Het meesterlijke plan van de broertjes
 


“Op geen enkel ander liedje van Oasis klinkt hun verbindend geloof dat ze de beste band van de wereld zijn zo sterk.”

‘Acquiesce’ is de opener van één van onze favoriete Oasis-platen: The Masterplan. Sterker nog, ik geloof dat mijn elf jaar oudere broer het zelfs zijn allerlievelingsplaat van de band uit Manchester noemt. Dat gaat mij nét iets te ver, maar man, wat een goede plaat is het.

• Door Harm de Kleine / @harmdk

Als muziekredacteur van beroep moet ik natuurlijk zeggen dat het debuut Definitely Maybe nog altijd het beste is wat Oasis ooit heeft gemaakt en nooit meer zal maken (ondanks de reünie die er natuurlijk gewoon gaat komen). Dat Definitely Maybe misschien wel het beste debuutalbum aller tijden is. Dat het uitkwam in een tijd, 1994, dat het helemaal niet meer zo vanzelfsprekend was dat er opwindende gitaarbands uit Engeland kwamen. Een debuut dat barst van de zelfverzekerde anthems en waarbij de enige twijfel in de albumtitel zit.

Afijn, dat zeg ik dus als een muziekredacteur die zijn kennis voor een groot deel gehaald heeft uit boeken, muziekdocumentaires, bladen en soms zelfs uit eerste hand van de hoofdrolspelers en/of bijstanders. En vooruit, ook een beetje van Wikipedia. Maar als groot Oasis én Britpop-/Beatlesliefhebber snap ik heel goed waarom mijn broer zo wegloopt met The Masterplan.

Ik was elf jaar toen Definitely Maybe uitkwam. Ik woonde in Drenthe, voetbalde elke minuut van de dag en draaide in de regenachtige uurtjes een door mijn broer gemaakt cassettebandje met op kant a Michael Jackson en op de andere kant Queen. Oasis zei me niks. De namen Roberto Baggio en Alessandro Del Piero deden mijn oren spitsen, niet die van Liam of Noel Gallagher en helemaal niet die van Bonehead, Guigsy en Tony McCarroll.

streamerHet begon een jaar later, toen mijn broer met de plaat (What’s The Story) Morning Glory kwam aanzetten. ‘Wonderwall’ was al een hit en misschien had-ie ‘m daarom gekocht (net als 22 miljoen andere mensen). Ook dat album kwam op een cassettebandje, want wat ik hoorde beviel. Zo erg, dat ik de naam van de band op dingen begon te schrijven. Schoolschriften. Een etui. Mijn arm.
Ik werd door sommige klasgenoten voor “alto” uitgescholden. Een gitaarband, wat voor loser ben jij?

In 1997 volgde Be Here Now. Destijds neergesabeld door de pers, weet ik als muziekredacteur (toch zijn er acht miljoen van verkocht, dus tja). De veertienjarige ik vond het een geweldige plaat. De kenners vonden hem met z’n zeventig minuten veel te lang, maar toentertijd mocht-ie voor mijn part nog wel een uur langer duren.

Mijn broer had ‘m gekocht, een door een vriend gebrand kopietje zat in mijn discman. Playbackend zat ik op de fiets naar de vervloekte middelbare school, 25 minuten verderop (of beter gezegd: de eerste vier liedjes verderop). Niet meer dan eens probeerde ik mij voor te stellen hoe het zou zijn om door duizenden mensen toegejuicht te worden. Als voetballer moet dat te gek zijn, maar als zanger van de beste band sinds The Beatles moet dat helemaal een droom zijn. “You’ve got to make it haaaaaappen…”

streamerJe kon dus zeggen dat we een beetje verwend waren toen in 1998 The Masterplan verscheen. Een tussendoortje, riepen de muziekredacteuren van die tijd, want geen nieuwe liedjes maar een verzamelaar met b-kantjes. Wel nieuwe liedjes voor mij en mijn broer want wij kochten geen singles omdat we ze (a) te duur vonden voor slechts twee á drie liedjes en (b) de lokale platenboer ze ook niet verkocht. Met de kennis van nu zou je kunnen stellen dat The Masterplan de succesvolste periode van Oasis afsloot: 1994 – 1998.

Na die verzamelaar kwam Oasis niet alleen met nieuwe bandleden, maar ook met mindere albums. Standing On The Shoulder Of Giants (2000) heeft krap aan drie goeie liedjes en met Heathen Chemistry (2002) kan ik nog steeds niks. Don’t Believe The Truth (2005) was weer een veelbelovende stap in de goede richting (vier topliedjes) en Dig Out Your Soul, de voorlopige zwanenzang uit 2008, is misschien wel het beste sinds, inderdaad, The Masterplan. Een jaar later zag ik Oasis voor het eerst live. Samen met mijn broer per trein naar de Heineken Music Hall gekomen. Alles meegezongen en we kochten na afloop allebei het tourshirt.

Terug naar 1998, terug naar The Masterplan. Dat verzamelalbum werd dus juichend ontvangen door mijn broer en ik. En dat juichen begon al vanaf liedje 1: ‘Acquiesce’ (ik kan het nog steeds niet in één keer goed uitspreken). Geschreven door Noel in de periode van (What’s The Story) Morning Glory en iedereen rondom de band probeerde hem ervan te overtuigen dat het liedje op het album moest komen.

Maar Noel, eigenwijs als altijd, dacht daar anders over. ‘Acquiesce’ werd bewaard om te gebruiken voor een b-kantje. (Overigens was Oasis de laatste grote band die zorg besteedde aan b-kantjes en de fans niet wilden afschepen met een vage remix van een of andere populaire plaatjesdraaier op de flipside.) Op 25 april 1995, zeven maanden voor het album dat dus 22 miljoen keer over de toonbank zou gaan, verscheen de single ‘Some Might Say’. Het werd de allereerste nummer 1 hit van Oasis in Engeland. Een mijlpaal, met de op de b-kant ‘Acquiesce’.

streamerVeel fans noemen niet ‘Wonderwall’, ‘Don’t Look Back In Anger’, ‘Rock ’N Star’, ‘Live Forever’, ‘Supersonic’, ‘Some Might Say’, ‘Slide Away’, ‘Champagne Supernova’ of ‘Cigarettes & Alcohol’ als beste nummer van Oasis. Die eer gaat vaak naar ‘Acquiesce’. En ik ben geneigd daarin mee te gaan. ‘Acquiesce’ heeft alles in zich waarom ik ben begonnen met het schrijven van de bandnaam op mijn schoolschriften, etui en arm. Dikke gitaarlagen, een simpele, maar doeltreffende drumpartij, een schuddende tamboerijn van Liam … Drie woorden: Fucking anthem, mate.

Maar het mooiste is de wisselwerking tussen de broertjes Gallagher. Liam die de coupletjes zingt en broerlief de refreintjes (Noel: “Ze zijn te hoog voor Liam.”). Op geen enkel ander liedje van Oasis klinkt hun verbindend geloof dat ze de beste band van de wereld zijn zo sterk. Zoals gewend van Noel is de tekst vrij oppervlakkig en simplistisch (Liam zingt zelfs twee keer hetzelfde suffe couplet), maar toch gebeurt er iets onverklaarbaar moois als hij “because we neeeeeeed each other, we belieeeeeeve in one another” zingt. Zowel Noel als Liam zal tot in de eeuwigheid ontkennen dat het specifiek gaat over hun eigen broederverbond en beiden zullen claimen dat het over vriendschap in het algemeen gaat, maar wat zou het.

Na de split van Oasis in 2009 zag ik Liam met zijn nieuwe band Beady Eye in Paradiso. Noel zag ik niet veel later daarna met zijn High Flying Birds in De Melkweg. Ik was er zonder mijn broer en kocht geen tourshirt na afloop.

Dit verhaal verscheen eerder op de fijne website Nummer van de dag

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op