Stefans 25: Hoe Fionn Regan je hart breekt en het vervolgens weer aan elkaar naait
De rest is geschiedenis

Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws schrijft voor Gobsmag over z'n 25 meest beluisterde albums. Deze week nummer 3: The End Of History (2006) van Fionn Regan.



De rest is geschiedenis

200_416535Als, ja, als ik in april 2003 wél naar het concert van mijn toekomstige favoriete band zou zijn gegaan, had ik Fionn Regan in het voorprogramma meegemaakt. Twee van mijn beste vrienden gingen wel en ik herinner me dat ik later met één van hen sprak over Fionn Regan en dat hij vertelde zo onder de indruk te zijn van de gitaartechniek van Regan. Dat hij zo mooi akkoorden kon spelen maar ook tegelijk tokkelde en je soms überhaupt niet kon zien hoe hij die twee dingen echt combineerde.

(De andere vriend jatte overigens de setlist van Fionn, naar het schijnt kwam de toen 22-jarige troubadour terug om hem te zoeken. Die vriend hield ‘m, maar is ‘m nu helaas zelf kwijt.)

Maar goed, ik was niet naar het concert van Turin Brakes in april 2003. Die band is wel de reden dat ik Fionn Regan niet ben vergeten. Via het fans forum kwam ik in contact kwam met de mysterieuze god Pan. Althans, iemand die zich zo noemde. Zijn ware identiteit blijft tot op de dag van vandaag verborgen. Hij was wel een actief deelnemer in discussies en op een dag meldde hij zich toen ik aanbood bootlegs van bands op cd te branden aan wie mij lege cd’s stuurde. Dat leek muziekgoed Pan ook wel wat en als bedankje deed hij vast de fantastische Hotel Room EP van Fionn Regan erbij. Er stonden slechts vijf liedjes op maar vanaf dat moment was ik fan, dankzij Hotel Room, Hunters Map en vooral Abacus, wat ik nog steeds schaar onder de mooiste liedjes ooit gemaakt. Ik weet nog steeds niet wie Pan is, de envelop terug moest ik adresseren aan Reynaerd The Fox, maar voor Fionn Regan ben ik hem eeuwig dankbaar.

Na die Hotel Room EP volgde de Campaign Button EP, in gelimiteerde oplage te koop op de Engelse tournee van Fionn. Ik kocht hem via de website van Regan. Het is nog steeds de mooist gesigneerde cd die ik heb (hij vroeg wat ik erop wilde hebben en ik zei dat ik iets moois uit het nummer Abacus wilde… Ik kreeg een tekening van een huis, het adjectief ‘Wond’rous’ bij mijn naam en de gevraagde teksten).

In 2006 volgde dan eindelijk de plaat waar het hier om gaat: The End Of History. De plaat is een combinatie van nieuw werk en opnieuw opgenomen oude nummers, waaronder het prachtige Abacus. Ik denk stiekem dat de EP-versie mooier is, maar dat komt misschien omdat ik die als eerste hoorde. Andere mensen horen het verschil tussen de opnames waarschijnlijk niet eens.

De plaat is prachtig. Fionn Regan speelt met taal en beelden en doet dat op een manier dat het toch eerlijk en gemeend blijft klinken. Fionn laat je hart breken en naait het vervolgens weer aan elkaar.

Hoogtepunten zijn de schaarse productie op nummers als The Cowshed en de hidden track Campaign Button, maar de hele plaat mag er zijn. Het debuut werd terecht genomineerd voor een Mercury Award.

Opener Be Good Or Be Gone is een van de bekendste nummers van de plaat, in briefvorm met een videoclip opgenomen in allerlei openbare locaties, nog voordat het een gimmick werd om je sessies niet in de studio te organiseren. In een zwembad, de wasserette en de kapper en bibliotheek (met grapje).

Put A Penny In The Slot demonstreert de fantastische teksten van Regan. Het nummer is een vrij droog gitaarliedje, maar de tekst is nog veel droger:

I apologize,
I seem to have arrived home
with items in my bag from your house
There’s cutlery,
a table cloth, some henna seed
and a book on presidents deceased
I’ll have them Fed Ex’ed to you
it was a strange thing to do
I hope we can still be friends…

En zo gaat het nog even door…

Regan blinkt uit in dit soort vertellende liedes in briefvorm, maar de cd kent veel verschillende stijlen binnen het folkgenre. Dat is te horen is als je de nummers Hey Rabbit, Noah (Ghost in a Sheet) en Black Water Child na elkaar afspeelt. Duidelijk dezelfde artiest, duidelijk dezelfde plaat, maar toch compleet anders.

Wat na acht jaar vooral opvalt, is hoe ‘rond’ de plaat is. Er zijn misschien nummers die je niet mooi vindt (Snowy Atlas Mountains heeft me altijd weinig gedaan), maar je kunt niet zeggen dat er slechte nummers op staan. Zo rond, en dat is als we kijken naar zijn latere platen wel opvallend. Niet dat die slecht zijn, maar wel all over the place. Na een geschrapte plaat met Ethan Johns kwam het nog redelijk constante maar ook meer elektrische The Shadow of an Empire (2010) uit. Daarna kwam al gauw 100 Acres of Sycamore (2011), totaal het tegenovergestelde van Empire en daardoor soms wat te intens (ondanks dat opgenomen op het zonnige Mallorca in plaats van in thuisland Ierland). In 2013 verscheen The Bunkhouse vol. 1, weer ouderwets fijn, maar sindsdien is het weer stil.

Hoe langer Regan actief is, hoe mysterieuzer en onvoorspelbaarder hij lijkt te worden. Na ieder album verdwijnt hij van de aardbodem om pas weer even te komen kijken als er een nieuwe plaat af is. Geen grote tours, geen promotie. Blijkbaar kan hij dankzij The End of History op deze manier leven. Daarmee is deze plaat na acht jaar nog steeds de ideale instap in zijn carrière vol prachtige liedjes, overdenkingen en teksten waar je soms geen chocolade van kan maken, en soms heel erg om moet lachen. Hoe het ook moge zijn, het begint met The End of History. De rest is geschiedenis.

No one these days says thank you
When you open doors
for them anymore
Well I made you rich
And you made me poor


Luister naar The End Of History:


Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws is gespecialiseerd in het schrijven van teksten en concepten. Z’n laatste project is het onder de loep nemen van de 25 meest geluisterde albums volgens z’n LastFM-account.

Eerder in deze serie:
#25: Tom McRae – Tom McRae (2000)
#24: Kate Walsh – Light & Dark (2009)
#23: Ane Brun – Spending Time With Morgan (2000)
#22: Coldplay – A Rush Of Blood To The Head (2002)
#21: Lisa Hannigan – Sea Saw (2008)
#20: I Am Kloot – Natural History (2005)
#19: Richard Swift – Walking Without Effort (2005)
#18. Turin Brakes – We Were Here (2013)
#17. Nick Drake – Pink Moon (1972)
#16. Richard Swift – Dressed Up For The Letdown (2006)
#15. Ewert And The Two Dragons – Good Man Down (2011)
#14. I Am Kloot – I Am Kloot (2003)
#13. Thomas Dybdahl – What’s Left Is Forever (2013)
#12. Ray LaMontagne- Trouble (2004)
#11. Tom McRae – Just Like Blood (2003)
#10. Ray LaMontagne – Till The Sun Turns Black (2006)
#09. The Whitest Boy Alive – Dreams (2006)
#08. Turin Brakes – Ether Song (2003)
#07. Elbow – Asleep In The Dark (2001)
#06. Travis – The Boy With No Name (2007).
#05. Ane Brun – Changing OF The Seasons (2008)
#04. Kings of Convenience – Quiet Is The New Loud (2001)

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op