Press "Enter" to skip to content
Newmusic of the day on March 17th 2014

Definitieve doorbraak Future Islands laat niet lang meer op zich wachten (8.0)

Bobby Womack en Morrissey soul zwingend in de jaren 80
Song: Future Islands - A Dream Of You And Me

Het Amerikaanse trio Future Islands presenteert op 24 maart hun nieuwe langspeler: Singles. Het is de langverwachte opvolger van het in 2011 verschenen en goed ontvangen On The Water. En iets zegt ons dat het nu echt gaat gebeuren voor de band.

Dat vermoeden kreeg flink vorm toen we begin dit jaar de eerste single van het nieuwe album kregen voorgeschoteld: Seasons (Waiting on You). Alsof Bobby Womack in de jaren 80 een geweldig liedje had gemaakt over een man in dubio: ik wil op je wachten, maar hoe lang nog?

Het kwartje viel nog harder toen het trio bij David Letterman in de show mocht optreden, twee weken geleden, making their network TV debut. Het filmpje is inmiddels ruim 241x bekeken op de Gobsmag redactie. Het is fascinerend hoe zanger Samuel T. Herring het liedje ten gehore brengt. Het komt uit zijn tenen, hij speelt met de camera, danst zoals wij alleen durven te dansen in een karoakebar met een biertje of acht te veel op, en hij lijkt soms zelfs te grunten. Niet alleen moeten we denken aan Bobby Womack, nu komt ook Morrissey om de hoek kijken. Dit is hoe je een doorbraak via de televisie bewerkstelligt. Of zoals Lettterman aan het einde roept: “Woaw buddy, come on! Nice going! How ’bout that! I’ll take all of that you got! Future Islands! That was wonderful!”

Een tweede single is er inmiddels ook al: A Dream Of You And Me. En man, ook dat liedje is een kneiter van een knoeperd. Het is de stem, het is de pompende baslijn, het zijn de heldere synthesizerklanken en het is de tekst:

All that glitters is gold
Don’t believe what you’ve been told
People lie, people love, people go
But beauty lies in every soul

Future Islands live zien:
11 mei 2014: Gent (concertzaal Vooruit)
24 mei 2014: Utrecht (Le Guess Who? May Day, festival)

En live moet je ze zien. Luister maar naar Pitchfork, die het trio onlangs zag op het SXSW festival: “The crowd went apeshit for “Seasons (Waiting On You)”, during which—yes, to answer your question—Herring Did the Dance. Herring’s stage presence makes you imagine if Jack Nicholson fronted a synth-pop band in the Shining, or, to quote a tweet from writer Sasha Hecht, “an undercover cop who just accidentally did coke for the first time.” All of which is to say: This is the kind of band that makes you wish other bands tried harder.”

Hatsa. Komt die doorbraak.

Foto: Mike Vorassi

Newmusic of the day on March 14th 2014

De belofte van Promised Land Sound (8.0)

Een jonge Jagger, al jammend met Chuck Berry en Willie Nelson
Song: Promised Land Sound - Empty Vase

In alle Pink(p)ophef deze week zouden we bijna vergeten dat er nog meer goede muziek is. En laten wij je nou helpen bij het ontdekken. Vooruit, ook wij zullen inhaken op de actualiteit. Niet Mick Jagger, maar wel de heren van Promised Land Sound. En die doen ons verdacht veel denken aan een jonge Mick Jagger, maar dan samen met Willie Nelson en Chuck Berry experimenterend in de schuur van hun gezamenlijke ranch in Nashville.

Ben je er nog? Country dus. Rock ‘N Roll. Laten we het voor het gemak country-rock noemen. Het is dan ook geen toeval dat ze zijn vernoemd naar een van de lekkerste tracks van Chuck Berry.

Live schijnt het overigens ook top te zijn, al zeggen ze het zelf: The woodshedding and session-vet vibes are palpable, the live show compellingly unhinged and propulsive, all close harmonies, high-Stax changes, and “whoa, did he just do that?” guitar breaks, punctuated by moments of Velvets-style thud.

Voor de mensen die het geluk hebben op SXSW te vertoeven, ga dat zien/horen. Zo niet, dan moet je het doen met onderstaande clip.

Newmusic of the day on March 14th 2014

Hebbes: Caught A Ghost (8.3)

De retro-soul van Nick Waterhouse met de aanstekelijkheid van Justin Timberlake
Song: Caught A Ghost - Connected

Goed nieuws: er is meer in deze wereld dan 3FM om fijne muziekjes te ontdekken. Neem nou Gobsmag. Oh, sorry, we vervallen in een stukje onvervalste reclame, dat is niet de bedoeling.

Neem nou Amerikaanse hitserie Suits. Seizoen 3, aflevering 1. Je weet wel, the one where Jessica’s new partnership with Darby is tested when he assigns Harvey a high-profile client who faces the loss of her company if Harvey can’t prove her innocence. Dank IMDB.

Afijn. Die aflevering begint dus met een heel erg fijn nummertje. Sleeping At Night. Afzender? Caught A Ghost. Direct Googlen, want zo zijn wij. Afkomstig uit LA en op dat moment trotse uitgever van één EP, Nightworks. Die EP is overigens niet in Spotify te vinden. Hebben we hier te maken met oude mannen die niet van het bestaan van deze oneindige bron van inkomsten afweten? Of wellicht wel met Tom Yorke-sympatisanten? We zullen het waarschijnlijk nooit weten.

Wat we wel weten is dat 1 april de dag is dat ze hun eerste langspeler uit zullen brengen. En dat vinden wij dus goed nieuws. Niet alleen omdat de track No Sugar In My Coffee inmiddels Gobsmag-HQ-clublied is (jawel, wij drinken onze koffie zwart), ook omdat de single Connected wederom op deze plaat zal staan.

En laat die track nou klinken als “a modern take on blue-eyed soul which feature elements of classic motown and stax volt compositions with influences from dubstep, 90’s rap and contemporary electronica.” Amen. Hebben wij niks aan toe te voegen. Behalve dan misschien dat Caught A Ghost ons doet denken aan de retro-soul van Nick Waterhouse, gecombineerd met de catchiness van Justin Timberlake.

En is er dan een bruggetje naar waarom we dit juist vandaag publiceren? Jazeker! Caught A Ghost staat op SXSW in Austin. Doe er je voordeel mee.

Newmusic of the day on March 13th 2014

Onder invloed van The Spectors (7.7)

Shoegazen op een wall of sound met The Velvet Underground (en Nico)
Song: The Spectors - Nico

Maak kennis met The Spectors. Een bandje uit België die hun fascinatie voor de jaren ’60 niet onder stoelen of banken steekt. Allereerst is er natuurlijk de naam, een fijne knipoog naar de misschien net zo geniale als gestoorde producer Phil Spector.

Maar daar blijft het niet bij, want niet alleen staan “60’s Girl Groups” bij hun (lange) rijtje invloeden, in eerste single Nico, in België al opgemerkt door Studio Brussel, duikelt even de Velvet Underground op, in zowel titel als tekst: “Losing touch/ Like Nico did/ With heroin/ You’re lying to me.”

Maar wacht, The Spectors hebben nog meer tofs: drie vrouwen én een fijn laagje shoegaze. The Jesus and Mary Chain, dat werk. Een voorprogrammaatje in Brussel voor My Blood Valentine hebben ze ook al kunnen afstrepen van de to-do list en dat klinkt dan ineens ook meer dan logisch.

Sluiten we af met een namedroppertje voor in de boeken: voormalig Editors gitarist Chris Urbanowicz heeft de binnenkort verschijnende debuut EP geproduceerd.

Kortom: doe als ons en houd The Spectors scherp in de gaten.


Newmusic of the day on March 12th 2014

J. Roddy Walston & The Business rock ‘n rollt de pan uit (8.0)

Een boze Mango Jerry met een jonge Kings of Leon In the Summertime, Jerry Lee Lewis-stijl
Song: J. Roddy Walston & The Business - Heavy Bells

Een deel van de Gobsmag-redactie is al best een tijdje in de ban van oldskool Rock ‘n Roll. En wel van J. Roddy Walston & The Business. Aangewakkerd door het in 2010 verschenen album J. Roddy Walston & The Business (je verzint het niet) en recentelijk nieuw leven ingeblazen door meer dan waardige opvolger Essential Tremors. Luister bijvoorbeeld eens naar het aan de Kinks doen denkende en stampende Don’t Break The Needle.

Onvervalste Rock ‘N Roll dus met een gezonde dosis retro-gevoel. We hebben zin om op de piano te springen en te dansen tot de zon weer opkomt. Dat is niet helemaal waar, Gobsmag houdt niet zo van dansen, maar you get the point.

Essential Tremors dus. Niet vernoemd naar een nieuwe episode van deze slechte film over monstertjes. Essential Tremors verwijst naar de aandoening van frontman J. Roddy Walston: “It’s this condition where my hands shake – sometimes not at all, but sometimes pretty bad.”

Wat hij er verder nog over kwijt wil: “I’ve referenced it throughout all our records in some way, but it made sense to be more open about it on this album, which is partly about owning and embracing your weirdness instead of letting it hold you captive because you don’t even want to talk about it.”

Zijn pianospel leidt er echter geen moment onder, wat een energie! Wibi zou er jaloers op zijn. En Jerry Lee Lewis ook.

Weirdness dus. Als we zo eens naar ze kijken ziet het er inderdaad uit als een prima stel gasten. En die gasten verrassen ons nu met de eerste single van de nieuwe plaat, ‘Heavy Bells’. En Heavy is het! Begint de track nog met een rustig gitaarloopje en vriendelijke stem van J. Roddy himself. Een paar tellen later zijn we beland in een inferno van gitaar, drums en de scheurende vocalen. Niks mis mee!

Is het dan alleen maar hard wat de klok slaat? Zeker niet, luister maar eens naar Nobody Knows. Maar nu eerst rocken dus!