West-Vlaanderen; geschiedenis herhaalt zich nooit
 


Dat nooit meer. Zomer in West-Vlaanderen. Geen idee waar we naar op zoek waren. Misschien naar de magie van die eerste buitenlandse vakantie, toen het kustplaatsje leek te bruisen. Maar daar was vijf jaar later geen sprake meer van. Wat restte was een ontnuchterende, desolate sfeer, met appartementen te huur en oudijzerhandelaren als buren op de camping. De dagen werden gevuld met kaarten, bier in eetcafé Aan de Zee en hangen op het strand, waar we nooit twee meisjes zagen.

• Door Gobsmag columnist Jasper de Kinkelder / @jdekinkelder

Waren we maar naar Lago Maggiore gegaan.

Aan de rand van dat Italiaanse meer kwam Raymond van het Groenewoud op de melodie voor ‘Twee Meisjes‘. Wat begint als een achteloze observatie van een zomers tafereel, een spontane dagdroom, gaat over in iets zwaarmoediger en definitiever:

de dag brengt ouderdom
de nacht brengt vreemde uren
de deken is zo zwaar
een bladzijde slaat om

Zomer in West-Vlaanderen. Die eerste keer. Oostende. Dansen in die discotheek waar Marvin Gaye ooit een clip opnam. Nachtelijke, amoureuze handelingen op het strand, vlak bij eetcafé Aan de Zee. Een hondje plaste in mijn tas. Het meisje uit De Rijp dat tot ieders verrassing Sacco kuste. De zorgeloosheid. De zon. Die zomer. Bladzijden die je nooit om wilt slaan.

Vijf jaar later reden we terug in de degelijke Volkswagen Jetta van Bertus. Het voelde als iets definitiefs. Want dat nooit meer. Een bakje koffie in Brugge, een bijna-ongeluk bij Antwerpen en we waren weer thuis. En ik leerde: ga nooit een bladzijde terug.

Toen Raymond van het Groenewoud tussen ‘88 en ‘92 op het strand lag, wachtend op zijn stewardess, rommelde Erik de Jong wat in bandjes als The Duds, Hi Jinx en Judy Nylon. Daarna sloot hij zich op om als Spinvis tevoorschijn te komen. Je hield ervan. Of niet. Maar iets nieuws was het wel. En mijn discman bleef maar draaien, in de trein, in de bus en in mijn bed. Van Bagagedrager tot de regen viel.

Ook in de jaren daarna verschenen grootse verhalen in kleine zinnen. Licht absurd en soms glimlachend grappig. Over het voordeel van video bijvoorbeeld. Over de oevers van de tijd. En over roze koeken. Hij nam twee meisjes op de bagagedrager en zei in 2011 gedag tegen Justine Keller. In Oostende. Waar hij een eerbetoon aan Marvin bracht en waar hij de conclusie vond voor mijn tweede en laatste zomer in West-Vlaanderen:

Geschiedenis herhaalt zich nooit
Maar rijmt altijd een keer


Like Gobsmag op Facebook:

Geplaatst door in de categorie op