Dreampop lijkt een erg toepasselijk genre for liedje Just Like A Dream. Maar luister zelf eens. Ja toch? Goed, het liedje is eigendom van Bellman. Bellman komt uit Noorwegen en wat wij helemaal tof vonden om te lezen is dat hij onlangs nog een sync scoorde in een docu over een van onze helden, Paul Gascoigne. Of Gazza er ook naar zou luisteren weten we niet, maar wij vinden het in ieder geval wonderschoon. Dus sluit je ogen en knal Bellman aan. Begin bij dit liedje en dan, in afwachting op een nieuwe plaat, door met Morphology (2017). Trust us, je vind het prachtig.
Auteur: <span>Bas</span>
Jesse Daniel komt uit het stadje Ben Lomond, California. Zijn jeugd was niet bepaald ideaal met ouders die al op vroege leeftijd scheidden. Ze brachten de dagen door met het verzamelen van oud metaal, dat ze dan weer op rommelmarkten verkochten. Zo knoopten ze de eindjes aan elkaar. Lichtpunt was muziek. Zijn vader was zelf een getalenteerd songwriter en liet Jesse op jonge leeftijd kennis maken met allerlei muzikale helden.
Muziek had hem te pakken, maar drugs en alcohol hadden dat ook. Daarom bracht Jesse minstens net zoveel tijd door in rehab of de gevangenis als op het podium. Tijd voor verandering! Verhalen genoeg om over te schrijven en zingen. En met zijn eerste 50 dollar kocht hij een mooie Fender en stelde een band samen.
Jesse produceerde zijn eigen debuutplaat en daarop vinden we oa Gracie Henrietta, dat klinkt als J. Roddy Walston meets Jerry Lee Lewis meets Chuck Berry. Energiek dus. We love it!
De kans is groot dat je Roo Panes weleens uit je speakers hebt horen komen. Bijvoorbeeld het liedje Tiger Striped Sky, dat inmiddels de 90 miljoen (!) Spotify-plays aantikt. Dat nummer is alweer uit 2014, en in 2016 verscheen met Paperweights de laatste plaat tot op heden. Maar vorige week was daar ineens weer nieuw werk. My Narrow Road klinkt als, ja als Roo Panes. Dus verwacht iets tussen Ben Howard en Matthew & the Atlas. En over iets meer dan 3 weken verschijnt met Quiet Man een nieuwe plaat. Juist, we tellen de dagen!
Het leven van een muzikant gaat soms niet over rozen. Je stapt uit bed, hebt een te gek idee voor een track en neemt zo snel als je kunt op als demo. Fijn, dat zit erop. Dan maar door naar de studio om een ‘echte’ versie op te nemen. Maar op de een of andere manier lukt het je niet meer om hetzelfde gevoel op te roepen als tijdens de demo. Je probeert het nog een keer, zonder succes. Dat gebeurde Brad Ellis met liedje Cool. De oplossing? Je laat gewoon de demo mixen en masteren. En zeg nou zelf, dat klinkt toch gewoon hartstikke lekker?
Brad komt trouwens uit Australie en naast features op Triple J wordt hij ook vergeleken met landgenoten als The Whitlams en Paul Kelly.
If Led Zeppelin and Rick James had a baby.. Zo begint de bio van Fever Feel (4-piece uit Victoria, Canada). 70’s rock met een moderne twist. Na drie nummertjes uit 2014 is dit het eerste echte wapenfeit van de mannen. Een debuutplaat is zelfs al in de maak en zal in het najaar van dit jaar verschijnen. Man, daar hebben we zin in zeg! Somewhere Down The Line zit namelijk al best een tijdje in ons hoofd. Bij jou ook?
Caleb Kopta komt uit het noordwesten van Pennsylvania. En vandaag is een speciale dag voor Caleb. Vandaag is namelijk debuutsingle Burning House verschenen. We kwamen het liedje tegen en konden niet anders dan het met je delen. Burning House klinkt namelijk energiek, aanstekelijk en heeft best wel wat weg van The Killers, vinden wij.
Bijna 2 jaar geleden schreven we over The Dead Tongues. ‘Wildflower Perfume’ klonk wat ons betreft als een mooie mix tussen The Deep Dark Woods en Ryley Walker en vonden we op de briljante plaat Montana. Ook leuk om te weten: Ryan Gustafson, man achter The Dead Tongues, speelt gitaar in de tourband van Hiss Golden Messenger. Interessante kerel trouwens, die Gustafson. Hij woonde ooit in een verbouwde schoolbus, met het idee om door heel Amerika te reizen. Goed plan, maar hij kwam al gauw zonder benzinegeld te zitten. Momenteel woont hij in de bossen van Asheville, in een camper.
Afijn, afgelopen vrijdag verscheen een nieuwe plaat: Unsung Passage. Daarop onder andere het prachtige liedje Pale November Dew.
Country / americana is hot. Een naam die we niet altijd tegenkomen in de lijstjes en op festivals is die van Jeffrey Foucault. Jeffrey loopt al een tijdje mee en heeft aardig wat platen op zijn naam staan. De meest recente, Salt as Wolves uit 2015, is een pareltje, wat ons betreft. Past prima in het tijdje met mannen als Jason Isbell.
De afgelopen tijd heeft Jeffrey met veel bevriende muzikanten in de studio gezeten om de opvolger genaamd Blood Brothers op te nemen. Op 22 juni is het zover, maar eerst is het tijd voor een single: War On The Radio.
En als je snel bent kun je zijn Pledge Campagne nog steunen, o.a. in ruil voor handgeschreven lyrics (inclusief koffievlekken) of een gesigneerde test-persing. Of je wacht op de Spotify release natuurlijk, vinden we ook prima.