Denpasar: it’s better to burn out than to fade away
 


“Petite Machine is de mooiste, want dat gaat over de wil om je hele ziel en zaligheid tevergeefs te geven.”

In een hotelkamer in Denpasar wachtte ik op de stoelgang van mijn broer. Ik keek eens uit het raam, zat wat op mijn bed en knipte langs Televisi Republik Indonesia en Surya Citra Televisi. En toen zag ik een jongeman met halflang blond haar woest zijn gitaar door de lucht zwaaien. Het korte intro nestelde zich voorgoed in mijn hersens. I’m so happy ’cause today I’ve found my friends. They are in my head.

• Door Gobsmag columnist Jasper de Kinkelder / @jdekinkelder

Een jaar eerder, lente 1991, zaten Kasper, Mads en Asger in de kantine van de Kastanievej Efterskole in het Deense Frederiksberg. Het was een school als alle andere, misschien zelfs wat ziellozer. Een plek waar je gaat dromen uit verveling. Over een bandje bijvoorbeeld. Niet veel later traden ze op voor de leerlingen van het Ordrup Gymnasium. Met die stoere, zelfverzonnen naam: Nirvana.
Wisten zij veel.

Aan de andere kant van de oceaan werd op dat moment muziekgeschiedenis geschreven. Niet dat Kurt dat voor ogen had, want de verwachtingen waren niet eens zo heel erg hoog. Maar hij wilde wat meer melodie in die murwe Seattle-sound brengen.
Wist hij veel.

In het najaar werd Smells Like Teen Spirit een wereldwijde hit en het album Nevermind de blauwdruk voor de jaren ’90.
Een contradictio in terminis. De drang naar muzikaal succes en de afkeer van roem. Het deed de jongeman uiteindelijk zelf grijpen naar de lithium. Of iets anders. En iets meer.

Maar dat moest allemaal nog gebeuren toen het Nirvana van de Kastanievej Efterskole een leerling tegen het lijf liep die een beetje wist wat er gaande was in Seattle. Nirvana werd Kashmir.

Kashmir

Kashmir

streamerEn Kashmir werd een schromelijk onderschatte band. De afgelopen 23 jaar (!) werden parels van nummers geschreven. Petite Machine is de mooiste, want dat gaat over de wil om je hele ziel en zaligheid tevergeefs te geven. Voor de liefde uiteraard. Die machteloosheid krijgt weliswaar geen woorden van Kasper, maar je hoort het, iedereen hoort het, na 3 minuten en 18 seconden.
En dan vanaf 4 minuten en 26 seconden nog een beetje meer.
En dan denk ik terug aan toen.

Ik kende een meisje. Een lief meisje dat ik stevig vasthield als ze moest huilen. Huilen over ons, over de wereld, over haar leven. Dat kwam soms voor. Wanneer de lichten uit waren en we in bed lagen, kon het zo maar opeens gebeuren. Ik waakte over haar, zei haar dat alles goed zou komen, tot ze in slaap viel. En ik dacht; ik ben ‘that one man / who can fix his petite machine’.

Maar dat was niet zo. Ik was die man niet. Ik kon het niet repareren. Te jong, te naïef en te rusteloos. Toen we beiden ongelukkig waren gingen we uit elkaar. Nooit meer gezien. Of zoals Kurt in zijn afscheidsbriefje citeerde: ‘It’s better to burn out than to fade away.’


Kashmir – Petite Machine

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op