Moet je horen… Het verhaal van The One I Love (R.E.M.)
Een simpele zin. Een ijskoude afrekening. Niks liefde.

In de serie “Moet je horen" brengt Gobsmag columnist Jasper de Kinkelder een mooi liedje (recent of heel oud) voor het licht waar een verhaal achter zit. Een verhaal over de betekenis ervan, of over het ontstaansproces. Of gewoon iets anders, iets opmerkelijks. #genieten



This one goes out to the one I love. En dus galmt The One I Love door kamers vol vlinders. This one goes out to the one I’ve left behind. En dus galmt The One I Love door kamers vol hartenzeer. Hoe romantisch. Maar o zo onterecht.

A simple prop to occupy my time

Een simpele zin. Een ijskoude afrekening. Niks liefde. Tijdverdrijf. En alle vlinders dood.

‘It’s probably better that they just think it’s a love song at this point.’

The One I Love werd gecomponeerd op de veranda van Peter Buck en wachtte nog op een tekst. Toen Michael Stipe de eerste aanzet daarvoor gevonden had twijfelde hij sterk over de woorden voor The One I Love. De bruutheid, de kille boodschap; het was misschien helemaal niet geschikt voor publicatie.

I didn’t want to record that, I thought it was too much. Too brutal. I think there’s enough of that ugliness around.

Dat klopt. Er is lelijkheid genoeg. Maar het verscheen gelukkig toch op plaat (Document) en werd de eerste top 10 hit van de band na 6 jaar ploeteren. Dat is toch ironie. Het liedje dat bijna niet op plaat verscheen werd de doorbraak van R.E.M.

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op