Press "Enter" to skip to content
Newmusic of the day on August 29th 2014

Steve Gunn heeft huis met tuin in een bekend straatje (8.1)

Een bewoner in dezelfde straat waar ook Kurt Vile en The War On Drugs wonen
Song: Steve Gunn - Milly's Garden
Album: Way Out Weather (2014)

Steve Gunn was voorheen gitarist in The Violators, de band van Kurt Vile. Zelf timmert-ie ook aan de weg als singer/songwriter en met een eigen band. Op 6 oktober verschijnt Way Out Weather en single Milly’s Garden is reeds vooruit gestuurd.

En dat is een goed liedje. Niet geheel ontoevallig past het ook perfect in het straatje waar ook Kurt Vile en The War On Drugs wonen. De platenmaatschappij omschrijft het anders. In de bij de plaat meegestuurde bio lezen we het volgende:

The record is an elliptical but seductive travelogue, more engaged with navigating foreign (“way out”) emotional landscapes, and with grasping at universal threads of language and narrative, than with bemoaning rising sea levels.

Juist ja. Afijn, luister maar gewoon.


Naschrift: de redactie wil zich graag excuseren voor de slechte titel van dit artikeltje.

Newmusic of the day on August 28th 2014

Kill It Kid is killing it (7.7)

Southern blues rock waar Led Zeppelin trots op zou zijn
Song: Kill It Kid - Caroline

“An emphatic slice of folk blues Zeppelin might have been proud of.” Kijk, dat is nog eens een binnenkomer. Het zijn de woorden die Clash Magazine onlangs gaf aan Kill It Kid. Zelf noemen de Britten zich overigens een blues/grunge/americana formatie.

Wat andere mooie woorden: “If Jack White is looking to form yet another supergroup, he could do a lot worse than give Kill It Kid a call.” En: “Black Keys-esque riffs and colliding vocals… It really is sublime stuff.” U begrijpt dat onze aandacht is getrokken.

De waarheid zal ergens in het midden liggen. Het eerste wat bij ons boven kwam drijven bij het horen van single ‘Caroline‘ waren Kings of Leon en Go Go Berlin. Stevige stem, prima gitaren.

‘Caroline’ is overigens een vooruitgestuurde single en een voorproefje van hun derde volledige studio-album. Wil je toch alvast wat meer horen van de band, probeer dan de track ‘Run‘ eventjes. Afkomstig van hun vorige album, maar volgens ons prima in de sfeer van wat de recensies hierboven beloven. Southern blues rock.

De heren van Kill It Kid verloochen hun inspiratie overigens niet. De bandnaam verwijst namelijk naar het nummer Kill It Kid van oude bluesbaas Blind Willie McTell.

Kortom, Kill It Kid is killing it op de Gobsmag-redactie. (Jij zag wat we daar deden.)

Newmusic of the day on August 27th 2014

Altijd weer thuiskomen bij Rhodes (8.4)

Jeff Buckley meets Perfume Genius.
Song: Rhodes - Breathe

We hebben een primeur. Niet een exclusieve video of single release, maar een echte Gobsmag primeur. Want de Britse muzikant RHODES heeft de eer om als eerste act twee keer te schitteren op ons machtige Scorebord der Nieuwe Muziek. En hoe: liedje Breathe krijgt een appetijtelijke 8.4

We waren behoorlijke lyrisch bij het Scorebord debuut van David Rhodes op 28 januari van dit jaar. Prachtliedje Raise Your Love scoorde een 8.5 en we spraken de hoop uit op een grote doorbraak.

Omdat de Nederlandse radio en boekers nog liggen te slapen, en je misschien Gobsmag pas sinds een paar maanden hebt ontdekt, is de kans helaas groot dat je toch nog de naam RHODES vandaag voor het eerst tegenkomt. Zonde, want zijn EP’tjes Raise Your Love en Morning zijn niks minder dan pareltjes. Goed nieuws dan ook dat die collectie op 19 oktober uitgebreid gaat worden met het Home ep’tje. Van dat schijfje hebben we nu al liedje Breathe voor je. En man, wat is dat weer mooi.

Stefans 25 on August 26th 2014

Stefans 25: Coldplay en een album over reageren in een opwelling

Blame it all upon a rush of blood to the head

AROBTTHJaren geleden, toen ik bandjes als Turin Brakes, I Am Kloot en Kings of Convenience pas net had leren kennen en ik nog niet zo veel van ze af wist, sprak ik met een goede vriend van mij over het feit dat Coldplay was doorgebroken: “Misschien is er in Engeland wel een complete stroming van bandjes die dit soort muziek maakt.” Met “dit soort muziek” bedoelde hij volgens mij “op de melodie gerichte gitaar- en pianomuziek met vrijwel uitsluitend echte instrumenten en waarop je niet kunt headbangen.”

Tien jaar later mogen we concluderen dat er inderdaad een heleboel bandjes zijn die dat soort muziek maken. Maar met de oren (en de kennis) van nu luisteren naar de muziek van toen, is in dit geval moeilijker dan ooit. Hoewel debuutplaat Parachutes zich in de jaren ervoor (in Nederland) had ontwikkeld tot een sleeper hit zou met A Rush Of Blood To The Head de doorbraak naar een groter publiek pas echt komen.

Ik heb wel eens beweerd dat het mooiste moment uit de Coldplay-discografie aan het begin zit. Opener Don’t Panic op Parachutes is voor mij essentiële Coldplay-muziek. Toen hadden ze eigenlijk kunnen stoppen. Toch staat Parachutes niet in mijn top 25, alleen A Rush Of Blood To The Head. Misschien omdat Coldplay me daarna gewoon niet meer zo hard wist te raken – en dat ik Parachutes pas veel later zou beluisteren…

A Rush of Blood To The Head begint zelfverzekerd, met de – zeker voor de Coldplay van toen – harde opener Politik. Dat was even schrikken op Sinterklaasavond 2002, toen ik de cd van mijn ouders kreeg en opzette – met slechts sinlges The Scientist en In My Place als referentiepunt. Mijn ouders leefden in de veronderstelling dat ik alleen hele rustige muziek luisterde. Dan is Politik niet de beste opener van een rustige plaat, nee. Maar dat mooie einde maakt veel goed: “Well, give me love over, love over, love over this…”

Daarna volgen nummers zoals we ze van Coldplay kennen: rustig, mooi, nergens extreem dreigend of spannend, maar door uithalen en gitaarpartijen wel vol climaxen en kippenvelmomenten.

Voor mij is A Rush of Blood To The Head een album over reageren. Gewoon reageren op een situatie zoals die zich voordoet. Misschien in een opwelling (gedurende een rush of blood to the head), misschien juist extreem doordacht, maar in ieder geval reageren omdat er altijd iets gebeurt – en daarna de consequenties daarvan accepteren. Dat vooral ook.

In My Place, de lead single van het album (en track 2) is een reflecterend nummer (“I was lost, oh yeah”), waarbij derde track God Put A Smile Upon Your Face (een hoogtepunt op de cd wat mij betreft) in ieder geval ook de realisatie bevat dat we allemaal twijfelen over onze positie en functie in deze wereld (“Where do we go, nobody knows?”). De teksten van Chris Martin houden altijd het midden tussen een liefdesbrief en een stukje vaagheid naar de mensen toe. Dat is hier niet anders.

cpstreamerNa dit openingssalvo volgen nog twee singles The Scientist – wat een mooi nummer blijft, ook na al die jaren – en het altijd vals meezingbare Clocks. (“Youhoeeee are.”) Door de enorme airplay die deze nummers de afgelopen jaren hebben gekregen, is het voor mij moeilijk om ze nog te zien als persoonlijke belevingen, als persoonlijke nummers. Het zijn nog wel de nummers die ik ken, maar ze zijn gemeengoed geworden. Ze zitten in films, series, kookprogramma’s, radioshows, talentenjachten en in de wachtmuziek aan de telefoon. Er komt een moment dat deze nummers me opnieuw gaan veroveren, maar nu nog niet. Je zou er bijna door vergeten dat ook aan deze nummers echte gevoelens en gebeurtenissen ten grondslag liggen. Echte reacties ook.

De tweede helft van de cd is in die zin ook interessanter, want niet kapotgedraaid door radio en tv. Daar staan minder singles op, al zijn ook deze nummers in de harten van velen gesloten. Vier nummers wil ik hier nog aanhalen.

Warning Sign – wat mij betreft de blueprint van een ouderwetse Coldplay-kraker. Na The Scientist wederom een nummer met een hoog spijtgehalte: “I’ve gotta tell you in my loudest tones, that I started looking for a warning sign when the truth is, that I miss you.” Om te eindigen met het extreem breekbare “So I crawl back into your open arms”. Dit nummer bereikt me vooral op de momenten dat ik terugkom van een lange reis, ‘s avonds laat… Vakanties, stedentrips of gewoon een hele lange dag onderweg. Daar gaat het nummer niet over, maar voor mij heeft het door de jaren heen die functie gekregen. Het einde kan ik niet anders omschrijven dan soothing.

Green Eyes – ook weer zo’n Coldplaykraker en prachtig te spelen op de gitaar. Het is simpel opgenomen, dus ook simpel mee te spelen. Kampvuur, feestjes, het werkt altijd. En er is altijd wel een fan van de partij die het refrein mee wil zingen.

A Rush Of Blood To The Head dan, het titelnummer waarin alles samen komt: getting it done and over with, om het zo maar te zeggen. Het gaat niet om een schutter die denkt “nu ga ik een pistool kopen en een oorlog beginnen”, maar om “nu ga ik HET gewoon doen en als het fout gaat heb ik het in ieder geval gedaan.” Geen what ifs of maybe, maar gewoon a rush of blood to the head en gaan met die banaan – of het nu slim is of niet. Met de heerlijke Engelse uitdrukking Start as you mean to go on (begin ermee alsof je er al mee bezig bent) als conclusie.

So meet me by the bridge, meet me by the lane
When am I gonna see that pretty face again?
Meet me on the road, meet me where I said
Blame it all upon a rush of blood to the head

Ideale afsluiter van de plaat, zou je zeggen. Ik hou sowieso wel van platen die eindigen met de titeltrack… Maar Coldplay plakt er nog een slotepos achteraan: Amsterdam, en dat spreekt mij als Nederlander natuurlijk aan. Een nummer dat Amsterdam heet! Dat ken ik! Dat is in Nederland! Jammer genoeg bleek het nummer niet over Amsterdam te gaan, maar was het slechts daar geschreven. Dat neemt niet weg dat het een mooi, breed opgezet slotakkoord is. Het is een van de meest passieve (niet reactieve) teksten van de plaat, maar misschien is dat wel een erkenning van het menselijk zijn. Je kunt nog zoveel het heft in eigen hand willen nemen, soms ben je gewoon afhankelijk van iemand anders…

Stood on the edge, tied to the noose
And you came along and you cut me loose
You came along and you cut me loose
You came along and you cut me loose


Luister naar A Rush Of Blood To The Head in Spotify:

Newmusic of the day on August 26th 2014

Evil Eyes, the soundtrack for your midnight ride (7.8)

Een sfeervolle mix van The War On Drugs, Local Natives en Midlake
Song: Evil Eyes - Johnny Said

“The soundtrack for your midnight ride”, althans volgens de heren van Evil Eyes zelf. En daar kunnen we ons eigenlijk best goed in vinden.

Evil Eyes zegt u? Inderdaad. Evil Eyes, uit San Francisco, is het resultaat van jaren van muzikale samenwerkingen tussen Greg Mabry en Joe Frabotta. De sfeer die hun muziek bij ons oproept is die van nostalgie, verlaten snelwegen en donkere avonden. Het doet ons wat denken aan Allah-Las (maar dan wat opzwepender), Temples (qua tempo) en de sfeer die bands als Midlake en Local Natives neer weten te zetten. Niet de minsten dus.

In 2013 verscheen het debuutalbum Borderlines. De aanrader van die plaat is Shake The Dust. We zien ons al rijden over verlaten wegen in Amerika, Evil Eyes uit de speakers en het gaspedaal indrukken. Dit geldt eigenlijk ook voor Johnny Said, een van de tracks van hun onlangs uitgebrachte EP ii. En we horen er ook een beetje War On Drugs in. Aanslingeren dus!