Morgan Cameron Ross heeft een broer

Ja, “Morgan Cameron Ross heeft een broer” is een titel waar je niet veel mee kunt, ogenschijnlijk. Maar we hinten hier naar het opnieuw uitgebrachte liedje van Canadees Morgan Cameron RossMy Brother Went To Prison. En daar houdt het nog niet op, we vinden dat Morgan best wel klinkt als de broer van The Tallest Man On Earth. In ieder geval voer voor liefhebbers van ietwat nasale stemmen. Wij dus. Zelf pitcht hij het liedje overigens als: “Think Nick Drake after a hard days work.”

Gobsmag EXTRA tips – part 24

Er komt veel goede muziek op ons af. Heel veel. En omdat we op ons Scorebord maar plek hebben voor 5 liedjes per week, geven we je in de categorie Gobsmag Tips een aantal extra fijne liedjes kado. Hierbij deel 24 met muziek van Common Jack, Hoult, James Walker, Magnolia Bayou, Orlon Gunner en Dutch Party.

Het ongeluk van The Rural Alberta Advantage

Het Canadese trio The Rural Alberta Advantage kwam vorige week met een nieuwe plaat, The Wild getiteld. Na een paar luisterrondjes pikken we Bad Luck Again eruit als prijsnummer.

Het is hun vierde plaat, sinds oprichting in 2005. De band grossiert in, zoals ze het zelf noemen, “percussive folk songs about hometowns and heartbreak”. Niet onopgemerkt, in 2012 was de band genomineerd voor 2 Juno Awards (Canadese Grammys), een jaar eerder op de longlist voor een Polaris Award (Canadese Mercury Prize) en kreeg in 2014 de CBC Music Prize for Best Independent Artist. Ook niet verkeerd: alle albums zijn in het thuisland goud gegaan.

Jaloers op Agata Karczewska

Maak je op voor een primeur. Het gebeurt niet vaak dat we artiesten uit Polen een plekje geven op ons scorebord. Maar Envy Is My Sin van Agata Karcewska konden we gewoon niet laten liggen. Afkomstig uit Warschau en klinkend als de zus van Jake Bugg.

Gobsmag EXTRA tips – part 23

Er komt veel goede muziek op ons af. Heel veel. En omdat we op ons Scorebord maar plek hebben voor 5 liedjes per week, geven we je in de categorie Gobsmag Tips een aantal extra fijne liedjes kado. Hierbij deel 23 met muziek van Weaver, Jacob Thomas Jr, The New Children, The Sheepdogs en Oil Boom.

Carpet kan het hebben

Dat bakje hè. Met ‘deze-leggen-we-even-weg-liedjes’. Dat wordt nu dus wekelijks geplunderd door de minder getalenteerde scribenten op deze redactie. Zó ordinair. Maar daar hebben wij – het neusje van de zalm – dus wat op gevonden. Geef de stagiair een Nuts en hij duikt met plezier de container in. Hij kwam boven met een pareltje van Carpet; One Step / Minuet. Met 846 views op YouTube nog altijd #newmusic, dachten wij.

Kele Okereke gaat voor zachter

Als je het hebt over niet te missen platen uit de postpunkrevival-periode (2000 – 2010) dan dan kun je niet om Silent Alarm (2005) van Bloc Party heen. Dat de band rondom Kele Okereke daarna dat niveau nooit meer heeft bereikt, is een andere discussie, maar dat hij nog altijd muziek maakt is een feit. Vorige week verscheen met Fatherland een nieuwe soloplaat.

En dat is best een interessant album. Kele heeft namelijk de hoekige gitaarpunk / lo-fi electro ingeruild voor een singer/songwriter sound, soms zelfs richting de traditionele folk. Met 45 minuten voelt het wel als een lange zit, maar met de verhalende liedjes Yemaya, Portrait, Road To Ibadan, The New Year Party en het hier uitgelichte You Keep On Whispering His Name (die blazers!) kent Fatherland net genoeg hoogtepunten om de fillers te vergeven. Had dus een geweldige EP kunnen zijn…

Gobsmag EXTRA tips – part 22

Er komt veel goede muziek op ons af. Heel veel. En omdat we op ons Scorebord maar plek hebben voor 5 liedjes per week, geven we je in de categorie Gobsmag Tips een aantal extra fijne liedjes kado. Hierbij deel 22 met muziek van Falcon Heart, Erik Fasten, Colton Venner, Joseph & Maia, Timshel, Aurganic en The Desert.

Cut Worms is niet George Harrison

Cut Worms is Max Clarke. Cut Worms is niet George Harrison. Cut Worms komt uit 2017, niet uit 1967. Standplaats is het hippe Brooklyn, niet Swinging Londen. We moesten het een paar keer vertellen op de redactie bij het (hard) draaien van Like Going Down Sideways.

Max Clarke dus. Een jonge gast met veel talenten. Opgeleid als illustrator, goed onderweg naar een carriere als graphisch designer, maar gegrepen door liedjes schrijven. Met Alien Sunset verschijnt 20 oktober z’n debuut EP, bij Jagjaguwar (niet Apple), en is een “collection of home-recorded “demos” from Max’s time living in Chicago (Side A) and New York City (Side B).”

Nick Shattuck wordt een lieveling

Nick Shattuck introduceerden we een paar maanden geleden aan je. Liedje The Stars maakte zijn opwachting in een Gobsmag Extra. Een aanrader voor liefhebbers van Ray LaMontagne en Marc O’Reilly, schreven we toen. And he did it again, ditmaal met liedje Darlin. Spaarzaam, klein, maar o zo fantastisch mooi. 

Halcion heeft grote plannen

Of Halcion echt grote plannen heeft, dat weten we niet. Maar we hopen het van harte. Afgaande op liedje Plans zien we namelijk een fijne toekomst voor dit viertal uit Brighton, UK. Dreampop noemen ze het zelf. Daar voegen wij graag nog een naam als Local Natives aan toe. De mannen…

Sad Palace klinkt ongemakkelijk

Ach, laten we ook maar eerlijk zijn ook. Ja, er is een bakje. Het staat naast het koffiezetapparaat. En in dat bakje liggen ‘deze-leggen-we-even-weg-liedjes’. Het is een zielig bakje. Vol nummers die met gemak in aanmerking komen voor de lovende woorden, de weelderige beeldspraak en de onnavolgbare hyperbolen van één…

Eef Barzeley blijft fascineren

Met de band alt-countryband Clem Snide maakt Eef Barzelay als sinds 1998 platen. Niet onverdienstelijk, in het thuisland hebben ze een aardige following. Ook zijn diverse liedjes gebruikt in series als Californication, Love en zelfs als themesong voor Ed. Solo timmert Barzelay ook aardig weg, en met The Sinking In Of Things leverde hij onlangs een even fijn als eigenzinnig EP’tje af.

Eef is een interessante man. Veertig jaar geleden geboren in Israel met de naam Ifar, opgegroeid in New Jersey en met grootouders die de Holocaust hebben overleeft. Z’n ouders zijn vurige atheïsten, zelfs hangt-ie er tussenin. Tegenwoordig woont-ie in de mooie muziekstad Nashville.

Jaws Of Love. gaat voor bloedmooi

Kelcey Ayer is een van de zangers / gitaristen van de prachtband Local Natives. Onder de naam Jaws of Love. (met punt) is de beste man een zijprojectje begonnen. Met Tasha Sits Close To The Piano levert dat een heel mooi album op.

Met z’n herkenbare stem en gevoel voor wonderschone melodieën is de geest van Local Natives nooit ver weg. Maar waar bij veel van die liedjes op een gegeven moment een ritmesectie invalt, is het bij Jaws Of Love. wat weidser, donkerder en een beetje ambient bij vlagen. Spannend, fascinerend en bloedje mooi. Neem bijvoorbeeld prijsnummer Love Me Like I’m Gone, dat akoestisch begint en langzaam omhelst wordt door een piano.

Riley McShane vindt het een schande

Riley McShane vindt het een schande. En wij ook! Riley McShane schreef met Nation of Disgrace namelijk een liedje over het aanhoudende geweld in Charlottesville, Virginia. Nation of Disgrace is een minimalistisch liedje geworden. Hypnotiserende beat en de ietwat vervormde stem van Riley McShane (Dan Auerbach, anyone?). Maar het komt wel binnen zeg!

Shaken met The Shakers

The Shakers, niet alleen een lekkere bandnaam, ook nog eens een band die heerlijke muziek maakt. Ze zeggen beïnvloed te zijn door 70’s grooves en classic rock and roll. En eerlijk is eerlijk, liedje White Leather swingt aardig. Stiekem horen we wat dingen terug van Mick Jagger tot aan Bee Gees en Broken Bells.

En ook in thuisland Engeland kunnen ze op steun rekenen. Zo werden ze namelijk uitgeroepen tot Best of British Unsigned, wij hebben het vermoeden dat dit niet lang meer zal duren. En alsof het nog niet genoeg was speelden ze Glastonbury plat.

Grooms is behoorlijk magistraal

Een wat meer ‘propulsive track’ van Grooms, wordt er geschreven. Me dunkt! Voortstuwender (is geen woord, dat weten we) dan Magistrate Seeks Romance gaat de band uit Brooklyn niet snel worden. Bassist Jay plukt en klimt en daalt. Drummer Steve gooit met granaten en maakt het zichzelf vooral niet te makkelijk. Zanger/gitarist Travis flikkert er nog even een boodschap overheen: “The song is about how daily life right now readily facilitates feeling like a good person, while behaving like a bad one.”

Gobsmag EXTRA tips – part 21

Er komt veel goede muziek op ons af. Heel veel. En omdat we op ons Scorebord maar plek hebben voor 5 liedjes per week, geven we je in de categorie Gobsmag Tips een aantal extra fijne liedjes kado. Hierbij deel 21 met muziek van Seazoo, The Downtown Lights, Lord Willing, Dan Bettridge en Vilde.

De tweede poging van Kim Churchill

Eerste zinnen in het meegestuurde bio’tje: “De Australiër Kim Churchill heeft een achtergrond als surfer. Die typische vibe hoor je ook terug in z’n andere talent: muziek.” Ah, een Jack Johnsonnetje in vaktermen. Van gloednieuwe plaat Weight_Falls is Second Hand Car de prima eerste single.

Maar liefst 18 maanden heeft Churchill gewerkt aan deze nieuwe plaat. Het idee was om ‘m eerder te releasen, maar de eerste poging (afgemixt en wel) werd door ‘m weggooid. “It sounded good,” legt Churchill uit, “but some very subtle layer of my consciousness was saying to me, ‘It’s not all that inspiring.’”

Race The Tide wil niet meer de vijand zijn

Man achter de naam Race The Tide is Jesse Macht, een multi-instrumentalist uit Amerika. Aankomende debuutalbum is opgenomen in de studio van Lord Huron en voorproefje ‘The Enemy’ klinkt als een moderne Americana track met invloeden van zowel Ryan Adams en The War On Drugs als Blood Orange. De tweede stem is van actrice Heather Robb.

Jesse Macht, geboren in Los Angeles, kent achter de schermen al wat succes. Op college in St. Louis zat hij in een band die uiteindelijk met hun muziek in films (Good Time Max) en tv programma’s (The Voice) terechtkwam. Onder z’n eigen naam bracht Macht twee singer/songwriter platen uit. Een druk baasjes dus, en toen hij met SVT werd gediagnosticeerd (een aandoening waarbij hij soms hartslagen van over de 260 BPM heeft) betekende dit niet dat hij het rustiger aan ging doen, maar juist nog meer optredens begon in te plannen. Dat bewust zijn van eigen mortaliteit, maakte de drang om alles uit het leven te halen des te groter.

Sugarmen draait aan de goede knoppen

Muziek en Liverpool is een fijne combinatie, dat hoeven we je niet te vertellen. Je snapt daarom dat we benieuwd waren toen we de mannen van Sugarmen tegenkwamen. Liedje Push Button Age klinkt als onvervalste britpop, maar dan misschien met nog een tikkeltje meer peper. Early Arctic Monkeys meets Spring King en Catfish and the Bottlemen. Eigenlijk zonde dat het na 2 minuut 41 alweer afgelopen is.

Rennen voor Ellis Hudson

Ellis Hudson komt uit Portsmouth, UK. Daar maakt hij muziek en die muziek stuurt hij dan weer naar (hoofdzakelijk) Soundcloud en Spotify. Neem nou bijvoorbeeld liedje You Can’t Run. Een klassiek, klein, singer-songwriter liedje dat wel wat weg heeft van een band als Dry The River. Een aanrader voor een ieder dat houdt van ietwat hoge stemmen en melancholische liedjes.

The Chairman spaart zichzelf niet

The Chairman had ons te pakken na 23 seconden, net na ‘fucking you over’. Want wat begint als gevoelige piano ballade, krijgt toch net wat meer ballen met zo’n tekst. Lucas Berner uit Denemarken spaart zichzelf niet in Masquerade In The Radio.

It’s running out
You’ve had enough of me
Fucking you over

Hearty Har moet op de radio, man

Uit Los Angeles komt het heerlijke geluid van Hearty Har, geformeerd rondom de broers Tyler en Shane Fogerty. In het thuisland timmert de behoorlijk door de jaren 60 geïnspireerde band sinds 2012 al aardig aan de weg, met vooral spectaculaire liveshows. Nieuwe single ‘Radio Man ‘53’ scheurt heerlijk door je speakers.

Hé, maar wacht even, zei je Fogerty? Inderdaad, de broertjes hebben met Creedence Clearwater Revival frontman John Fogerty een bekende pa

Nieuwe gouden dagen voor SOAP

Een nieuwe Britse band is aangespoeld: SOAP. Het is project van Richard Archer, frontman van Hard-Fi (dat officieel nooit gestopt is, maar sinds 2011 geen plaat meer heeft uitbracht). Eerste single ‘Golden Days’ ging afgelopen week in première bij BBC Radio 6.

Naast Archer, bestaat de band uit goede vrienden Dale Davis (bassist bij Amy Winehouse) en drummer Smiley Bernard (Joe Strummer/Archive). Zelf omschrijven ze hun sound als “Music Hall Junk Shop Glam” en noemen ze Golden Days een ode aan “those who want to go back to a past that never existed.”