Stefans 25: Een album van Travis met vier geweldige liedjes
"You keep the chocolate biscuits wired to a car alarm."

Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws schrijft voor Gobsmag over z'n 25 meest beluisterde albums. Deze week nummer 6: The Boy With No Name (2007) van Travis.



Pastiche

220px-TbwnnTravis, die band die in Nederland bij 3FM-luisteraars in ieder geval onsterfelijk werd omdat Ruud de Wild er een Nederlandse jingle van had gemaakt. Ze lijken hetzelfde lot beschoren als veel andere bands waar ik graag naar luister: ineens zijn ze overbodig verklaard. Toegegeven, het duurde even voordat ze terugkwamen… In 2003 verscheen 12 Memories en werd geen groot succes. Het duurde vier jaar voordat de Schotse band het met The Boy With No Name weer probeerde en in die tijd braken bands als Coldplay, Keane, Snow Patrol door bij het grote publiek. Aan de Travis de taak om zichzelf op nieuw uit te vinden. En nadat in 2003 de band al iets anders had geprobeerd, koos de band er daarom vier jaar later voor om dan maar gewoon hetzelfde te doen als waar ze mee zijn doorgebroken, maar dan aangepast aan de tijdsgeest.

The Boy With No Name past dus qua titel feilloos bij de succesvolle albums van Travis: The Man Who en The Invisible Band. En ook de liedjes doen dat aardig: fijne gitaarliedjes die geen vlieg kwaad doen. Gedurende het luisteren bekruipt je toch het gevoel dat er wat fillers op deze plaat staan. Een paar hele goede liedjes en een paar b-kantjes. En als ze deze plaat nu hadden gecombineerd met opvolger Ode To J. Smith, die van de energie barst, dan hadden ze vast goud in hadden gehad. Nu moest Travis het doen met bijna een half miljoen exemplaren verkocht wereldwijd. Een beginnend artiest is er blij mee, maar Travis was grotere aantallen gewend. En bovendien uiteindelijk verzandt het album een beetje in middelmatigheid.

Hoe komt het album dan in mijn top 25 terecht, zelfs in de top 10? Dat komt door de paar sterke nummers die op de plaat staan – die heb ik zo vaak gedraaid dat ze de rest van de plaat omhoog trekken.

Closer is Travis zoals we het kennen: Fran Healy zingt op enigszins melancholische toon dat het allemaal niet zo gaat zoals hij wil (“Need to get closer… closer”) en de muzikale begeleiding speelt lekker weg. Understated, heet dat in Groot-Britannië. In de clip overigens een leuke bijrol van ‘vriend van de band’ Ben Stiller.

Selfish Jean is verreweg het leukste nummer op de plaat. Niet het beste – want niet bijster origineel – maar wel prima gitaarpop volgens de regels, terwijl de Jean uit de songtitel even de waarheid wordt bezongen. De tekst is echter zo luchtig (“You keep the chocolate biscuits wired to a car alarm; OOOOOOOOOH Selfish Jean”) dat van echte boosheid geen echte sprake lijkt. Het is zo’n nummer wat meteen weer opnieuw kan beginnen als het is afgelopen.

Big Chair is ruimtelijk met een heerlijk ritme. Precies zo’n nummer waarvan je vergeet hoe fijn het is totdat je het weer eens aanzet. De akoestische versie is trouwens ook erg mooi.

Nog een opvallend nummer: Under The Moonlight. Het lijkt een potentiële single met gastrol voor KT Tunstall, maar om eerlijk te zijn blijft KT Tunstalls inbreng beperkt tot die van achtergrondkoor en wordt het nummer nooit zo goed als de intro je doet geloven.

En dat is dan denk ik het probleem het hele album. Het heeft alle ingrediënten maar nergens klikt het zo goed als voorheen (of daarna weer even op J. Smith, uit 2008). One Night zwiert net zo lekker als klassieker Sing maar voegt bijna niks toe. Op Out in Space, Colder en New Amsterdam lijkt dan toch gevarieerd te worden, maar in erg beperkte mate. Ook Sailing Away met hier en daar wat leuke effecten in de productie kan het album niet naar een hoger plan trekken.

Ik weet uiteindelijk niet of Travis nu te veel zichzelf heeft proberen te blijven of dat het gewoon even niet lukte met de nummers, maar The Boy With No Name voelt meer als een pastiche van Travis dan als Travis zelf. Daarmee staat het album eigenlijk te hoog in mijn top 25, op basis van een viertal goede nummers. Die vier leuke liedjes maken het geen klassiek album. Maar ze zorgen er wel voor dat Travis in mijn top 25 staat. En gezien de invloed die de band heeft gehad op bands die ook in 2014 nog de hitlijsten en mijn muzieksmaak domineren, verdienen ze dat zeker wel.


Luister naar The Boy With No Name in Spotify:


Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws is gespecialiseerd in het schrijven van teksten en concepten. Z’n laatste project is het onder de loep nemen van de 25 meest geluisterde albums volgens z’n LastFM-account.

Eerder in deze serie:
#25: Tom McRae – Tom McRae (2000)
#24: Kate Walsh – Light & Dark (2009)
#23: Ane Brun – Spending Time With Morgan (2000)
#22: Coldplay – A Rush Of Blood To The Head (2002)
#21: Lisa Hannigan – Sea Saw (2008)
#20: I Am Kloot – Natural History (2005)
#19: Richard Swift – Walking Without Effort (2005)
#18. Turin Brakes – We Were Here (2013)
#17. Nick Drake – Pink Moon (1972)
#16. Richard Swift – Dressed Up For The Letdown (2006)
#15. Ewert And The Two Dragons – Good Man Down (2011)
#14. I Am Kloot – I Am Kloot (2003)
#13. Thomas Dybdahl – What’s Left Is Forever (2013)
#12. Ray LaMontagne- Trouble (2004)
#11. Tom McRae – Just Like Blood (2003)
#10. Ray LaMontagne – Till The Sun Turns Black (2006)
#09. The Whitest Boy Alive – Dreams (2006)
#08. Turin Brakes – Ether Song (2003)
#07. Elbow – Asleep In The Dark (2001)

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op