Prisms Tats is cool

Als er iets nieuws verschijnt op ANTI-records, dan geven we dat minimaal 1 luisterbeurt. En vaak veel en veel meer. ANTI is wat je noemt een kwaliteits-label (Wilco, Mavis Staples, Christopher Paul Stelling). Prisms Tats, uit Zuid-Afrika, is daar geen uitzondering op. En het goede nieuws: ze dropten onlangs een nieuwe EP (11:11) en stuurden ons liedje Used to be Cool.

Alles aan de track ademt kwaliteit uit. Zo werd hij geproduceerd door Chris Woodhouse (Thee Oh Sees, Ty Segall), begint hij garage-achtig en horen we uiteindelijk iets tussen Lemon Twigs en Orange Juice. Biem!

De frustratie van Sam Vance-Law

Begin 2018 verschijnt met Homotopia het debuutalbum van Sam Vance-Law. Eerste single is het fascinerende ‘Prettyboy‘ en die beleeft vandaag z’n video premiere (eveneens fascinerend).

Sam Vance-Law is geboren in Canada en het gezin verhuisde 5 jaar later naar Oxford in Engeland. Op z’n zestiende gingen ze echter weer terug naar Canada. Daar studeerde hij Engelse literatuur en begon de rest van de wereld te lonken. Na z’n studie, 23 jaar inmiddels, stak hij dan ook weer de grote plas over, ditmaal om te gaan wonen in Parijs. Niet voor lang; na een bezoekje aan Berlijn wist hij binnen 24 uur dat de Duitse stad z’n nieuwe habitat moest worden. En zo geschiedde. Samen met producer Konstantin Gropper (aka Get Well Soon) werd daar z’n debuutplaat vormgegeven.

Zet je schrap voor Wicca Phase Springs Eternal

Zo nu en dan -nu bijvoorbeeld- luisteren wij graag naar een man en een gitaar. Adam McIlwee tokkelt in Life After Death (Stress Beyond Stress) vijf minuten lang en vertelt daarbij een somber en zwaar verhaal. Een eenzaam verhaal. Over iemand die stilletjes over de aarde schuifelt, maar geen plekje kan vinden (omdat eigenlijk niemand een plekje kan vinden). Nee, dit is geen vrolijk plaatje. Maar je bent nu gewaarschuwd.

Ailbhe Reddy heeft het in haar vingers

In thuisland Ierland weten ze het inmiddels al: Ailbhe Reddy is een groot talent. Haar eerder dit jaar verschenen EP’tje Attach To Memory vloert ons meteen met openingsnummer en single ‘Fingertips’.

Aibhe, uit Dublin, kwam in 2014 bovendrijven toen een demo van haar liedje ‘Cover Me’ gebruikt werd in commercial van Today FM. Daarna ging het hard met een eerste echte single, lof in grote media (“This girl is one of the best things in folk music at the moment,” aldus Wonderland Magazine), een eerste EP (Hallowed Out Sea, 2016 – meer dan 2 miljoen streams) en optredens op grote festivals als Glastonbury, Latitude, The Great Escape en Electric Picnic.

De poëzie van Novel-Fae

Yes, uit Zweden komt meer dan ABBA en IKEA. Dat bewijst Novel-Fae ook nog maar eens. Poetry inspired abstract and fragmented lyrics, hauled by ruminative guitar and harmonies in falsetto. Wij keuren het goed. Liedje Drew a Bird trouwens ook. geïnspireerd op de poëzie van EE Cummings en Walt Whitman, en muzikaal gezien door Bon Iver, wat ons betreft.

We tillen Kitchenette op de schouders

In Amsterdam woont Chris O. Kikic. En laat hij nou een een band hebben gevormd, Kitchenette. Ze stuurden ons liedje Upon the Shoulders en man, we vonden het meteen al te gek. War On Drugs-achtige sound met misschien wel een klein beetje Arcade Fire erbij. En dat gewoon uit Amsterdam. Te gek!

Gobsmag EXTRA tips – part 19

Er komt veel goede muziek op ons af. Heel veel. En omdat we op ons Scorebord maar plek hebben voor 5 liedjes per week, geven we je in de categorie Gobsmag Tips een aantal extra fijne liedjes kado. Hierbij deel 19 met muziek van Dinglets, Trenton, The Technicolors, Monk Parker, The Ninth Wave en Among Authors.

Fountaineer is een plaatje

Fountaineer komt uit Australië. Natuurlijk komen ze uit Australië, want op de een of andere manier komen daar de laatste tijd fijne new wave achtige bands vandaag (zoals City Calm Down). Van debuutplaat Greater City, Greater Love springt single ‘The Cricketers’ er meteen uit met z’n The National / Joy Division drumbeat, spannende synths en stuwende baslijn.

De prachtige fantasie van The Last Dinosaur

Engelse band The Last Dinosaur nam hun in 2010 verschenen debuutalbum Hooray! For Happiness helemaal zonder computers op. Of het daar aan lag, weten we niet, maar daarna scoorden ze een contract bij Cooking Vinyl Publishing en daar verscheen hun onlangs hun nieuwe plaat: The Nothing.

Veel meer informatie kunnen we eigenlijk niet vinden over ze. Ja, we weten dat de band bestaat uit de vrienden Jamie Cameron en Luke Hayden en dat ze aangevuld worden met violiste Rachel Lanksey. En dat ze “stay up very late and make beautiful music, playing all the instruments themselves and letting their imaginations run wild,” aldus Cooking Vinyl.

Hembree heeft het allemaal

De uit Kansas City afkomstige band Hembree gaat best lekker. Nog geen album of EP’tje uit, maar al wel met een liedje de Billboard’s Alternative Radio chart gehaald (zonder platenmaatschappij) en Had It All bij Zane Lowe op Beats Radio in première kunnen laten gooien.

Dat de populaire DJ deze nieuwe single een spin geeft, snappen wij wel. Het is zo’n liedje waarbij je meteen oplet. Goeie intro (U2?), spannend coupletjes (fijne beat) en een killer refrein (voor de arena’s, met Coldplay / U2 gitaartje). Hebben ze een woord voor: Catchy.

De woorden van Julian Borrego

Julian Borrego groeide op met muziek. Dat geldt wel voor meer mensen (zo ook voor ons), maar hoeveel van die mensen kunnen zeggen dat hun opa gitarist was voor o.a. Frank Sinatra en Ray Charles. Juist. Dus Julian ging ook de muziek in. En creerde een vrij eigen stijl die het midden houdt tussen funk en psychedelische pop. Inmiddels is er met Ouroboros (juist, net als Ray LaMontagne) een debuut EP. Liedje Small Talk had wat ons betreft ook van Shuggie Otis kunnen zijn, met de band van Matthew E. White.

William The Conqueror verovert ons

William The Conqueror, een Brits trio, heeft volgens Q Magazine een nogal moderne view op Americana. En Clash voegt daaraan toe: “Finding the beauty in the everyday, William the Conqueror matches the mundane to the magical”. Hoge verwachtingen dus bij debuutplaat Proud Disturber Of The Peace, die vanaf afgelopen vrijdag in de winkels ligt. Die plaat verscheen overigens op het erg fijne Loose label (o.a. Andrew Combs, Barna Howard en Israel Nash). In die sfeer dus. En een beetje Rodriquez. Luister maar eens naar liedje ‘Pedestals’.

Siv Jakobsen komt er nu echt aan

Nog heel even wachten, maar eind deze maand verschijnt dan eindelijk het debuutalbum van de Noorse singer/songwriter Siv Jakobsen. Zoals het tegenwoordig gaat, zijn er al paar liedjes van The Nordic Mellow online te vinden (wauw!) en vandaag is daar met het prachtige Berry and Whythe een vierde bij gekomen.

Siv Jakobsen kwam in 2015 op de radar van veel muziekliefhebbers met haar EP The Lingering. Blogs schreven over haar, liedjes werden door de BBC op de radio gegooid en supportshows voor Damien Jurado, Bear’s Den en Benjamin Francis Leftwich kwamen op het tourschema. Ook ons landje ontbrak niet: ze speelde begin dit jaar op Eurosonic en in Paradiso-Noord (en komt na de zomer terug voor meer shows).

Dat is een signaal, Rebecca Schiffman

De Amerikaanse singer/songwriter Rebecca Schiffman weet wel hoe ze een liedje moet pluggen bij ondergetekende: zeggen dat het geïnspireerd is door een aflevering van Seinfeld. Ja, dan moet ik ‘Laura’ wel luisteren.

Iets specifieker: ‘Laura’ is gebaseerd op de pilot van Seinfeld. Niet zo’n geweldige aflevering, maar we zien daarin wel meteen dingen die waar de serie zo groot mee is geworden: heerlijk gezever over ongeschreven regels en sociale interacties, en dan met name tussen man en vrouw (“That’s a signal, Jerry!”).

De zon zien opkomen met Elliott Brood

Elliott Brood is zo’n band die stiekem alweer eventjes meedraait. In Nederland hebben ze echter nooit helemaal de waardering gekregen (lees: grote en volle zalen) die ze wat ons betreft verdienen. Laat je overigens niet misleiden door de naam. Elliott Brood is een trio, afkomstig uit Canada, en geen solo-project. Vier platen hebben ze alweer uit, vol met Americana in de stijl van Deer Tick, Wilco en Dawes. Op nieuwste single, ‘Til the Sun Comes Up Again klinken ze iets meer honkytonk.

Manchester Orchestra fascineert

Vorige week verscheen met A Black Mile To The Surface het nieuwe album van de Amerikaanse (!) band Manchester Orchestra. Het zou weleens hun echte grote doorbraak kunnen zijn. Of in ieder geval moeten zijn.

Dit vijfde album van het kwartet bevat alles om ons van begin tot einde te blijven boeien. Ontroerende liedjes als The Alien en The Sunshine plus stevige rockers als Lead, SD en het hier onder geplaatste The Moth. Dan weer akoestische gitaren en dan weer gruizige elektrische. Fascinerend. Voer voor hard op de koptelefoon.

Het is waar, Guest Actors klinkt lekkerrrr

We komen niet zo vaak lekkere muziek uit Israel tegen. Uitzondering is natuurlijk Asaf Avidan, die helaas min of meer bekend staat om die vervelende remix, maar man o man, check eens een paar van zijn eigen platen (of samen met The Mojos). Nou goed, vanaf heden kunnen we daar True Actors aan toevoegen wat ons betreft. Indie Rock uit Tel Aviv!

Liedje True is hun tweede wapenfeit, op weg naar eerste langspeler, Under Those Silent Skies (10.10.2017). Indie Rock indeed! Catchy drumpartij, gloomy vocals. Hypnotiserend haast. Zou wat ons betreft niet misstaan op de ontdek-festivals van deze wereld. Wij gaan ze in ieder geval in de gaten houden voor je!

Ratboys en Elvis in de vriezer

Van de nieuwe Ratboys plaat GN valt liedje Elvis Is In the Freezer meteen op. Eerste vanwege de titel, maar dan blijkt het ook nog eens een catchy liedje te zijn (met een goede clip). En die Elvis is natuurlijk een huisdier. Die overleden is. En in de vriezer ligt.

Gobsmag EXTRA tips – part 18

Er komt veel goede muziek op ons af. Heel veel. En omdat we op ons Scorebord maar plek hebben voor 5 liedjes per week, geven we je in de categorie Gobsmag Tips een aantal extra fijne liedjes kado. Hierbij deel 18 met muziek van Garden City, SHE KEEPS BEES, IDA, The Eagle Rock Gospel Singers, Woodheart, The Desert, The Shakers, The Georgia Flood, Rare Monk en Marshall McLean.

Kelsey Kerrigan rijdt wat rond

Onder het kopje info op haar Facebook staat: “Romantic Post-punk. Making sad music sound happy since 1988.” Nieuw liedje ‘Driving Around‘ maakt ons zeker blij.

We hebben het over Kelsey Kerrigan, een singer-songwriter en producer uit Amerika. Anti-folk wordt haar stijl ook wel genoemd en haar promotor dropt zelfs sarcastic indie rock. En waarom ook niet.

The Orders is het beste muzikale trio van het eiland Wight

Er was een tijd dat wij op handen werden gedragen. Echt waar. Dat was op Pinkpop, 1999. Kula Shaker profiteerde nog net van het staartje van hun succes en wij gingen crowdsurfend door de Roskilde. Mooie tijd. Daar dachten we even aan toen Big Foot van The Orders over de redactie schalde. Een ‘knockout track’, lazen we ergens. Wij vinden het vooral niet te moeilijk, lekker rechttoe-rechtaan en met fijne gitaren bovendien.

De Amerikaanse droom van Nathan Bell

Sinds een paar weekjes staat Love > Fear (Love over Fear), het zoveelste album van Nathan Bell in Spotify. En sinds die tijd ook vrij regelmatig op repeat bij ons. Nathan wie, denk je wellicht? Nathan Bell (niet te verwarren met Nathan Ball). Een muzikant zoals muzikanten bedoeld zijn. De passie en emotie spatten van zijn liedjes (verhalen) en altijd op tour. Nieuwe muziek is dus altijd smullen. Love over Fear kent wat ons betreft geen slechte liedjes. Maar wat er uit springt? Nou, The Big Old American Dream bijvoorbeeld. Want stiekem hebben wij deze ook een beetje.

Anyway, voor nu luisteren maar. We houden je op de hoogte van tours, want Nathan is met enige regelmaat in Nederland. Gewapend met een gitaar en fles whiskey.

Het hart van The White Buffalo

Bijna twee jaar geleden spraken we onze hoop uit. Onze hoop in The White Buffalo. Onze hoop dat hij Nederland zou gaan veroveren. Want met de looks van Timothy Showalter (Strand of Oaks) en het geluid van Eddie Vedder (maar dan iets meer dansbaar) en John Mayer (ja, echt) maakt hij al een paar platen indruk op ons. Helaas kwam die doorbraak er nog niet. Maar met The Heart and Soul of the Night is er gelukkig wel een fijn nieuw liedje.

Dansend rond het afvoerputje van de stad met Artificial Pleasure

Ook schromelijk onderbetaalde scribenten van bedenkelijk allooi hebben recht op vakantiedagen. En dat geeft een bepaalde dynamiek op de redactie; er worden hilarische out-of-office replies verzonnen, er wordt noest geschreven aan een werkoverdracht en dat overvolle postbakje wordt eindelijk eens geleegd. En dan vind je nog eens wat. Like Never Before van Artificial Pleasure bijvoorbeeld.

Slow Dancer brengt ons in de stemming

Als je nog een lome, zwoele zomerplaat zoekt, ben je bij Slow Dancer aan het juiste adres. Zijn onlangs verschenen In A Mood is de ideale soundtrack voor een avond op het dakterras met een koude alcoholische versnapering. Single ‘It Goes On’ is een van de prijsnummers. Slow Dancer is…