Tinseltown: because I want to be loved
 


bluenile9Alsof er iets weggespoeld moest worden. Zo hard kletterde de regen op de Ruurloseweg. Misschien de jaren die ik sleet in de kroeg, terwijl ik allang zin aan mijn leven had moeten geven. Mijn onverschilligheid wellicht, die mij niets en nergens bracht. Of dat misplaatste zweempje geheimzinnigheid, dat ooit charmant overkwam bij de meisjes, maar dat al een tijdje niet meer voldeed.

Door Gobsmag columnist Jasper de Kinkelder

De nachtelijke zondvloed deerde haar echter allerminst. Want zij was op zoek naar zekerheid en duidelijkheid. Iets voor de toekomst. En ik wist het allemaal niet. Omdat ik toen zo weinig wist. We maakten ruzie, een doorweekte ruzie, een ruzie onder invloed, in het zwakke schijnsel van een lantaarnpaal. Tussen de glinsterende plassen op grond, vlak voor eetcafé Me Sjeu, antwoordde ik haar:

Do I love you?
Yes I love you.

Het was de tijd tussen eeuwig jong en volwassen voor altijd. Tussen lanterfanten en er wat van maken. Het was de tijd van dat café op de hoek, waar sluitingstijden niet bestonden en zelfs een gesloten deur geen belemmering vormde. Dan belden we de kroegbaas en haalden we de sleutel op.

En er werd heel wat besproken, belicht en beoordeeld tussen die vier muren vol schrootjes. En er werden zoveel mooie plannen gemaakt in dat morsige café. En we wisten het allemaal zo goed. De wereld lag namelijk aan onze voeten, maar wel daar buiten, ergens. Wij bleven naar alle tevredenheid zitten waar we zaten en dronken er nog één.

All this talking is only bravado, yeah
Oh, Tinseltown

De kroegbaas deed daar graag aan mee. Maar stiekem maakte hij wél sommige potsierlijke dromen waar. Toen Snackbar Eddie te koop stond -omdat Eddie naast patat ook onderdelen van gestolen auto’s verkocht- zag niemand iets in dat houten krot aan de Ruurloseweg. Behalve hij. Een paar maanden later werd eetcafé Me Sjeu geopend.

Het was dus voor die snackbar dat ik min of meer volwassen werd. Want het kon natuurlijk niet eeuwig duren (of wel?). Wat er die nacht precies is gezegd, geschreeuwd en verweten, is met de regen verdampt. Maar vijftien jaar later kwam het plots allemaal terug. Toen bleek dat iemand met terugwerkende kracht het script geschreven had.

Zij: You always smell like cigarettes, and there’s always whiskey on your breath.
Ik: …
Zij: And I think I love you.
Ik: …
Zij: And I wish I could leave you.
Ik: …
Zij: Now if you want me to slow down, just tell me to slow down.

Zij en ik: Because I want to be loved.


Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op