Stefans 25: de natural history van I Am Kloot
 

Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws schrijft voor Gobsmag over z'n 25 meest beluisterde albums. Deze week nummer 20: Natural History (2001) van I Am Kloot.



Zwartgallig, poëtisch en vol humor

sl-89594“Natural history is the scientific research of plants or animals, leaning more towards observational rather than experimental methods of study, and encompasses more research published in magazines than in academic journals.”

Of:

“There’s blood on your legs, I love you”

Zomaar twee definities van Natural History. De ene komt van deze Wikipedia-pagina, de andere is de kern van de zaak, de zin die de iconische debuutplaat van I Am Kloot samenvat. Want dit gaat over vroeger, nog voordat I Am Kloot werd genomineerd voor de Mercury Prize (in 2010) voor Sky At Night (een door hun vrienden van Elbow geproduceerd album). Vóór een tijd lang worstelen op een eigen label (Skinny Dog Records). Vóórdat ze tekenden bij een label dat hun grootste potentiële hit nooit uit zou brengen (Echo). Vóórdat ze een titelloze plaat met zwarte cover en slechts in het wit de tekst “I Am Kloot” maakten. Voor dat alles. Toen al maakte dit trio het album wat hen zou definiëren. Natural History staat elf jaar na dato nog steeds als een huis. Eigenlijk is het een schande dat deze plaat op 20 staat en niet gewoon in mijn top 3.

i-am-kloot-1b-5x4-v2001 dus. Ook toen draaide zanger en schrijver John Bramwell al wat jaartjes mee in de muziekwereld in Manchester en had zelfs een kort tweede leven als tv-presentator en een derde als barman in the Night & Day – de kroeg in Manchester die in veel nummers opduikt. In 1989 bracht hij als groentje genaamd Johnny Dangerously al een mini-album uit getiteld You, Me & The Alarm Clock (enkele jaren geleden geremastered op cd). Zijn jaren ’90 waren rough, voorzien van twisted romance, drank en banging your head against the wall, zoals hij het zelf omschrijft. Geen mooie tijd, al heeft het natuurlijk iets romantisch. Het maakte van die kleine songwriter een man die zwarte humor, slapeloze nachten en mislukte romantiek in zijn liedjes optekent.

Dat had nog jaren onsuccesvol door kunnen gaan, in diverse samenstellingen en bandjes, maar ergens eind jaren ’90, als zijn vorige band The Mouth niet van de grond komt, ontmoet Bramwell Peter Jobson en Andy Hargreaves. En niet alleen dat: hij schrijft ook een aantal liedjes die beter zijn dan alles wat hij daarvoor heeft geschreven: Twist en To You, onder andere.

Het klikt met de heren en de timing is goed: Natural History wordt (met hulp van de dan nog onbekende jongens van Elbow, net als tien jaar later op Sky At Night) in oude kerken en studio’s in Engeland opgenomen, niet heel lang na de eerste repetitie. De productie is net zo charmant als de teksten: de triobezetting maakt het mogelijk bij vlagen hard te spelen, maar altijd met ruimte voor de muziek om te “ademen”. Daardoor komen de vaak wat vage teksten harder aan en krijgen gitaar, bas en drum genoeg ruimte om te schitteren op de momenten dat dat nodig is (bijvoorbeeld in het vrijwel instrumentale Loch, of het fantastische Sunlight Hits The Snow).

Van begin af aan zijn de heren dan ook steengoed live. De kleine clubs waar ze in optreden vormen de ideale lokatie om de band te zien. Ik zie ze voor het eerst in de Ekko in Utrecht. Het is het eerste popconcert waar ik naartoe ga. Alle fantastische nummers van het eerste album worden gespeeld.

Waar ik vandaag de dag nog steeds niet bij kan, is dat Bramwell de zwartgalligste dingen zo romantisch kan laten klinken (“we fuck and we fight, someone else does the dishes”). Vanaf opener To You lopen thema’s als liefde, drank en dood door elkaar:

The gods and the saints preserve you
Cos nobody here deserves you
I’m living my life in flashback
Since I lost my card or cashback,
And I’ve gone to wreck and ruin
Since I don’t know what you’re doing
There’s no clear or present danger
That I see in any stranger
(…)
Won’t someone somewhere marry me
To you?

Het is heel makkelijk om cynisch te worden in dit leven. Iedereen heeft wel eens een periode dat het wat minder gaat, maar als er een ding duidelijk wordt is dat de drank (“Hell for leather, lathered, drunk, you’re soused, you’re pissed, you’re sunk, the jukebox now is drunk, just along the way”) en de liefde (“I’m going to stop messing around”) John er op geheel eigen wijze doorheen hebben geholpen. Het kan dan ook niet anders of het album eindigt met de meest epische liefdesverklaring ooit. Because is zwarter dan zwart en eindigt met het mantra:

Kill me before you die
kill me before you die
Because I love you

Best prima om bij in slaap te vallen, behalve dat je na enkele minuten wordt gewerkt door de hidden track met een hels lawaai en Bramwell die schreeuwt “GIVE ME YOUR LOVE! GIVE ME YOUR LOVE!”

Dat is dan weer de humor van de heren. En er zijn andere, lichtere momenten. No Fear Of Falling is een mooi, lief liedje (“Please don’t stumble through tonight, have no fear of falling”) en Bigger Wheels biedt een broodnodig stukje relativisme:

Natural History is een van de drie platen die mijn muzikale volwassenheid heeft getekend. De andere twee komen we nog tegen in deze lijst (op zes en één, jawel). Maar waar die platen tekenden voor schoonheid en hoop, is Natural History verantwoordelijk voor poëtische teksten, goede drums en vooral ruimte laten in de muziek – en daardoor misschien wel de reden waarom ik nooit naar punk ben overgestapt. Bramwell toont zich als een unieke observator van de Natural History om hem heen, maar wel een die onlosmakelijk met die omgeving verbonden is. En als hij straks net als de oude mannen op de cover als cynische oude zak op een bankje in Manchester zit, dan mag hij best trots zijn op wat hij allemaal heeft bereikt. There’s bigger wheels than this, there’s wider skies of blue, to get through…

Los van dit alles was het natuurlijk ook uitermate cool om naar school te gaan in een t-shirt met daarop de tekst “I AM KLOOT”. Maar dat geheel terzijde.


Luister naar Natural History op Spotify:

Eerder in deze serie:
#25: Tom McRae – Tom McRae (2000)
#24: Kate Walsh – Light & Dark (2009)
#23: Ane Brun – Spending Time With Morgan (2000)
#22: Coldplay – A Rush Of Blood To The Head (2002)
#21: Lisa Hannigan – Sea Saw (2008)

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op