Press "Enter" to skip to content

Songs sounding like “Elliott Smith”

Newmusic of the day on November 16th 2018

Simon Lynge: dun papier snijdt het diepst (8.0)

Dit is Sufjan. Dit is Elliott. Dit is Simon Lynge.
Song: Simon Lynge - Paper Thin
Album: Deep Snow (23.11.2018)

Het is wachten op de winter. Het is wachten op een cumulatieve uitbarsting van alle dingen die je verzamelde het afgelopen jaar. Maar misschien merk je er niks van, dankzij afleiding, of een fles wijn, of drukte op je werk. Dan is de eruptie niet meer dan een plofje in je hart. Erger is dan wellicht de kou op je wangen. En het vocht in je schoenen. Een nieuw jaar komt er hoe dan ook aan. Je moet alleen nog even het donker door. Precies dat (of ongeveer dat) bedoelt Simon Lynge. Skin is Paper Thin.

When you’re in the dark, in the middle of winter
Live ain’t just a spark

Op een Sufjan- of Elliot-achtige wijze zingt Simon over duister en eenzaamheid. En dat kan hij goed, omdat hij opgroeide in het dunbevolkte Groenland, de winters in Denemarken kent en dit nummer schreef in het afgelegen huis van een rondreizende clown in de groene heuvels van Wales (dat van die clown zoeken we nog een keer op). ‘When the darkness of winter and the world wears the spirit out, Paper Thin comes from that place of stress and rumination. It’s a slow moving molasses state of emotional fiction, where dreams seem completely out of reach. But we can help each other, we can hold each other … gently.’

Dan valt het wel mee met die winter.

Newmusic of the day on March 21st 2018

Kyle Meadows kijkt om het hoekje (7.9)

En klinkt als Kurt Vile op de zolderkamer van Elliott Smith (met dank aan het advies van Sparklehorse)
Song: Kyle Meadows - Crossing Corners
Album: Crossing Corners (01.05.2018)

Het was wijlen Mark Linkous van Sparklehorse die Kyle Meadows op het goede pad zette. Hij moet een jaar of vijftien geweest zijn, toen hij in een interview het advies van Linous aan jonge artiesten las: koop voor 99 dollar een tape recorder en zet je werk online. Dus dat deed de in Pennsylvania wonende Meadows in 2012 en drie later was daar een eerste plaat.

Dat in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum, False Charmers getiteld, deed niet bijzonder veel. Na een paar live optredens rondom de release, trok Meadows zich terug in heuvels van West Verginia. Daar nam hij in z’n eentje een nieuwe, titelloze plaat op. Die ‘m ook geen succes bracht.

Na een korte rustperiode om een aantal dingen even goed op een rijtje te krijgen en de strijd aan te gaan met zowel mentale als fysieke problemen, hervatte Meadows toch weer z’n muzikale carrière en begon hij aan een derde plaat: Crossing Corners. 1 Mei komt deze uit en eerste voorproefjes ‘Going Down‘ en de hier uitgelichte titeltrack bevallen ons wel. Laatstgenoemde heeft een lange aanloop gehad, vertelt Meadows:

“I wrote it while I was still in high school, but it never had a chorus and the melody was totally different. I always knew there was something special about it so I would always come back to it. It wasn’t until about two years ago, when it all kind of fell into place though. After demo-ing it, I knew it had potential.”

De aanhouder wint, nietwaar?

Newmusic of the day on August 22nd 2017

Angelo De Augustine is prachtig breekbaar (8.3)

Kun je niet omheen: Elliott Smith, Nick Drake en Sufjan Stevens
Song: Angelo De Augustine - Haze
Album: Swim Inside The Moon (08.09.2017)

Angelo De Augustine dacht: weet je wat, ik stuur m’n net – voornamelijk in de badkamer – opgenomen album Swim Inside The Moon naar Asthmatic Kitty, het label van Sufjan Stevens. Eigenlijk opgericht voor Sufjans eigen releases, maar na beluistering maakte hij voor De Augustine graag een uitzondering. Dat zegt dus wel wat.

De Augustine maakte al eerder een plaat, in 2014, Spirals of Silence getiteld. Ontzettend onder de radar, maar als ‘m nu eens luistert (want gewoon in Spotify) hoor je dat hij altijd een liefhebber van lofi, kwetsbare liedjes is geweest. Breekbaar, zoals Elliott Smith dat ook kon. Dat beluisteren haast al voelt alsof je ‘m stoort.

Swim Inside The Moon nam hij alleen op, in de badkamer met één microfoon en een reel-to-reel machine. Hij vertelt:

I noticed that when you sing off a reflective surface you hear two voices. I was compelled to isolate that voice and bring it more to the front of the songs because in many ways I feel more connected to and comforted by that voice following me.

Het resultaat is prachtig, luister bijvoorbeeld maar eens naar voorproefje Haze. Ja, dit is een plaat om naar uit te kijken.


Newmusic of the day on April 6th 2017

Tamino komt eraan (8.3)

Jeff Buckley en Elliott Smith in België
Song: Tamino - Habibi
Album: Tamino (EP, 22.04.2017)
Live zien: Deventer (Burgerweeshuis, 06.04.2017), Breda (Ik Zie U Graag Festival, 07.04.2017), Rotterdam (Motel Mozaique, 08.04.2017), Eindhoven (Puur Festival, 22.04.2017) en Amsterdam (22.05.2017)

Een nieuw groot talent uit België dient zich aan: Tamino-Amir Moharam Fouad aka Tamino. Hij won De Nieuwe Lichting van Studio Brussel en single ‘Habibi’ is het prachtige bewijs dat een mooie toekomst in het verschiet ligt.

Tamino, kleinzoon van Egyptische acteur/muzikant Moharam Fouad, komt uit Antwerpen en maar voor z’n studie aan conservatorium nu in Amsterdam woont. Met de Belgische muzikant Tom Pintens (van Zita Swoon) werkte hij een debuut EP die dit voorjaar gaat verschijnen. Ook in Nederland gaat het al hard, met een groot aantal optredens binnen het reizende singer/songwriter festival 7 Layers van Dotan. En met nog een groot aantal festival- en clubshowsvoor de boeg zeggen wij met enige zekerheid dat er alleen maar meer Hollandse zieltjes gewonnen gaan worden door deze veelbelovende muzikant.

Zes woorden ter afsluiting en dan snel door naar de muziek: hou ‘m goed in de gaten.


Newmusic of the day on March 24th 2017

Brett Newski op SXSW (of niet) (7.9)

'Een moderne Billy Brag!', 'Nee, Frank Turner!', ‘Nee, Elliott Smith!’. ‘Nee, The Mountain Goats!’ Ach, roep zelf ook maar wat.
Song: Brett Newski - I Don't Wanna Go To SXSW
Album: The Worst of Brett Newski (out 28.04.2017)

Vorige week was SXSW in Austin, Texas; hét festival van gave dingen. Daar hadden wij natuurlijk bij moeten zijn. Maar de uitgever van Gobsmag heeft net genoeg centen om een perskaart te lamineren. Wij gaan echt nergens heen. Niet dat Brett Newski er wel graag wilde zijn, maar hij was er toch en schreef een heerlijk nummer over de weg er naar toe (it’s gonna be a long, long drive). Dus schreven wij daar dan maar -machteloos en mokkend- een stukje over.

I don’t wanna go where everyone else goes

Brett is geen band. Brett is een voormalig McDonalds-medewerker die in een crappy auto de wereld rondrijdt om op te treden. Overal. Maakt niet uit. Van festival tot keuken. Ondertussen schreef hij aan The Worst of Brett Newski, een album over vervelende, ouderwetse ideologieën, materialisme en testosteron gedreven macho-isme. Kortom; snedige commentaren in deze vluchtige tijden.

I Don’t Wanna Go To SXSW gaat over iets waar je misschien geen onderdeel van uit wilt maken, maar ‘you wanna play rock ‘n roll’, dus dit is wat je moet doen. Brett zelf houdt het op ‘a love song for Austin, TX. It is dedicated to all the bands out there sleeping in rat nests, living in a stanky cars and cutting their teeth.’

Daar stond ie hoor, in Stephen F’s Bar aan Congress Avenue, tijdens SXSW. En wij zaten hier in een karig ingericht en slecht verwarmd kantoor. Met een vers gelamineerde perskaart om de nek. En we genoten.