Press "Enter" to skip to content
Newmusic of the day on June 15th 2018

De aanstekelijke dood van The Malarkey (7.8)

Desolater dan Morrissey ooit zong, melancholischer dan The Kinks ooit klonk en dieper dan Pete Doherty ooit zonk.
Song: The Malarkey - Something To Die For
Album: TBA

Sat in a pub
Unemployed, lifeless
The only way is up
And the clock on the wall
Pokes fun at us all
It tocks, it tocks and torments

Dat zijn de teksten, lieve mensen. Voor als je echt niet meer wilt. En dan zwaaien de jongens van The Malarkey (uit Bristol) er in de clip een beetje cynisch bij, terwijl het ergste stukje nog moet komen. Ja, Something To Die For heeft alles wat het beloofd. Bovendien klinkt het als The Smiths, The Pogues en Pulp en dat maakt de zwartgalligheid bijkans onweerstaanbaar. Zo gaat dat met muziek.

Give me something to die for
Something to live by
I’m sick of this charade

Iemand zei over Something To Die For ‘It’s a depressing yet dreamy indie-sleeper, recalling the sharp insight of early Arctic Monkeys …’ Daar kunnen wij ons wel in vinden. Hoewel die scherpte van Alex Turner inmiddels wel ingeruild is voor raffinement, zo bleek vorige week op Best Kept Secret. Die weg heeft The Malarkey dan nog te gaan, maar de ambitie is er, zo lezen wij bij MNE: ‘We just want to reach as many people as possible, and then anything could happen.’

Ja, alles kan gebeuren. Alles. Zelfs meer dan je denkt. Maar we hopen eigenlijk dat The Malarkey altijd zo zwart als Morrissey en zo jeugdig als The Libertines blijft.

Into The Dark zingt over Caroline (8.0)
De diepte van Phil Cook (8.0)