Stefans 25: Ierse huisvlijt van Lisa Hannigan
 

Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws schrijft voor Gobsmag over z'n 25 meest beluisterde albums. Deze week nummer 21: Sea Saw (2008) van Lisa Hannigan.



#21. Een bedrieglijk simpele debuutplaat

lisaEen paar jaar geleden, vlak voor een concert van Lisa Hannigan in Doornroosje, liep ik met een vriendin door het centrum van Nijmegen om aankomende concerten te bespreken. Mijn gesprekspartner zei me dat ze Lisa’s tweede album, Passenger, erg leuk vond, maar met debuutplaat Sea Sew niet zo veel kon. Dat is muzikaal gezien wel te begrijpen, maar tekstueel gezien weer niet.

Opener An Ocean And A Rock behandelt al het thema dat op het tweede album centraal staan – het altijd onderweg zijn, letterlijk en figuurlijk – en dat is niet het enige vergelijkbare ingrediënt op de plaat. Het thematische verschil tussen het openingsnummer en die tweede plaat is dat hier de afstand tussen geliefde en ik-persoon nog overbrugbaar lijkt: an ocean and a rock are nothing to me… Als we hier te maken hebben met een Lisa die een nieuw thuis zoekt – als ik zo vrij mag zijn – dan verklaart dat in ieder geval de artwork van deze plaat (zelf in elkaar gebreid door Lisa en haar moeder) en de huiselijke sfeer op het album qua instrumentatie en productie. Huisvlijt, wellicht? En ik geef ruiterlijk toe: die is op de tweede plaat ver te zoeken.

Want de twee platen verschillen qua karakter karakter. Lisa’s debuut, vers na de muzikale break-up met Damien Rice, is eigenzinniger dan de opvolger. Misschien iets minder pop en iets meer folk, dus. Venn Diagram – een nummer dat ik overigens meestal skip – en een cover van Bert Jansch’ Courting Blues bevestigen dat. Bij die laatste cover geldt overigens wel gewoon: het origineel was beter

Daar staat tegenover dat er op de plaat wel degelijk heerlijke popnummers voorkomen. I Don’t Know is rete-catchy (scoort zelfs hoog in mijn lijst favoriete popliedjes ooit) met zijn simpele flirttekst:

I don’t know if you drive
If you love the ground beneath you
I don’t know if you write letters or panic on the phone
I’d like to call you all the same
If you want to, I am game

En Sea Song is helemaal niet zo’n raar nummer als het aankomt op de structuur, maar door de instrumentatie trekt het veel meer de aandacht dan het normaal zou doen. Splishy Splashy is nog zo’n liedje vol mooi arrangement in huiselijke, bijna rauwe sfeer. En dan weer ineens zo mooi.

Uitblinkers zijn ook de stillere nummers, die inderdaad op Passenger in minder grote getale aanwezig zijn. Pistachio (hier live in huiselijke kring) is voor mij een kleine pick-me-up:

Sit down and fire away
I know it’s tricky when you’re feeling low
When you feel like your flavour has gone the way of a pre-shelled pistachio

Afsluiter Lille het summum van het lieve gitaarliedje zoals het ooit gemaakt had moeten worden: vol melancholie en emotie, maar verpakt in een mooie tekst die nog enigszins te raden overlaat. Al ging al gauw het gerucht dat hier Damien Rice het een en ander wordt duidelijk gemaakt.

Lisa was al bijna een veteraan toen ze aan dit album begon te schrijven. Al jaren op tournee met Damien Rice en samengewerkt met diverse andere artiesten. Haar debuutplaat is ondanks die ervaring bedrieglijk simpel gebleven. Gewoon, muziek, weetjewel, in de huiskamer, met emotie en gevoel.

Door de bank genomen is dit gewoon een steengoede folkplaat, inclusief de rauwheid die het genre in haar populairste vormen vaak mist. Lisa’s zachte, breekbare stem biedt hoop in bange dagen. En op de vrolijke momenten staat ze er ook. Kom je bij de tweede plaat, Passenger, een echte studio binnen, dan heb je bij Sea Sew misschien nog meer het idee in een huiskamer te staan. De liveconcerten worden nog steeds gespeeld met doorleefde instrumenten overigens, alsof je zo een Ierse pub bent binnengewandeld in plaats van, ik noem maar wat, Doornroosje.

Wat de plaat extra mooi maakt, voor mij althans, is niet alleen de consistente productie van de nummers – als je het spelletje “eerste of tweede plaat speelt”, doe je het niet snel fout – maar ook de terugkerende verwijzingen naar de zee en het water. Ook in tekstueel opzicht hebben we hier dus te maken met een rond geheel. Keep It All en de eerder genoemde nummers Splishy Splashy, I Don’t Know en Lille, qua tekststructuur zijn ze allemaal verrassend consistent en logisch opgebouwd, met terugkerende frasen en verwijzingen. En dat mogen dan allemaal verwijzingen naar de zee zijn, uiteindelijk is dat gewoon exemplarisch voor hoe zorgvuldig de nummers zijn gecomponeerd; als een breiwerk op de cover van de desbetreffende plaat. En als dat niet van huisvlijt getuigd, dan weet ik het ook niet meer.


Luister naar Sea Saw in Spotify:

Eerder in deze serie:
#25: Tom McRae – Tom McRae (2000)
#24: Kate Walsh – Light & Dark (2009)
#23: Ane Brun – Spending Time With Morgan (2000)
#22: Coldplay – A Rush Of Blood To The Head (2002)

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op