Press "Enter" to skip to content
Newmusic of the day on January 5th 2014

Benjamin Clementine: hoeksteen van muzikaal 2014 (9.0)

De Ghanese Antony & The Johnsons, met een vleugje Pavarotti.
Song: Benjamin Clementine - Cornerstone

Om met de deur in huis te vallen: hij maakt prachtige muziek. Maar eerst wat feiten, want ook dat is Gobsmag.

Benjamin Clementine heeft Ghanese roots. Niet bepaald de bakermat van de popmuziek. Engeland komt al een stuk dichter in de buurt, dit is waar Clementine werd geboren.

Next stop was Parijs, waar hij de ondergrondse opluisterde met covers van Nina Simone en James Brown.

Als in een jongensboek passeerden twee Franse platenbonzen de zingende Clementine en boden aan een EP uit te brengen. Die EP werd Cornerstone. Geloof je het niet? Hier het bewijs, doen wij niet moeilijk over.

Vanaf dat moment is het snel gegaan. Jools Holland nodigde hem uit, iTunes pikte zijn single op en volgende week staat Clementine op Eurosonic om de Europese smaakmakers te veroveren.

Goed, dat klinkt allemaal erg romantisch en gecompliceerd. En dat is het in zekere zin ook. Romantisch en gecompliceerd zijn echter niet de eerste twee woorden die ons te binnen schieten bij het luisteren naar zijn muziek. Clementine begeleid zichzelf op piano. De indringende stem doet de rest. De sound? Betoverend, breekbaar, indringend. Oké, genoeg muziekjournalistiek. Scorebordmuziekjournalistiek, that is what we do. En Cornerstone krijgt van ons een 9.

Live zien:
16 januari 2014: Eurosonic, Groningen

Newmusic of the day on January 5th 2014

Lost In The Trees: ook in dit leven fijn (8.0)

Sigur Rós met liedjes van Radiohead
Song: Lost In The Trees - Rites

Het was een van ondergetekende favoriete albums uit 2012: A Church That Fits Our Needs van het Amerikaanse Lost In The Trees. Een schitterende plaat vol met georkestreerde popliedjes die je met wat fantasie zou kunnen omschrijven als Sigur Ros meets Radiohead. Wij houden van fantasie.

Hoe fijn is het dan om te vernemen dat een opvolger al klaar ligt. Past Life verschijnt 18 februari a.s. en het wonderschone liedje Rites (hieronder) is reeds als eerste single op ons bureau beland. Een korte zoekactie in Spotify bracht ons naar nog een nieuw liedje: Lady In White. En ook die is, u raadt het al, bijzonder mooi.

Laten we hopen dat Nederland in 2014 wel wakker is en de band eindelijk zal omarmen. Want zeg nou zelf, een band die een liedje als Golden Eyelids kan schrijven, verdient toch een groot publiek? Nou? Precies.

Newmusic of the day on January 5th 2014

Blaenavon: wonderjochies (8.0)

Jeff Buckley covert Foals
Song: Blaenavon - Wunderkind

Blaenavon: gemiddeld slechts 17 jaar. Wie zegt dat dat te jong is om te presteren heeft het mis. (Voetbal, Eindhoven, anyone?).

Deze drie jochies maken verrassend volwassen (en vooral mooie!) muziek. Mooi is natuurlijk een lastig woord, daar zijn we onszelf van bewust. Hoe dat nou klinkt? Wij horen er een jonge Jeff Buckley in. Buckley die een nummer van Foals covert.

De eerste vier liedjes zijn gebundeld in de Koso EP en van deze EP komt het nummer Wunderkind. We gaan er voor het gemak vanuit dat dit nummer niet autobiografisch is, maar dat stempel mag het van ons best krijgen. Luister zelf maar. Als je dan toch bezig bent, luister dan ook meteen even naar Prague, eveneens afkomstig van het debuutschijfje.

Voor wie een kaartje heeft weten te bemachtigen voor Eurosonic, goed nieuws. Het drietal is daar namelijk te bewonderen.


Live zien
17-01-2014: Groningen, Eurosonic / Noorderslag

Newmusic of the day on January 4th 2014

Rita Zipora en een paar andere namen (7.5)

Eefje de Visser doet Massive Attack
Song: Rita Zipora - Wasem

Oké, we gaan eerlijk zijn. Toen we voor het eerst de naam Rita Zipora voorbij zag komen, zetten we bijna allemaal tegelijk op de redactievloer dit jaren ’80 gedrocht van Jermaine Jackson en Pia Zadora in. Doe je niks aan.

Afijn, Rita Zipora dus. Ze komt uit Nederland, geboren in Amsterdam. En volgens haar bio’tje schrijft ze muziek die heel on-Nederlands klinkt: “Ze combineert Brits-klinkende electropop à la Portishead en Massive Attack met warme soundscapes en haar bijzondere, Nederlandse teksten.”

Dat is slim, dat van het meteen al noemen van invloeden in je bio. Is er meteen een referentiekader, wij snappen dat. Heel goed zelfs. Hoewel er ook experts te vinden zijn die juist zeggen dat de journalist maar zelf die vergelijkingen moet bedenken. Anders druk je jezelf meteen al in hokje en kom je daar nooit meer van af.

Maar oke, Pia Rita zingt dus in het Nederlands. Een soort Spinvis dus, die doet dat ook. O wacht, dat is lazy journalism. Weet je wat, we pakken de bio er weer even bij: “Als je het hebt over rolmodellen, zegt Zipora, dan kiest ze Spinvis.” Zie je! Niks lazy! Onderzoeksjournalistiek avant la lettre. Dat is trouwens ook een toffe band uit Nederland, Avant La Lettre.

We dwalen af. Want hoe zit het eigenlijk met de eigenheid? Daar gaat het toch om? Rita? “Maar het gaat om eigenheid. Als je het over hem hebt, moet je hem dus juist loslaten. En aan mijn eigen geluid heb ik bij de opnames van het album geen enkele concessie gedaan.”

Aaah! Spot on. Eigenheid is het belangrijkste. Zei Jacques Brel dat ook niet altijd? Dus eigenlijk is Rita Zipora een soort van Nederlandse Brel. Zeg maar een OranjeBrel. Of PolderBrel, als je wil. Maar nu draven we misschien iets door in ons journalistiek onderzoek.

“Ze is niet de nieuwe PolderBrel, benadrukt Zipora. Ze schrijft haar teksten, over de levensthema’s van een twintiger die volwassen wordt en zich – met verwondering, verbijstering – de wereld eigen maakt.”

Verdorie, het wordt nu allemaal wel heel erg eigen. Misschien moeten we het gewoon gaan houden op invloeden. Wel zo veilig. De rest moet je er zelf maar bij bedenken.

“Ik ben beïnvloed door de Britse pop van de jaren negentig, de muziek die ik als kind luisterde. In de studio hebben we gewerkt met soundscapes en een rijkdom aan klanken.”

Duidelijk.

En wat krijg je dan? Een bijzonder fijne single getiteld Wasem. Het is de eerste van haar 10 januari verschijnende debuutalbum Als Ik Kijk.


Live zien:
8 januari 2014: Amsterdam, Paradiso
18 januari 2014: Groningen, Eurosonic festival

Foto: Facebook

Newmusic of the day on January 4th 2014

Damien Jurado wint hopelijk meer dan zilver (7.7)

Neil Young die een liedje meespeelt met de relaxte "groove-dudes" van Kings Of Convenience
Song: Damien Jurado - Silver Timothy

We hebben een datum voor je: 21 januari 2014. Dan komt-ie namelijk uit: het nieuwe album van held Damien Jurado. Een productieve held, want Brothers and Sisters of the Eternal Son is zijn reeds elfde album.

Maar nu is Damien Jurado, afkomstig uit Seattle, ook al een tijdje bezig. Way back in 1997 (Google werd opgericht, Jantje Smit scoorde zijn eerste nummer 1 hit) verschijnt met het rauwe Water Ave. S. zijn eerste langspeler. Die plaat opent meteen met misschien wel een van onze favoriete Jurado liedjes aller tijden: Wedding Cake. Een uiterst bitter liedje over een kapot gelopen huwelijk. “Throw away your wedding rings, give away the gown.”

Ja, Damien Jurado is een vrolijke jongen.

Met de albums Caught In The Trees (2008), Saint Barlett (2010) en meesterwerkje (ja, echt) Maraqopa (2012) komt Jurado stapje voor stapje steeds dichterbij een definitieve doorbraak in ons landje. Tenminste, zo ervaren wij dat. Misschien een gevalletjes de-wens-is-de-vader-van-de-gedachte, maar liedjes als Coats of Ice, Cloudy Shoes, Museum of Flight, en het geweldige Working Titles verdienen nu eenmaal een groot publiek als je het ons zou vragen en laten we eens voor het gemak aannemen dat je dat doet.

Afijn. De verwachtingen voor opvolger Brothers and Sisters of the Eternal Son zijn dus hooggespannen op de redactie van Gobsmag. Maar luisterend naar eerste single Silver Timothy weten we eigenlijk al dat het helemaal goed gaat komen met Damien Jurado. Wat nou, zilver?