We voelen The Habits wel

In deze donkere, besneeuwde dagen zijn we wel toe aan een opsteker. Iets lekkers. Dat verscheen met Feeling It afgelopen week op onze deurmat. Dat is het eerste liedje (ever) van The Habits. Bee Gees meets  Broken Bells. Catchy as fuck dus.

De pistolen en gitaren van The Mammoths

Austin en muziek is als yin & yang. Niet alleen vindt er elk jaar het majestueuze SXSW festival plaats, Austin is ook birthplace van vele te gekke band. Over het algemeen gekenmerkt door gitaren. Aan dat rijtje kunnen we nu ook The Mammoths toevoegen. Liedje Pistol Point is Amerikaanse psych-rock avanta la lettre. Futurebirds, Delta Saints (qua vocals).

Het verhaal van The Mammoths is klassiek. David, Michael en Tyler ontmoetten elkaar op hun middle school. Blues-rock werd funky psych-soul en tegenwoordig is het geluid zoals je hoort in Pistol Point. Grunge-endrix noemen ze het zelf.

De eigenzinnige loomheid van Lewsberg

Tikkie laat. Maar er wordt nog steeds verdomd weinig geschreven over Lewsberg. Ook in Nederland. Dus hier alsnog die luie, repetitieve single mét verhaal van die nieuwe Rotterdamse band; Non-fiction Writer. Dan haalt ie misschien je jaarlijstje nog.

Je had misschien wat meer ‘op het randje’ verwacht van een band met (ex) leden van Rats On Rafts, Venus Tropicaux, Bonne Aparte en Boring Pop. Wat explosiever misschien. Maar juist die eigenzinnige loomheid (we weigeren het arty te noemen) tilt Non-fiction Writer ver boven de middelmatigheid. Het is heerlijk.

DL Rossi heeft het ontdekt

Het is weer jaarlijstjes tijd. In dat jaarlijstje staat zeker David Ramirez met de prachtige plaat Where Not Going Anywhere. Het bruggetje naar de artiest van vandaag: DL Rossi gaat 100% zeker in de smaak vallen bij liefhebbers van David Ramirez. Neem nou liedje Figuring It Out. Opbouw, lyrics en stem. Laten we het geïnspireerd op noemen.

Delta Moon doet haar naam eer aan

Tom Gray en Mark Johnson zijn Delta Moon. Niet letterlijk natuurlijk, onder die naam maken ze al jaren zeer fijne blues. Wat je kan verwachten? Slide gitaar, rootsy vocals en liedjes die regelrecht uit het leven gegrepen zijn. Bijvoorbeeld op liedje Just Lucky I Guess.

Tom en Mark ontmoetten elkaar overigens in Atlanta. En niet op een gewone manier. Tom probeerde Mark een Dobro te verkopen, een heuse kofferbak-sale. De verkoop ging niet door, maar een verwantschap was geboren. Ze trokken samen naar Clarksdale, Mississippi (the birthplace of the blues), zagen daar op een avond (in een museum) de hut waar Muddy Waters opgroeide en wisten het: Delta Moon zou de naam van hun band worden. En zo geschiedde.

Sunflower Bean is te gek

Durven wij nog iets te featuren als de videoclip al over de 400.000 views is gegaan? Tuurlijk, #newmusic is #newmusic en I Was A Fool van Sunflower Bean is te gek.

De band uit Brooklyn is dus hip. Gebeurde al met het vorig jaar verschenen debuutalbum Human Ceremony. ‘I Was A Fool’ staat daar niet op en laat volgens gitarist Nick Kivlen horen hoe ze gegroeid zijn als een band, “while still staying true to the band that first played together back in high school”.

Alien Stadium en de mensheid

Nieuw, maar toch ook niet: Alien Stadium is het project van Steve Mason (oa van The Beta Band) en Martin Duffy (Primal Scream). Hun mini-album Livin’ In Elizabethan Times is aardige trip.

Achtentwintig minuten klokt het bij Domino uitgebrachte schijfje, verspreid over vier liedjes. Je zou het kunnen zien als een moderne versie van Jeff Wayne’s magnus opum The War Of The Worlds uit 1978: buitenaardse wezens vallen de mensheid aan. In single This One’s For The Humans, misschien wel het meest “normale” liedje, hebben de aliens een boodschap voor ons. Daarna breekt de hel los: op kneiter The Visitations komen de mannetjes langs met vijandige intenties, op The Moon Is Not Your Friend wordt heil gezocht bij een andere planeet en op de waanzinnige afsluiter Titanic Dance gaan we allemaal dansend ten onder. Allemaal? Of zijn er overlevenden? (“Martin? Martin, are you alright?”).

Speak Low If You Speak Love is genoeg

En dan werk je een jaar of drie aan de opvolger van je debuutalbum en dan ga je door de tracklist en dan kom je erachter dat er toch nog iets ontbreekt. En dan haal je een nachtje door in de studio, een beetje jammend, en dan denk je aan die specifieke relatie met iemand en die ‘rush of blood’ die je daarvan kreeg. En dan heb je Enough. Een heel puik popnummer van Speak Low If You Speak Love.

Ryan Scott Graham is een getalenteerde multi-instrumentalist (en bassist in pop-punk-band State Champs) en Speak Low If You Speak Love is zijn project. Op Facebook noemt ie het nog ’emotional indie rock’, maar dat gaat toch niet echt meer op voor Enough. Hoewel. Emotioneel is het wel. Want Ryan heeft het over iets speciaals en volgens ons ook over een gemiste kans.

Sea Girls vraagt zich af waar het goed voor is

Prima nieuw indiepopbandje uit London: Sea Girls. Na een fijn EP’tje eerder dit jaar (Call Me Out) pakken ze door met de uiterst catchy zijnde single ‘What For’.

“This song is a real stream of ramblings but with a core mood,” vertelt zanger Henry Camamile bij de buren van DIY. “It encapsulates the anxiety of falling short and the worry of slipping and ruining something that means so much.”

C. Burrows en de wandeling

C. Burrows is eigenlijk Chris Andrews. Chris werd geboren in Buenos Aires en bracht zijn jeugd met name reizend tussen Zuid Amerika en the USA door. Reizen kan ook per voet, dacht Chris. Zo liep hij in 2016 maar liefst 3200 miles, helemaal alleen. Van Washington naar LA. Waarom, dat…

De bergen in met Okay Mann

Little Mersey is de debuut EP van Canadees Okay Mann. En bij de eerste tonen van liedje Mountains weet je het, dat is (deels) analoog opgenomen. Hip, zeker, maar ook te gek. Duidelijk beïnvloed door mensen als The Tallest Man on Earth en Daniel Norgren.

Om die Scandinavische sound neer te zetten zocht hij de samenwerking met een Noorse producer (Nils Borstrand) en reist hij binnenkort naar Oslo om zijn nieuwe plaat op te nemen. Hadden we trouwens al gezegd dat we gek zijn op pedal steel? Ook dat komt goed uit op dit fijne liedje.

Cold Cold Nights gaat vooral over droefheid

– ‘We kunnen toch ook gewoon liegen?’ – ‘Echt? Liegen? Nu? In tijden van fake news?’ – ‘Nee, ok, maar #newmusic is het niet.’ – ‘Ook niet als het uit Tsjechië komt?’ – ‘Hmm. Ja, dan misschien wel.’ Joie van Cold Cold Nights is oud. Zo. Eerlijkheid duurt het langst….

De honger van Tia Gostelow

Ze wordt een van “Australia’s most promising emerging talents” genoemd: Tia Gostelow. Vier singles heeft ze nog maar uit, en de laatste, Hunger getiteld, is inderdaad heel fijn.

Over haar liedjes zegt ze: “I make sense of life through song. I really live and breathe music – it has to be sincere, from the heart. I think it’s beautiful when people can relate to songs in their own ways with their own stories.”

Ze noemt het zelf perfecte muziek voor een zondagmiddag of een autorit, zodat je ook relaxed naar de tekst kan luisteren. Klinkt goed, maar volgens ons werkt het ook prima op een druilerige donderdagmiddag.

Beetje bang voor Lankum

Een nieuwe band, maar toch ook weer niet. Het Ierse Lankum, dat onlangs met het prachtige folkalbum Between The Earth And Sky kwam, heette namelijk eerst Lynched. Het duurde een paar jaar, maar toen kwam toch wel het besef dat die naam niet echt lekker ligt “in regards to acts…

De donkerte van Peter Oren

Peter Oren leverde met Living by the Light in 2016 al een meer dan prima plaat af. Maar wat hij 2 weken geleden met opvolger Anthropocene neerzette is gewoon fenomenaal. Niet vrolijk, verre van. Neem nou liedje Falling Water. Zo donker, zo mooi. Maar eigenlijk kunnen we elk nummer uit de plaat tippen. Denk ergens tussen Jonathan Jeremiah, Sean Rowe en Bill Callahan.

We houden van Levi Robin

Levi Robin verraste, nee, overdonderde, ons een paar maanden terug met Airplane. Nu doet hij het weer, met nieuwste liedje Hey Love. Om je geheugen wat op te frissen. In 2013 ontdekte Matisyahu de debuut EP van Levi Robin. Ze deelden hetzelfde geloof (het chassidische jodendom) en passie voor muziek. Matisyahu nodigde Levi out voor zijn voorprogramma en zijn carrière was onderweg. Helaas verschenen er na die debuut EP slechts een handvol nieuwe nummer. Waar Hey Love dus de meest recente van is. We horen nog steeds (in willekeurige volgorde) Keaton Henson, Angus Stone en Matt Corby.

Gobsmag EXTRA tips – part 27

Er komt veel goede muziek op ons af. Heel veel. En omdat we op ons Scorebord maar plek hebben voor 5 liedjes per week, geven we je in de categorie Gobsmag Tips een aantal extra fijne liedjes kado. Hierbij deel 27 met muziek van Young Mister, Rattlerette, Nick Summit, Whitacre, Stereo Honey, Nicky William, Hamish Anderson en Cuzins The Bands.

The Claremonts doet oude tijden herleven

Heel Manchester staat op zijn kop! Of half Manchester. Of eigenlijk enkele Mancunians. En een paar Engelse muziekliefhebbers met sympathieke blogs die The Claremonts voorzichtig naar sterrendom schrijven. Dat begrijpen we ook wel. Want met This Is Your Life doet The Claremonts oude tijden herleven. Wie wil dat nou niet? De zuurpruim hoort weer een Oasis-sound-a-like, een The Stone Roses-wannabe of roept gewoon heel hard ‘The Smiths!’, omdat dat meestal geen totale onzin is. Maar zo bitter zijn wij niet. The Claremonts en de toekomst; het zou best eens kunnen.

Octave Lissner is een muzikaal wonderkind

Een muzikaal wonderkind. Het staat er echt, in het meegestuurde bio’tje van de Franse multi-instrumentalist Octave Lissner. Beïnvloed door artiesten als Otis Redding, Marvin Gaye, Burt Bacharach en Neil Young en anderzijds door meer hedendaagse bands als Kings of Leon en Radiohead, komt hij volgende maand met z’n titelloze en…

We leiden je om naar Ten Minute Detour

Ten Minute Detour is hard aan het sleutelen aan Common Pleasure. Althans, dat denken we. Common Pleasure is namelijk de opvolger van Lay It Down, hun debuut uit 2015, en zal ergens begin 2018 verschijnen. Afgaande op het geluid van eerste single Betty mogen we een plaat vol retro-vibes en gitaren verwachten. Ergens tussen The Black Keys en Beans & Fatback. Om maar iets te noemen.

Tracy Bryant in een drukke kamer

Twee jaar geleden, het was ook november, schreven we: “2016 wordt het jaar van Tracy denken wij.” Dat dachten we echt. Weliswaar steeg z’n populariteit, maar om nou te zeggen dat Tracy Bryant een doorbraak beleefde… De onlangs verschenen opvolger A Place For Nothing and Everything In Its Place gaat hem zeker weer verder helpen, maar aan een nieuwe uitspraak branden we onze vingers niet.

Zet Broken Stems hard, heel hard

Play It Loud, dat is iets wat je vaak maar 1 keer hoeft te zeggen. Volume gaat open en we wachten in spanning af. Zo ook bij Play It Loud van Broken Stems. En het eerste wat ons opviel, een Hammond orgeltje! Yeah! Verder veel energie, gitaren en een te gekke video (gemaakt met het speelgoed van de zoon van de leadzanger). Kortom, wij voelen Broken Stems wel!

Novo Amor & Ed Tullett bundelen krachten

Novo Amor (pseudoniem van Engelsman Ali Lacey) is al twee keer op Gobsmag voorbij gekomen in de afgelopen drie jaar. De derde keer is voor zijn samenwerking met Ed Tullett. Vandaag verscheen hun plaat Heiress en single Terraform laat horen dat je die moet gaan checken. Ali en Ed hebben…

Fred Page en zijn helden

Fred Page heeft helden. Kaleo, James Vincent McMorrow en Nick Drake. Fred Page maakt ook muziek en probeert daar zijn helden in terug te laten komen. Zo doen de vocals ons denken aan Kaleo, de songwriting aan James Vincent McMorrow en sfeer aan Nick Drake. Luister maar eens naar liedje Saw It Off.

Anamon gaat snel

Soms is een minuutje of twee voldoende. Eigenlijk minder zelfs. Anderhalve minuut. Soms is dat genoeg om een grijze wolk te verdrijven, een moeilijk gesprek te relativeren of het scherpe randje te vermijden. Het roffelende Fast Car van Anamon heeft alles om de wereld een beetje mooier te maken. Voor even. En we laten zo weten of dat is gelukt of niet.