de titelloze tweede plaat, die minder eigenzinnig maar gelukkig niet minder goed is dan het debuut Natural Historyal eerder besproken in deze top 25.

Ik wijs zelf de vinger graag naar platenlabel Echo, dat de grootste potentiële hit Proof alleen als downloadsingle uitbracht terwijl de video en de cd’tjes al klaar lagen en de wereld nog niet klaar was voor downloadsingles. Proof – zo heb ik al vaker geroepen – is een van mijn favoriete liedjes OOIT. De minimalistische clip met Christopher Eccleston die langzaam maar zeker steeds gelukkiger begint te kijken, versterkt het nummer alleen maar.

Maar laten we bij het begin beginnen. De hidden track dus, want die staat namelijk vooraan op de plaat. Je hoort Deep Blue Sea alleen als je terugspoelt vanaf het moment dat je op ‘Afspelen’ hebt gedrukt. Gelukkig staat het prachtige nummer ook gewoon op YouTube (en op sommige singles als b-kantje en op verzamelaars). Het nummer bevat prachtige zinnen, die van John Bramwell gewend zijn. Hier horen we: “I’ve seen the light of strange and never winced.”

De meeste luisteraars zullen dit nummer echter niet als opener van de cd beschouwen. Die worden verwelkomd met het enigszins vage Untitled #1 verwelkomd. Vaag want inderdaad – vage teksten:

You say you’re like a tree or a bus stop, with your hands by your side.
Let’s say you’re like a field of tulips, cheap gold flowers in the sky.
If the calory comes, is it really no surprise?
Count the calory cops, I’m allowing alibis.

En het briljante tussendoortje:

Well, he said he’s a vegetarian.
Well, there’s animals in water

De melodie is vrolijk, vrij uniek voor het vaak zwartgallige trio uit Manchester, niet voor niks is de cover ook zwart (alleen op 3 Feet Tall lijkt nog ruimte voor een vrolijke noot). Omdat de tekst van Untitled #1 onduidbaar is, is het niet makkelijk om het nummer te omarmen.

Hoe anders is dat bij follow-up track From Your Favourite Sky. Daar komt de mooie donkere romantiek bovendrijven, die de rest van de plaat domineert. Proof, Here For The World en Not A Reasonable Man zijn ijkpunten op de plaat, afgewisseld door nummers die net iets afwijken van het stramien dat op History werd neergezet. Maar nergens wordt het zo mooi als de band die zonder terughoudendheid speelt:

So what is love?
And who am I?
To dare to pull the stars from your favourite sky

Af en toe is er ruimte voor wat extra’s. Zo heeft The Same Deep Water As Me een bijna lompe vibe. Life in a Day komt bij liveoptredens pas echt tot leven, maar hier is al een duidelijk bericht voor de mensen die de band als akoestisch niemendalletje willen afdoen. Wie anno 2014 naar I Am Kloot luistert, moet concluderen dat de band inmiddels sneller voor strijkers kiest dan voor de lompe bas van Life in a Day. Volgens mij had zo’n lomp intermezzo best gekund op single Hold Back The Night uit 2012, maar het heeft niet zo mogen zijn.

Dat doet niks af aan het feit dat I Am Kloot een uiterst diverse plaat geworden die wel als eenheid functioneert. Constante factor zijn de songteksten en de ruimte in de instrumentatie (nog steeds is gitaar-bas-drums-zang de kern). Was Natural History nog een plaat vol potentie, op I Am Kloot stelt de band zich voor in al haar vormen. Alsof ze zichzelf ineens serieus zijn gaan nemen.

I Am Kloot is dan ook een sterke plaat om bij te beginnen, mocht je het oeuvre van de band willen verkennen. De plaat is een geschikte definitie van de band, die er vroeger een sport van maakte zo min mogelijk uit te wijden over die bandnaam (maar recentelijk stond er op Facebook dan toch een verklaring). Hierna zou de band alle kanten op gaan, van koud (Gods & Monsters) naar uiterst gearrangeerd op The Sky At Night. Misschien dat Natural History tien jaar later beter overeind blijft qua liedjes, maar laten we niet vergeten dat op I Am Kloot ook veel moois staat…


Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws is gespecialiseerd in het schrijven van teksten en concepten. Z’n laatste project is het onder de loep nemen van de 25 meest geluisterde albums volgens z’n LastFM-account.

Eerder in deze serie:
#25: Tom McRae – Tom McRae (2000)
#24: Kate Walsh – Light & Dark (2009)
#23: Ane Brun – Spending Time With Morgan (2000)
#22: Coldplay – A Rush Of Blood To The Head (2002)
#21: Lisa Hannigan – Sea Saw (2008)
#20: I Am Kloot – Natural History (2005)
#19: Richard Swift – Walking Without Effort (2005)
#18. Turin Brakes – We Were Here (2013)
#17. Nick Drake – Pink Moon (1972)
#16. Richard Swift – Dressed Up For The Letdown (2006)
#15. Ewert And The Two Dragons – Good Man Down (2011)

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op