Stefans 25: Hoe Turin Brakes een echt Turin Brakes album maakte
 

Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws schrijft voor Gobsmag over z'n 25 meest beluisterde albums. Deze week nummer 18: We Where Here (2013) van Turin Brakes.



Dit was waar ze waren…

turin_brakes

Gewoon een album maken, dat zat er nooit echt in bij Turin Brakes. Ieder album moest het weer anders – na het akoestische debuut The Optimist LP moest het episch, daarna moest het zomers, daarna moest het gladder… Dat moet vermoeiend zijn, zowel voor oprichters Olly Knights en Gale Paridjanian als voor de fans die iedere keer weer even moeten wennen. Live zijn ze gelukkig een stuk constanter, met akoestische gitaarliedjes met een randje. Of indiefolkpoprock, als dat beter klinkt. Op We Were Here uit 2013 doet de band een nieuwe poging die sound op plaat te vatten.

We Were Here werd opgenomen met vaste bassist Eddie Myer, drummer Rob Allum en producer Ali Staton. Twee weken lang, dagen van 18 uur in de legendarische Rockfield Studios. De plaat heeft een warm en rijk geluid door de analoge opnames waarvoor de band oude tapes kocht op eBay. Het laat zich het best luisteren op vinyl.

We Were Here begint zonder franje, met Time and Money, alsof de band live je kamer in stapt en begint te spelen: twee gitaren, drums, bas en een verdwaalde piano dus. En een licht cynische tekst. Op het voor de Britse Mercury Prize genomineerde debuut The Optimist LP sloten ze af met “It’s too late, lonely planet”, twaalf jaar later trappen ze af met “In pillbox red I paint my door /A symbol and a signal of the coming war.”

In dat openingsnummer (en eerste single) zit overigens ook de momenteel voor iedere Apple-klant erg actuele zin: “You tolerate me, I tolerate U2” (of misschien toch gewoon you too).

Na de melodieuze titelsong volgt Dear Dad, rockend én met dwarsfluitsolo. Dat nummer vloeit over in het met afstand meest epische nummer op de plaat: Blindsided Again. De vier nummers vertegenwoordigen de verschillende kanten van de band en werken zo goed met elkaar dat iedere liveset er tegenwoordig mee wordt geopend. Waarschijnlijk ook op 11 en 12 oktober als de We Were Here tour eindelijk naar Nederland komt.

Blindsided Again is een eerbetoon aan Pink Floyd en biedt ruimte aan de gitaartechniek van Gale Paridjanian. De man heeft een enorm goede techniek, maar dat valt door de wat rustige liedjes van de band vaak niet op. Terwijl het toch echt zijn noten zijn die de muziek naar een hoger plan tillen. Hier, en op Stop The World en Sleeper – ook al zo’n terug-naar-voorbije-jaren slowrocker, neemt de band de tijd om de liedjes net iets te rekken zodat er meer ruimte is voor de muziek.

Daardoor ontbreekt het album het wel een beetje aan hedendaagse urgentie. De band ruilt de gitaren niet in voor banjo’s om mee te gaan op de folk revival van de afgelopen jaren. Nee, de band haalt vooral inspiratie uit de muziek van hun jeugd. Naast Pink Floyd is dat ook bijvoorbeeld Fleetwood Mac maar dan van vóór Rumours. Overal zijn oude invloeden te horen. Neem het prettig in het gehoor Inbetween of het catchy Guess You Heard:

Had u liever luisterliedjes? Part of the World is een prachtig, klassiek Turin Brakes nummer met een paar simpele akkoorden en mooie gitaarbegeleiding van Paridjanian waar het iets toevoegt. De indringende stem van Olly Knights klinkt hier vol van emotionele bagage. No Mercy begint als een rustig nummer met overdenkingen en een slideguitar, maar zwelt dan toch aan in het refrein en de bridge, om op James Bond-achtige wijze (zie For your eyes only) nog even tijdens de climax de albumtitel eruit te gooien (“And all I know, is we… we were here”):

In een jaar tijd wist We Were Here door te dringen in mijn top 25. Ja, ik heb een Turin Brakes fansite (www.turinbrakes.nl) dus ik ben bevooroordeeld, maar ook de critici zijn dit keer enthousiast. Pitchfork noemde het hun beste album in jaren, Q Magazine noemde het hun beste plaat ooit en noemde ze het Britse antwoord op The National. AllMusic noemde de plaat sophisticated, often epic and deeply emotional. En dat laatste is in ieder geval waar. Op We Were Here hoor je geen band die na een miljoen verkochte platen opnieuw haar bestaansrecht wil aantonen, maar gewoon persoonlijk en emotioneel werk. Het is ‘gewoon’ een album geworden.

Het is alsof Turin Brakes voor het eerst een echt Turin Brakes album heeft durven te maken. En dat is best een prestatie voor de band die na het uitbrengen van The Optimist LP vooral heeft geprobeerd om dat album niet nog een keer te maken. Op We Were Here staan talloze muzikale en tekstuele verwijzingen naar eerder werk van de band in een nieuwe context. Om daar aan het eind meteen afscheid van te nemen met Goodbye:

Ze zingen het in het voorlaatste nummer: Erase everythingand begin. Dit is geen afscheid, maar een inventarisatie van de afgelopen veertien, vijftien jaar van de band en het begin van een nieuwe tijd. Mensen nemen een selfie of schrijven op een muur dat ze hier zijn geweest. Turin Brakes maakte gewoon een album. Wij waren hier, lijken ze te zeggen… En nu kunnen we overal heen…

Turin Brakes live zien:
11 oktober (20:00): People’s Place Amsterdam
12 oktober (14.00): Red Shoe Sessions Nijmegen
12 oktober (20.30): W2 Den Bosch
(er zijn nog kaarten)


Luister naar We Were Here in Spotify:

Afgestudeerd neerlandicus Stefan Meeuws is gespecialiseerd in het schrijven van teksten en concepten. Z’n laatste project is het onder de loep nemen van de 25 meest geluisterde albums volgens z’n LastFM-account.

Eerder in deze serie:
#25: Tom McRae – Tom McRae (2000)
#24: Kate Walsh – Light & Dark (2009)
#23: Ane Brun – Spending Time With Morgan (2000)
#22: Coldplay – A Rush Of Blood To The Head (2002)
#21: Lisa Hannigan – Sea Saw (2008)
#20: I Am Kloot – Natural History (2005)
#19: Richard Swift – Walking Without Effort (2005)

Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op