Press "Enter" to skip to content
Newmusic of the day on March 14th 2014

Hebbes: Caught A Ghost (8.3)

De retro-soul van Nick Waterhouse met de aanstekelijkheid van Justin Timberlake
Song: Caught A Ghost - Connected

Goed nieuws: er is meer in deze wereld dan 3FM om fijne muziekjes te ontdekken. Neem nou Gobsmag. Oh, sorry, we vervallen in een stukje onvervalste reclame, dat is niet de bedoeling.

Neem nou Amerikaanse hitserie Suits. Seizoen 3, aflevering 1. Je weet wel, the one where Jessica’s new partnership with Darby is tested when he assigns Harvey a high-profile client who faces the loss of her company if Harvey can’t prove her innocence. Dank IMDB.

Afijn. Die aflevering begint dus met een heel erg fijn nummertje. Sleeping At Night. Afzender? Caught A Ghost. Direct Googlen, want zo zijn wij. Afkomstig uit LA en op dat moment trotse uitgever van één EP, Nightworks. Die EP is overigens niet in Spotify te vinden. Hebben we hier te maken met oude mannen die niet van het bestaan van deze oneindige bron van inkomsten afweten? Of wellicht wel met Tom Yorke-sympatisanten? We zullen het waarschijnlijk nooit weten.

Wat we wel weten is dat 1 april de dag is dat ze hun eerste langspeler uit zullen brengen. En dat vinden wij dus goed nieuws. Niet alleen omdat de track No Sugar In My Coffee inmiddels Gobsmag-HQ-clublied is (jawel, wij drinken onze koffie zwart), ook omdat de single Connected wederom op deze plaat zal staan.

En laat die track nou klinken als “a modern take on blue-eyed soul which feature elements of classic motown and stax volt compositions with influences from dubstep, 90’s rap and contemporary electronica.” Amen. Hebben wij niks aan toe te voegen. Behalve dan misschien dat Caught A Ghost ons doet denken aan de retro-soul van Nick Waterhouse, gecombineerd met de catchiness van Justin Timberlake.

En is er dan een bruggetje naar waarom we dit juist vandaag publiceren? Jazeker! Caught A Ghost staat op SXSW in Austin. Doe er je voordeel mee.

Newmusic of the day on March 13th 2014

Onder invloed van The Spectors (7.7)

Shoegazen op een wall of sound met The Velvet Underground (en Nico)
Song: The Spectors - Nico

Maak kennis met The Spectors. Een bandje uit België die hun fascinatie voor de jaren ’60 niet onder stoelen of banken steekt. Allereerst is er natuurlijk de naam, een fijne knipoog naar de misschien net zo geniale als gestoorde producer Phil Spector.

Maar daar blijft het niet bij, want niet alleen staan “60’s Girl Groups” bij hun (lange) rijtje invloeden, in eerste single Nico, in België al opgemerkt door Studio Brussel, duikelt even de Velvet Underground op, in zowel titel als tekst: “Losing touch/ Like Nico did/ With heroin/ You’re lying to me.”

Maar wacht, The Spectors hebben nog meer tofs: drie vrouwen én een fijn laagje shoegaze. The Jesus and Mary Chain, dat werk. Een voorprogrammaatje in Brussel voor My Blood Valentine hebben ze ook al kunnen afstrepen van de to-do list en dat klinkt dan ineens ook meer dan logisch.

Sluiten we af met een namedroppertje voor in de boeken: voormalig Editors gitarist Chris Urbanowicz heeft de binnenkort verschijnende debuut EP geproduceerd.

Kortom: doe als ons en houd The Spectors scherp in de gaten.


Newmusic of the day on March 12th 2014

J. Roddy Walston & The Business rock ‘n rollt de pan uit (8.0)

Een boze Mango Jerry met een jonge Kings of Leon In the Summertime, Jerry Lee Lewis-stijl
Song: J. Roddy Walston & The Business - Heavy Bells

Een deel van de Gobsmag-redactie is al best een tijdje in de ban van oldskool Rock ‘n Roll. En wel van J. Roddy Walston & The Business. Aangewakkerd door het in 2010 verschenen album J. Roddy Walston & The Business (je verzint het niet) en recentelijk nieuw leven ingeblazen door meer dan waardige opvolger Essential Tremors. Luister bijvoorbeeld eens naar het aan de Kinks doen denkende en stampende Don’t Break The Needle.

Onvervalste Rock ‘N Roll dus met een gezonde dosis retro-gevoel. We hebben zin om op de piano te springen en te dansen tot de zon weer opkomt. Dat is niet helemaal waar, Gobsmag houdt niet zo van dansen, maar you get the point.

Essential Tremors dus. Niet vernoemd naar een nieuwe episode van deze slechte film over monstertjes. Essential Tremors verwijst naar de aandoening van frontman J. Roddy Walston: “It’s this condition where my hands shake – sometimes not at all, but sometimes pretty bad.”

Wat hij er verder nog over kwijt wil: “I’ve referenced it throughout all our records in some way, but it made sense to be more open about it on this album, which is partly about owning and embracing your weirdness instead of letting it hold you captive because you don’t even want to talk about it.”

Zijn pianospel leidt er echter geen moment onder, wat een energie! Wibi zou er jaloers op zijn. En Jerry Lee Lewis ook.

Weirdness dus. Als we zo eens naar ze kijken ziet het er inderdaad uit als een prima stel gasten. En die gasten verrassen ons nu met de eerste single van de nieuwe plaat, ‘Heavy Bells’. En Heavy is het! Begint de track nog met een rustig gitaarloopje en vriendelijke stem van J. Roddy himself. Een paar tellen later zijn we beland in een inferno van gitaar, drums en de scheurende vocalen. Niks mis mee!

Is het dan alleen maar hard wat de klok slaat? Zeker niet, luister maar eens naar Nobody Knows. Maar nu eerst rocken dus!

Newmusic of the day on March 11th 2014

Onze vrienden van Dancing Years (8.3)

Het indrukwekkende van James Vincent McMorrow met de tekstdichterkwaliteiten van Damien Rice
Song: Dancing Years - Here's To My Old Friends

Stiekem kenden we de clip al een tijdje. Hoe dan? Via één van de hordes promotors die er in het Nederlandse muzieklandschap rondloopt, meer kunnen we er niet over zeggen. Maar Gobsmag bestond toen toch nog lang niet? Dat klopt.

Hoera! Dat was één van de eerste woorden die op het inmiddels ingerichte Gobsmag-HQ te horen was toen we van deze zelfde promotor het nieuws kregen dat Dancing Years, de band in kwestie, de oversteek naar het Europese vasteland gaat maken. Niet alleen voor een headline show op het voorbije weekend gehouden Where The Wild Things Are Festival. Neen. Ook als support voor onze vrienden van Boy & Bear. Prima introductie dus, zo dunkt ons.

Een album is er vooralsnog nog niet. Mooi, dat scheelt ons research-uren. Maar we kunnen het toch niet laten om te vertellen dat Dancing Year’s een vijftal uit Leeds is (weet u nog, de vergane glorie van Leeds United?). Nog niet heel productief dus, maar wat ze doen is wonderschoon. Check bijvoorbeeld eens deze sessietrack voor Crypt Covers of hun Broken Social Scene-cover van Anthems For A Seventeen Year-old Girl (en vergeet hem dan ook niet mee te nemen als free download).

Absolute uitblinker is echter Here’s To My Old Friends. Om met de deur in huis te vallen: doet ons denken aan Dry The River, James Vincent McMorrow, Benjamin Francis Leftwich en Damien Rice. Impressive stukje namedropping, nietwaar? Wat we je eigenlijk proberen te zeggen: Dancing Years maakt prachtige, gevoelige indie-folk (Here’s to my old friends / I miss you everyday / Where are you to heal my soul). Maar oordeel vooral zelf:

 

Newmusic of the day on March 10th 2014

Uit het wilde Zweden: Johnossi (7.8)

Bruce Springsteen en Pearl Jam in een wedstrijdje spierbalrocken
Song: Johnossi - Into The Wild

In thuisland Zweden zijn ze al lekker bezig, die gasten van Johnossi. Onlangs verscheen daar met Transitions hun vierde langspeler. Hier in Nederland moeten we er nog even tot 28 april op wachten en de vooruitgesnelde video’s van Gone Forever (goud in Zweden), het prachtige For A Little While en de spannende live versie van Into The Wild (hieronder) tonen aan dat dit een jammerlijke mededeling is.

Johnossi bestaat uit John Engelbert en Oskar “Ossie” Bonde. (Wij zien wat ze daar doen: John + Ossie = Johnossi!). De eerste schrijft de liedjes, speelt gitaar en zingt, de ander drumt en zingt ook wat mee. En daar heb je ook meteen de karakteristieke sound van ze te pakken: een zwaar gedragen gitaargeluid, een beestachtige trommelaar en een rauwe stem. Uitkomst van deze som: spierballenrock avant la lettre, zoals de Zweden dat zo mooi kunnen zeggen.

En live schijnt het nog beter te werken, het bewijsmateriaal zie je hieronder. De video is opgenomen tijdens de release party van hun nieuwe album. Het duo vertelt: “We had pretty much just arrived from a two week adventure in the Peruvian rainforest and when we got home this song suddenly felt (and still does) very inspired by what we experienced in the jungle. Even though it was written before we went there…”

Maakt allemaal niet uit. Johnnossi, mensen: