Stefans 25: Coldplay en een album over reageren in een opwelling
 

Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws schrijft voor Gobsmag over z'n 25 meest beluisterde albums. Deze week nummer 22: A Rush Of Blood To The Head (2002) van Coldplay.



Blame it all upon a rush of blood to the head

AROBTTHJaren geleden, toen ik bandjes als Turin Brakes, I Am Kloot en Kings of Convenience pas net had leren kennen en ik nog niet zo veel van ze af wist, sprak ik met een goede vriend van mij over het feit dat Coldplay was doorgebroken: “Misschien is er in Engeland wel een complete stroming van bandjes die dit soort muziek maakt.” Met “dit soort muziek” bedoelde hij volgens mij “op de melodie gerichte gitaar- en pianomuziek met vrijwel uitsluitend echte instrumenten en waarop je niet kunt headbangen.”

Tien jaar later mogen we concluderen dat er inderdaad een heleboel bandjes zijn die dat soort muziek maken. Maar met de oren (en de kennis) van nu luisteren naar de muziek van toen, is in dit geval moeilijker dan ooit. Hoewel debuutplaat Parachutes zich in de jaren ervoor (in Nederland) had ontwikkeld tot een sleeper hit zou met A Rush Of Blood To The Head de doorbraak naar een groter publiek pas echt komen.

Ik heb wel eens beweerd dat het mooiste moment uit de Coldplay-discografie aan het begin zit. Opener Don’t Panic op Parachutes is voor mij essentiële Coldplay-muziek. Toen hadden ze eigenlijk kunnen stoppen. Toch staat Parachutes niet in mijn top 25, alleen A Rush Of Blood To The Head. Misschien omdat Coldplay me daarna gewoon niet meer zo hard wist te raken – en dat ik Parachutes pas veel later zou beluisteren…

A Rush of Blood To The Head begint zelfverzekerd, met de – zeker voor de Coldplay van toen – harde opener Politik. Dat was even schrikken op Sinterklaasavond 2002, toen ik de cd van mijn ouders kreeg en opzette – met slechts sinlges The Scientist en In My Place als referentiepunt. Mijn ouders leefden in de veronderstelling dat ik alleen hele rustige muziek luisterde. Dan is Politik niet de beste opener van een rustige plaat, nee. Maar dat mooie einde maakt veel goed: “Well, give me love over, love over, love over this…”

Daarna volgen nummers zoals we ze van Coldplay kennen: rustig, mooi, nergens extreem dreigend of spannend, maar door uithalen en gitaarpartijen wel vol climaxen en kippenvelmomenten.

Voor mij is A Rush of Blood To The Head een album over reageren. Gewoon reageren op een situatie zoals die zich voordoet. Misschien in een opwelling (gedurende een rush of blood to the head), misschien juist extreem doordacht, maar in ieder geval reageren omdat er altijd iets gebeurt – en daarna de consequenties daarvan accepteren. Dat vooral ook.

In My Place, de lead single van het album (en track 2) is een reflecterend nummer (“I was lost, oh yeah”), waarbij derde track God Put A Smile Upon Your Face (een hoogtepunt op de cd wat mij betreft) in ieder geval ook de realisatie bevat dat we allemaal twijfelen over onze positie en functie in deze wereld (“Where do we go, nobody knows?”). De teksten van Chris Martin houden altijd het midden tussen een liefdesbrief en een stukje vaagheid naar de mensen toe. Dat is hier niet anders.

cpstreamerNa dit openingssalvo volgen nog twee singles The Scientist – wat een mooi nummer blijft, ook na al die jaren – en het altijd vals meezingbare Clocks. (“Youhoeeee are.”) Door de enorme airplay die deze nummers de afgelopen jaren hebben gekregen, is het voor mij moeilijk om ze nog te zien als persoonlijke belevingen, als persoonlijke nummers. Het zijn nog wel de nummers die ik ken, maar ze zijn gemeengoed geworden. Ze zitten in films, series, kookprogramma’s, radioshows, talentenjachten en in de wachtmuziek aan de telefoon. Er komt een moment dat deze nummers me opnieuw gaan veroveren, maar nu nog niet. Je zou er bijna door vergeten dat ook aan deze nummers echte gevoelens en gebeurtenissen ten grondslag liggen. Echte reacties ook.

De tweede helft van de cd is in die zin ook interessanter, want niet kapotgedraaid door radio en tv. Daar staan minder singles op, al zijn ook deze nummers in de harten van velen gesloten. Vier nummers wil ik hier nog aanhalen.

Warning Sign – wat mij betreft de blueprint van een ouderwetse Coldplay-kraker. Na The Scientist wederom een nummer met een hoog spijtgehalte: “I’ve gotta tell you in my loudest tones, that I started looking for a warning sign when the truth is, that I miss you.” Om te eindigen met het extreem breekbare “So I crawl back into your open arms”. Dit nummer bereikt me vooral op de momenten dat ik terugkom van een lange reis, ‘s avonds laat… Vakanties, stedentrips of gewoon een hele lange dag onderweg. Daar gaat het nummer niet over, maar voor mij heeft het door de jaren heen die functie gekregen. Het einde kan ik niet anders omschrijven dan soothing.

Green Eyes – ook weer zo’n Coldplaykraker en prachtig te spelen op de gitaar. Het is simpel opgenomen, dus ook simpel mee te spelen. Kampvuur, feestjes, het werkt altijd. En er is altijd wel een fan van de partij die het refrein mee wil zingen.

A Rush Of Blood To The Head dan, het titelnummer waarin alles samen komt: getting it done and over with, om het zo maar te zeggen. Het gaat niet om een schutter die denkt “nu ga ik een pistool kopen en een oorlog beginnen”, maar om “nu ga ik HET gewoon doen en als het fout gaat heb ik het in ieder geval gedaan.” Geen what ifs of maybe, maar gewoon a rush of blood to the head en gaan met die banaan – of het nu slim is of niet. Met de heerlijke Engelse uitdrukking Start as you mean to go on (begin ermee alsof je er al mee bezig bent) als conclusie.

So meet me by the bridge, meet me by the lane
When am I gonna see that pretty face again?
Meet me on the road, meet me where I said
Blame it all upon a rush of blood to the head

Ideale afsluiter van de plaat, zou je zeggen. Ik hou sowieso wel van platen die eindigen met de titeltrack… Maar Coldplay plakt er nog een slotepos achteraan: Amsterdam, en dat spreekt mij als Nederlander natuurlijk aan. Een nummer dat Amsterdam heet! Dat ken ik! Dat is in Nederland! Jammer genoeg bleek het nummer niet over Amsterdam te gaan, maar was het slechts daar geschreven. Dat neemt niet weg dat het een mooi, breed opgezet slotakkoord is. Het is een van de meest passieve (niet reactieve) teksten van de plaat, maar misschien is dat wel een erkenning van het menselijk zijn. Je kunt nog zoveel het heft in eigen hand willen nemen, soms ben je gewoon afhankelijk van iemand anders…

Stood on the edge, tied to the noose
And you came along and you cut me loose
You came along and you cut me loose
You came along and you cut me loose


Luister naar A Rush Of Blood To The Head in Spotify:

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op