Press "Enter" to skip to content
Newmusic of the day on August 6th 2014

Kevin Morby is de naam (7.7)

Akoestische gitaarpop, dromend over Kurt Vile, José González en Nick Mulvey
Song: Kevin Morby - My Name

Druk mannetje, die Kevin Morby. Naast het bassen in fijne bands als Woods en The Babies, beunt hij ook nog eens bij als solo artiest. Single My Name is z’n nieuwste werkje.

En die non-album single komt 10 maanden na de release van z’n solo debuut Harlem River. Een uitstekende plaat, met geweldige liedjes als If You Leave And If You Mary, Wild Side (Oh, The Place You’ll Go) en Sucker In The Void (The Lone Mile). Ze kunnen echter allemaal niet op tegen het prijsnummer van die plaat: Slow Train, met de ook redelijk hippe singer/songwriter Cate Le Bon.

En nu dus My Name. Een vrij kale, akoestische track. Dit keer geen subtiel orgeltje, langzaam drumpatroontje of mysterieus meezingend zangeresje. En dat maakt het misschien wel tot het beste wat Kevin tot nu toe solo heeft gemaakt. Extra gratis tip: op de “b-kant” het bijzonder relaxte, instrumentale We Did It All Wrong. Heer-lijk.

Kevin Morby speelt 15 september in Paradiso, Amsterdam.


Stefans 25 on August 5th 2014

Stefans 25: Op de meest donkere dagen is er altijd Tom McRae

Pijnlijke somberheid zonder naam

6094Aan het begin van de 21ste eeuw verschijnt een nieuwe groep bands en singer/songwriters ten tonele. Onder hen is predikantszoon Tom McRae, die in 2000 een naamloos debuut met grauwe cover en net zoveel grauwe liedjes aflevert.

Melancholie: ja, af en toe, maar de plaat opent met You Cut Her Hair. “Time has coloured in the black and white of your skin” snijdt door merg en been. Zo erg dat ik geneigd ben het nummer te skippen. Nee, Tom is geen vrolijke vent – en dat wordt hij op de albums daarna ook maar zelden.

Hoewel het album introvert begint, laat Tom op End of the World News (Dose Me Up) zien dat hij voor meer oog heeft dan alleen zijn binnenwereld. Misschien is het afstand doen van zijn opvoeding, misschien is het die opleiding politicologie, maar net als elders op de plaat, tijdens Hidden Camera Show, zingt hij over de maatschappij, media en geloof: “And it’s the thrill of deception, it’s the chill of rejection / In the face of people we don’t know.” En: “This is the End of the World news – sponsored by God.”

Toms muziek ontdek ik op een moment dat ik het echt nodig heb, worstelend met de werkdruk, stress en onzekerheden waar je als jongere mee kunt zitten. De cynische McRae biedt geen emo-woede of punk-boosheid, maar cynisch commentaar op de wereld zoals die toen was. Een mooie afleiding van de dingen die ik toen niet begreep – en nu nog steeds niet. Ik kon mijn frustratie en cynisme erin kwijt, terwijl het tegelijkertijd rustgevende muziek bleek.

Mijn eerste kennismaking met Tom McRae waren vijf liedjes van de eerste en tweede cd – via zo’n downloadprogramma. Daarna kocht ik de tweede cd in de winkel. Deze debuutplaat kocht ik pas enkele jaren later.

Veel nummers van het titelloze debuut moeten McRae zelf enorm pijn doen. De bitterheid uit The Boy With The Bubblegum kan niet verzonnen zijn. Toch speelt McRae dat nummer nog steeds live, net als veel andere nummers van de plaat, met dezelfde overtuiging als vroeger.

Dat het niet allemaal verdoemenis is, blijkt uit de humor die hier en daar te bespeuren valt. Een nummer als 2nd Law over eenzaamheid en afzondering wordt voorafgegaan door een sample van de Apollo 11-missie naar de maan. Dat maakt de zware tekst die daarna volgt niet minder zwaar (“Tell all my friends (…) I am better left alone”), maar het geeft wel lucht.

Een ander hoogtepunt is A & B Song, waarin ons met een bijna aanstekelijk koortje wordt medegedeeld dat onze tijd eindig is (“Let’s roll the dice just one more time, odd number says we walk away now, even says we die… don’t wanna die”). Het is die cynische McRae die vaak bij zijn liveoptredens te zien is. McRae werd genomineerd voor de Britse Mercury Prize en grootse daden. Hij won niet. Uiteraard niet. Maar zo’n leven in de marge past wel bij de tragische en cynische muziek.

Maar net als je denkt dat je Tom McRae door hebt – aan het eind van Sao Paolo Rain, begint de afsluiter. Een jengelende gitaar – zo eentje van een cassettebandje gejat – speelt een simpel loopje. I Ain’t Scared of Lightning impliceert wellicht een battle cry maar je krijgt een hartbrekend klein liedje waarin alle zekerheid uit je wordt gezogen in minder dan anderhalve minuut.

En toch… Toch biedt het album hoop. Op de meest donkere dagen is er altijd Tom McRae. Want hoe depressief en cynisch zijn muziek ook mag zijn, de muziek is ook van een dusdanige schoonheid – van die schoonheid die ‘s avonds laat pas echt tot zijn recht komt – die relativeert, hoop geeft en de boel de boel laat.

Misschien is het die engelachtige stem, misschien is het de mooie cellopartij op Hidden Camera Show en misschien is het wel het feit dat McRae ondanks al die donkere zaken niet op lijkt te geven.

“Don’t wanna die”, zingt hij in A & B Song.

“I’ve been standing proud, beneath the gathering cloud, and man I ain’t dead yet.” zingt hij in I Ain’t Scared of Lightning.

En zo krijgt de plaat toch nog dat zilveren randje die het nodig had. En helpt de plaat je uit de put, in plaats van erin.

Luister naar het debuutalbum van Tom McRae in Spotify:


Newmusic of the day on August 5th 2014

Lastig stilzitten op Wild Adriatic (8.1)

Led Zeppelin op het Stax-label
Song: Wild Adriatic - Mess Around

“Flawlessly tight with infectious melodies and tons of soul.” Meer hoeven we eigenlijk niet te zeggen over Wild Adriatic, maar we gaan toch een poging wagen.

Wild Adriatic is een rock ‘n soul trio uit Saragota Springs, New York. Ze kwamen eigenlijk op ons bureau en uit onze speakers door de track ‘Woe‘, afkomstig van album Big Suspicious (2014). Dat liedje was een tijdje terug namelijk Daily Download op Rolling Stone en is zeker een aantal luisterbeurten waard. Hatsa.

Onze interesse was in ieder geval gewekt. Deze interesse culmineerde vervolgens in een favoriet liedje, ‘Mess Around’. Centraal op de plaat staan de elektrische gitaren en ‘Mess Around’ is daar geen uitzondering op. Lekker scheuren. De heren hebben zich overduidelijk laten inspireren door de jaren ’60 en ’70 rock & soul (toen wij er nog niet waren maar onze ouders ongetwijfeld stuk gingen op hun platenspeler). Het resultaat: aanstekelijke liedjes waar het lastig stilzitten bij is.

Newmusic of the day on August 4th 2014

Jack and Eliza brengen First Aid Kit, Mumford en Allah-Las samen (7.5)

Zomerse, melodieuze samenzang, alsof First Aid Kit hun broertje hebben toegevoegd aan de band
Song: Jack and Eliza - Hold The Line

Niet de nieuwe film van Hugh Grant (gelukkig!): Jack and Eliza is een New Yorks duo bestaande uit Jack and Eliza (true story).

Wat je moet weten is dit: Jack and Eliza maken warme, melodieuze popliedjes die perfect geschikt zijn voor de temperaturen die we voor onze kiezen krijgen de laatste tijd. Ook leuk, Eliza won op 15 jarige leeftijd de John Lennon Songwriting Award. Nou kennen we die hele prijs niet, maar het klinkt indrukwekkend.

Een online search levert je niet veel meer dan twee liedjes op. Van die twee vinden we ‘Hold the Line’ het fijnste. Niet in de laatste plaats omdat we er wat First Aid Kit in terughoren. Maar dan vanzelfsprekend met een man als tegenpartij. Wat we ook leuk vinden is het Allah-Las introotje, wat dan al snel overgaat in fijne samenzang.

Debuut EP No Wonders verschijnt overigens later deze zomer (we houden je op de hoogte) en is geproduceerd door Chris Zane (o.a. Mumford & Sons). Horen we dat terug? Mwoah. Maar oordeel vooral zelf.

(De track Simple Trait komt ook op dit album, nog niet op Spotify, maar luister alvast op Youtube)

Newmusic of the day on August 1st 2014

Palace stroomt nu al mysterieus door de aderen (8.1)

Alternative Blues Rock uit Londen met een klein hint naar Alabama Shakes
Song: Palace - Veins

Klaar voor een kleine Britse hype? Maak dan kennis met Palace. Sterke debuutsingle Veins heeft de Londenaars meteen op de kaart gezet. Een officiële videoclip is nu ook uit.

Het begon met een Soundcloudlinkje van het nummer. Binnen twee weken had het bluesy Veins 47.000 plays en al lovende woorden mogen ontvangen van Britse (online) magazine’s als NME, Clash Music en DYI. Da’s een fijne binnenkomer.

De volgende stap is een officiële videoclip en die is er sinds vorige week. Een mooie clipje, geschoten in een verlaten school. Grappig ook hoe de band nooit volledig in beeld is. Het hoort blijkbaar eventjes bij hun mysterieuze imago: nergens zijn nog persfoto’s van deze gasten te vinden. Zelfs niet op hun Facebook. (Nog maar 777 fans: wees een early adopter!)

Afijn: Palace dus. 20 oktober verschijnt hun debuut EP Lost In The Night en reken maar dat wij van Gobsmag daar benieuwd naar zijn.