Stefans 25: de sympathieke folk van Ewert and the Two Dragons
"Good Man Down lijkt soms een beetje in zichzelf gekeerd"

Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws schrijft voor Gobsmag over z'n 25 meest beluisterde albums. Deze week nummer 15: Good Man Down (2011) van Ewert and the Two Dragons.



Onder de gordel

Ewert-and-The-Two-Dragons-Good-Man-DownHet roept bij mij soms gemengde gevoelens op als een net ontdekt leuk liedje gebruikt wordt in een reclame. Het is leuk voor de band, die er met wat goede wil een nieuw album van kan financieren. Aan de andere kant wordt een mooi kunstwerkje misbruikt voor een reclame. En als het nu nog een mooie reclame was (een artistieke auto- of modereclame), of perfect gebruikt was in een campagne (denk Vodafone met Bohemian Like You)… Maar die vlieger ging niet op bij ‘(In The End) There’s Only Love’ in de McDonald’s reclame.

En dus had ik gemengde gevoelens. Want zo’n Oost-Europees bandje voelt in het begin toch even als een geheim dat je hebt ontdekt. Zelfs al is het een geheim dat regelmatig in Nederland optreedt en onder andere op Eurosonic de aandacht trekt van de pers. Dan mag zo’n band best een groter publiek bereiken, maar het liefst wel ten faveure van iets moois, niet gekleurde Coca Cola glazen of frietjes.

Ik snap het ook weer wel, want het openingsnummer van Good Man Down, ‘(In The End) There’s Only Love’, is heel catchy en meezingbaar. Een lekkere drumintro, lekker gitaarritme en een klokkenspel dat fijn meegaat op datzelfde ritme, de ‘Ooooh’-koortjes in het refrein…. En toch is de tekst niet een en al happiness.

Dat is het op de rest van het album overigens ook niet. Hét nummer op Good Man Down is natuurlijk de titelsong – en track 2: ‘Good Man Down’, waarin in enkele minuten vakkundig een stukgelopen relatie wordt geëvalueerd:

Here is a story ’bout a boy and a girl
She woke up one morning
And felt alone in this world
Despite the love for her
He couldn’t keep her from leaving again
She had to do it

De blaam treft hier duidelijk de ‘girl’ in het verhaal. En als dat al niet duidelijk wordt in het couplet, dan wordt het wel duidelijk in het refrein:

How could you shoot a good man down
And leave without mourning
Brokenhearted on the ground
Like the others before him

Er is hier duidelijk geen tijd voor zelfreflectie. De verteller zingt wel in de hij-vorm, maar in de laatste regel van het nummer wordt de ik-vorm gebruikt. Dat betekent niet dat de verteller hier de schuld op zich neemt. Het enige wat hij zichzelf hier verwijt is naïviteit: “I’m like the others before me.”

Het nummer heeft een fantastische opbouw, het begint met een laag (bas)gitaarloopje, waarna er langzaam steeds meer lagen in de muziek bijkomen. Daarna eindigt het nummer weer zoals het begon. Mooi gedaan.

‘Jolene’ is een nummer in dezelfde stijl als ‘(In The End) There’s Only Love’. Duidelijk bedoelt als single en daarin ook aardig geslaagd, maar ook hier vormt relationeel leed het uitgangspunt: “I’m someone else’s man…” Dit keer staan de gevoelens van de vrouw juist wel centraal, maar verder gebruikt het nummer dezelfde muzikale trucjes als het openingsnummer. Dat moet af en toe kunnen, of niet?

Daarna wordt het interessanter – want er worden andere dingen geprobeerd. Nummers als ‘The Rabbit‘, ‘Falling‘ en ‘Panda‘ proberen klassieke folkstructuren te combineren met al-dan-niet spannende ritmes en uitstapjes naar pop-instrumentatie. Dat lukt de ene keer heel goed en de andere keer wat minder.

Geslaagd zijn voor mij de nummers waarin de combinatie van de drums en overige instrumenten perfect in balans is: ‘Road To The Hill‘ is één van mijn favoriete liedjes op de plaat, ook omdat het wat minder zwartgallig is en hoop biedt:

And I thought if anyone, it would be you
And my guess was right: you did pull me through
All the way from the bottom where the angels sit still
Your voice was the beacon, the road to the hill

Afsluiter ‘You Had Me At Hello‘ vertegenwoordigt een vergelijkbaar sentiment. Het nummer is bitterzoet en toch wonderschoon, duurt ruim zeven minuten, met een intro van ruim anderhalve minuut. Toch lijkt het geen lang nummer. Het ritme werkt hypnotiserend en in de rest van het nummer wordt naar een climax toegewerkt – net als op de titeltrack ‘Good Man Down’, maar waar dat nummer de bittere kant van de liefde en een break-up vertegenwoordigt, lijkt dit nummer de melancholische kant te vertegenwoordigen:

I know they’re someone else’s words
But they will have to do
It was just too hard for me to learn
But I had a song for you
So all I have to say now, baby
You had me at hello

Het nummer is minder bijtend, minder beschuldigend, minder boos dan de titeltrack en werkt in die zin ook helend. Het is een juweeltje en eentje die op het goede moment komt.

Want Good Man Down lijkt soms een beetje in zichzelf gekeerd. Jezelf alleen maar als ‘good man’ verkopen die onder de gordel is getrapt en in de steek is gelaten, is in de meeste gevallen onrealistisch. Ongetwijfeld is de girl in het titelnummer vreemd gegaan en heeft de boy alles geprobeerd om de zaak te repareren, maar een beetje nuance op zijn tijd mag best. Misschien is de boy een saaie duffe gast die alleen maar op zijn gitaar loopt te pingelen… Uit deze afsluiter (en ook het nummer ‘Burning Bush’) blijkt onmacht en onvermogen.

Die laatste eigenschappen maken Good Man Down uiteindelijk tot een sympathieke folkpopplaat die je ook kunt luisteren als je niet op extreem vervelende wijze bent verlaten door je lief, jezelf moed in pratend (‘in the end there’s only love”) terwijl je in de McDonald’s comfortfood zit weg te stouwen… Hmm… Klopt die reclame dan uiteindelijk toch nog?


Luister naar Good Man Down van Ewert and the Two Dragons

Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws is gespecialiseerd in het schrijven van teksten en concepten. Z’n laatste project is het onder de loep nemen van de 25 meest geluisterde albums volgens z’n LastFM-account.

Eerder in deze serie:
#25: Tom McRae – Tom McRae (2000)
#24: Kate Walsh – Light & Dark (2009)
#23: Ane Brun – Spending Time With Morgan (2000)
#22: Coldplay – A Rush Of Blood To The Head (2002)
#21: Lisa Hannigan – Sea Saw (2008)
#20: I Am Kloot – Natural History (2005)
#19: Richard Swift – Walking Without Effort (2005)
#18. Turin Brakes – We Were Here (2013)
#17. Nick Drake – Pink Moon (1972)
#16. Richard Swift – Dressed Up For The Letdown (2006)

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op