Stefans 25: Kate Walsh en miniatuurtjes om van te huilen
 

Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws schrijft voor Gobsmag over z'n 25 meest beluisterde albums. Deze week nummer 24: Light & Dark (2009) van Kate Walsh.



Lievemeisjesluistermuziek met hevig leed

6094Een beetje jammer als ik eerlijk ben. Heb ik vorige week waarschijnlijk het meest depressieve album van een mannelijke artiest uit deze top 25 besproken, is de volgende aflevering meteen het meest depressieve album van een vrouwelijke artiest. Doe je niks aan. Bovendien zijn deze eerste albums voor mij het interessants, terwijl ik toe werk naar de voor mij onvermijdelijke nummer 1.

Light & Dark zou ik nooit meenemen naar een onbewoond eiland, maar het album moet hier wel in de schijnwerpers – het is immers nummer 24. Dus forceert het mij na te denken wat ik eigenlijk waardeer in dit album. Het is geen perfect album, maar het zijn de momenten waarop het album je overvalt, die het de moeite waard maken.

Kate Walsh moeten we niet verwarren met de actrice met dezelfde naam. Deze singer/songwriter kreeg het voor elkaar om – al was het maar voor even – om met haar zelf uitgebrachte debuut Tim’s House (met het mooie Your Song) meer te verkopen dan Take That. Dit follow-up album verscheen in 2009.

Light & Dark begint met zeegeluiden, vermoedelijk opgenomen aan de Britse zuidkust. De instrumentatie is hier schaars, accordeon, gitaar en zang, in eerste instantie. Later: strijkers.

Kate Walsh opent met As He Pleases, een liedje over een geliefde die we alleen maar kunnen omschrijven als een eikel:

And they are wrong when they tell me I’d do better just to leave him
Because he takes me to a place that I can breathe in
But all that I can do is watch him leaving.

De strijkers verhogen het drama tegen het eind, maar feit is dat het liedje zonder die extra violen net zo hard zou binnenkomen – misschien nog wel harder.

As He Pleases wordt gevolgd door het nummer wat in eerste instantie mijn aandacht trok: Trying, met een gastoptreden van mijn favoriete folkpop-duo Turin Brakes. Het is een duet, maar niet in de stijl van Separate Lives of Wereld Zonder Jou, maar die van het type ‘we zingen bijna alles samen’ (meer Islands in the Stream dus). Later horen we Olly van Turin Brakes nog een keer, nu wel zo’n emotioneel ‘wonderschoon-duet’ getiteld The Greatest Love. Wat overigens meer pijnlijk dan cheesy klinkt, ondanks de titel.

Waar je je op verkijkt bij Kate Walsh, is het leed dat onder de soms wat zoete productie en lieve vocalen schuil gaat.

This is getting silly now
I have to walk away
Close the door behind me and look the other way
But you don’t know how hard
You don’t know hard it is

Het is lievemeisjesluistermuziek met hevig leed, wat ook op de titeltrack nog maar eens duidelijk wordt:

I left you for another man and he doesn’t deserve me
I know this inside
But he holds my heart between light and the dark
And I
I wish it was you

Er zijn wel lichtere momenten, uitstapjes naar pop (singles, zo u wilt). June Last Year (hier in rustige akoestische live versie), 1000 Bees en Be Mine geven het album wat punch, maar voorkomen niet dat de aandacht tegen het einde wat verslapt.

Begrijp me niet verkeerd, op dagen dat je je onbegrepen voelt, maakt de plaat meer dan genoeg indruk, maar truth be told mist Walsh op sommige momenten net het karakter om de plaat tot een meesterwerk te verheffen.

Dat neemt niet weg dat Walsh erg sterke miniatuurtjes kan maken, die je overvallen op momenten dat je ze nodig hebt. Van de intensiteit moet je houden, maar uiteindelijk is voor gekwelde zielen Kate Walsh het ultieme medicijn: realistisch, eerlijk en soms hard – maar alles overgoten met een heerlijk zoete stem en instrumentatie in een niet al te doordrenkte productie. En iedereen heeft een klein meisje in zich dat daar gevoelig voor is, toch? Of ben ik de enige?


Luister naar Light & Dark in Spotify:


Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op