Gobsmag EXTRA tips – part 27
Meer! Meer! Meer!


Er komt veel goede muziek op ons af. Heel veel. En omdat we op ons Scorebord maar plek hebben voor 5 liedjes per week, geven we je in de categorie Gobsmag Tips een aantal extra fijne liedjes kado.

In deze editie muziek van:

1. Young Mister

Young Mister stuurde ons met Imaginary Lines een prima liedje dat volgens ons past in de traditie van een band als Dawes. Dit nummer staat op de 5-track EP Soft Rock, dat eind vorige maand verscheen. Young Mister is overigens de band van Steven Fiore. Althans band, meestal opereert hij gewoon lekker solo. Dat doet hij al jaren, onder andere op festival als SXSW en Mondo. Hij laat overigens ook doorschemeren dat er in 2018 een vervolg EP verschijnt, daarvoor zit hij nu in de legendarische Forty-One Fifteen studio’s in Nashville. Juist, eentje om in de gaten te houden dus.

2. Rattlerette

Here Be Dragons is pas het tweede nummer dat Rattlerette uitbrengt in aanloop naar hun debuut EP. En wat voor een! Op de een of andere manier horen we een uiterst fijne combinatie van The Black Keys en 80’s. Momenteel staat hun FB-likes teller op 4, dus als je nu instapt kun je weleens de blits gaan maken over een maand/jaar of wat.

3. Nick Summit

Honey Come With Me Drive, zou zomaar de titel van een fijne film kunnen zijn. Het is een liedje. Maar kan wat ons betreft zou als soundtrack door. En ook hier kun je er vroeg bij zijn, er staan op moment van schrijven slechts drie liedjes in Spotify. In Honey Come With Me Drive zit de meeste pit (en gitaren). Daar hadden we net zin in, dus delen we dit liedje met je.

4. Whitacre

Whitacre is een band uit Denver. Een muziekstad. Maar Whitacre begon niet als band. Paul Whitacre bracht namelijk 5 jaar door als solo-artiest. Hij verhuisde naar Denver, en ontmoette daar de rest van zijn huidige band. En omdat ze tegenwoordig met z’n 6’en zijn laten ze het ‘Paul’ maar weg in de bandnaam. Liedje Set Me Free houdt wat ons betreft het midden tussen The Avett Brothers en The Lumineers.

5. Collegians

Muziek uit Australië, zeker wanneer het gesteund wordt door Triple J, staat meestal garant voor succes. Zo ook bij Collegians. Zelf beschreven ze het als London Calling on Steroids. Juist, van The Clash.
En die Britse invloeden zijn niet gek als je bedenkt dat frontman Glenn Patrick oorspronkelijk uit Engeland komt. Love schijnt het trouwens helemaal te gek te zijn, nu maar wachten of de mannen de trip over de oceaan een keer gaan maken. Wij hopen het van harte.

6. Stereo Honey

Stereo Honey is een kwartet uit London. Ze staan aan de vooravond van een mooie reis. Naar Groningen. Jawel, voor EuroSonic. En afgaande op liedje Angel snappen we dat volkomen. Dat liedje staat op Monuments, een EP die op punt van verschijnen staat, en gaat over drunken drivers. Zo ontzettend heftig:

“Just to get a touch of her bronze skin, she’s the girl that just won’t let you in, but always leaves you coming back for more. Coming down that road again, travelling at a hundred as four. Now you’re dressed in your Sunday best, and she’s coming to take you home.”

Luister overigens ook nog eens naar liedje The Heart, dat stond in juni op ons scorebord.

7. Nicky Williams

Nicky William komt uit Oxelosund (jawel, Zweden). Hij groeiede, zoals wel meer artiesten, op in een enorm muzikaal huis. En dus bracht Nicky zijn jonge jaren (al is hij pas 22) door met het maken van muziek, het schrijven van teksten en het schaven van zijn stem. En die stem, die stem. Af en toe donker als The National, een randje soul. Kortom, heerlijk voor deze tijd van het jaar. Overigens had Nicky ons al bij zijn intro: Sweden’s number 1 sad guy. Love it!

8. Hamish Anderson

Hamish Anderson komt uit Australie en wordt al geprezen door NPR, Billboard en American Songwriter. Dan moet het bijna wel goed zijn. En als je bedenkt dat zijn debuutplaat werd geproduceerd door Jim Scott (Tom Petty, Ryan Adams), man, dan hebben we goud achter de play-button. En inderdaad, liedje U klinkt als de Australische Dan Auerbach. Heerlijke vocals, orgeltje. Weet je wat, we zetten hem voorlopig even op repeat.

9. Cuzins The Band

“If you were to mix Jack White at his darkest and The Black Keys at their heaviest, you have something pretty close to Cuzins The Band.” Man, Nine Pound Hammer klinkt heerlijk bluesy, vuig (wat een woord, he) en wat dies meer zij. Zoals ze het zelf zeggen: not a band to sleep onzelfgetitelde debuut EP. Dus voel je je energiek of heb je energie nodig, zet dan eens op.

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op