De funk, welteverstaan. Liedje Watch Me Turn It Up is dansbaar, zelfs voor houten klazen als wij. Dansen is Rene Lopez met de paplepel ingegoten, want zijn vader, Rene Lopez Sr, was een nogal bekend salsa muzikant (in de scene). Typisch een liedje om niet teveel over te schrijven, maar gewoon je vrijdagochtend mee te beginnen. Laat het weekend maar komen!
Auteur: <span>Bas</span>
Becoming Young, dat willen we allemaal wel. En dat geldt wat ons betreft ook voor de muziek die hij (Brandon Calano) maakt. Single House is spannend (die drums!), groots en meeslepend. Deze maand verschijnt met Circling the Flame zelfs een debuut LP. We weten niet wat het is, maar deze track heeft alles in zich om een hitje te worden. Ja, we weten hoe ingewikkeld dat is, maar dromen kan geen kwaad, toch?
De eerste twee dingen die we van Danny Golden hoorden/zagen was dat zijn nieuwste liedje Hangover heet en dat Danny “doesn’t quite remember how he ended up in Austin, TX.” Of deze twee dingen met elkaar te maken hebben weten we nog niet, maar we vonden het meteen al een goed verhaal. Mooi dus dat ook de track ons meer dan aanspreekt. Begint het nog redelijk rustig (Isbell, Shakey Graves), na een minuut of twee overheersen de elektrische gitaren. Prima afwisseling dus.
De move naar Austin is trouwens helemaal goedgekomen. Danny kende er niemand, maar is inmiddels helemaal ondergedompeld in de music scene aldaar. Zo heeft hij zelfs een eigen band met wie hij regelmatig de venues onveilig maakt. Muzikanten die ook spelen bij mannen als Matthew Logan Vasquez en White Denim. Het wachten is op het verschijnen van nieuwste plaat Old Love.
Italië is niet het land dat bovenaan staat op ons lijstje meest muzikale landen. In ieder geval niet met de muziek die wij graag draaien. Maar dan is er toch I’m War van The Ghibertins. Donker, duister, Eddie Vedder-eque vocals en, jawel, Italiaans.
De mannen van the Ghibertins zeggen overigens geinspireerd te zijn door twee Rolling Stones tracks:
- Gimme Shelter: met name hoe je oorlog als een thema in je liedje kunt gebruiken
- Sympathy for the Devil: hoe je het perspectief van een concerned individual kunt gebruiken
Missie meer dan geslaagd, wat ons betreft.
We kunnen eigenlijk niet anders dan denken aan Piano Man van Billy Joel. Maar nadat Mads Jacobsen zijn stembanden opentrekt, gaat die vergelijking niet meer op. We horen wat Dawes en mogen we, heel voorzichtig, ook Dylan aanhalen? Dat is natuurlijk absolute Champions League, maar de vibe heeft er wel wat van weg, vinden we. We doen onze ogen dicht en zien Mads in een half-leeg en duister cafe zijn akoestische tracks op je afvuren. Daar zouden we graag bij willen zijn.
Wie is er niet mee opgegroeid, de retro, bluesy vibe van The Black Keys. We gaan er vanuit dat de mannen van IVY zich hierdoor hebben laten inspireren. Immers, luister maar eens naar Sinners Grin. Dik, vet, vuig. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. En hopelijk doen de mannen dat ook, want op dit moment zijn er slechts een paar losse tracks uit. We zetten graag een EP (of langspeler!) op. Zoals een collega het omschreef: indie rock ’n roll swagger. Yeah!
Fade stuurde ons liedje Sunset Blvd. En op de een of andere manier werden we meteen gegrepen. Die iets schurende vocals (beetje Tallest Man, Asaf Avidan, maar dan toch anders). Spannend! Hoe hij heet, waar hij vandaan komt en wat hij naast muziekmaken doet, dat weten we eigenlijk niet. We weten alleen dat er een 4-tracks-tellend EP’tje aan zit te komen. En afgaande op Sunset Blvd, houden we dat zeker in de gaten!
Oke, oke, een evergreen is het nog niet, maar Evergreen van Michigan Rattlers zit al wel een tijdje in ons hoofd. Straks wellicht ook in dat van jullie. Die kans wordt wat groter als je fan bent van mannen/bands als Jason Isbell en Dawes. Michigan Rattlers ligt namelijk in dat straatje, als je het ons vraagt.
Oh, en volgende week verschijnt de complete plaat (Evergreen). Dan volgt er een uitgebreide tour in USA, want daar zijn ze kind aan huis op festivals als Bonnaroo en Americanafest. Hopelijk staat Europa daarna op de rit?