Categorie: <span>Blog</span>

Vraagje in de mailbox: Of wij het gloednieuwe liedje I Don’t Know Where Time Goes van de Deense singer/songwriter Jakob Bruno in première willen gooien. Na een eerste luisterbeurt hadden wij ons antwoord meteen al paraat: Dacht het wel, ja.

Jakob Bruno is 25 jaar jong en muzikaal beïnvloedt door de pysch folk en dromerige popmuziek uit de 60’s. En de multi-instrumentalist die hij is, bespeelt hij alle instrumenten op zijn opnames.

Het sterke I Don’t Know Where Time Goes is de opvolger van de eerder verschenen en eveneens meer dan prima zijnde liedjes Labyrinth – Like Mind en Melting Colours. U begrijpt: Jakob Bruno gaan we goed in de gaten houden.

Nieuwe muziek

The White Buffalo weet Nederland nog niet echt in te pakken, maar in Amerika zijn ze gek op deze broer van Timothy ‘Strand of Oaks’ Showalter (qua looks). The White Buffalo maakte al indruk met sterke platen als Hogtied Revisited (2009) en Once Upon A Time In The West (2012). De eerste naam die op komt borrelen bij zijn tracks is die van Eddie Vedder. En ja, er zijn een stuk slechtere gasten om mee geassocieerd te worden (nee, die gaan we niet opnoemen).

Verder niets? Jawel hoor. “A classic American singer-songwriter in the tradition of Johnny Cash, Townes Van Zandt, and Steve Earle, Smith combines storytelling, sensitivity, gritty Americana, and contemplative folk music with the skill and grace of his idols”

Twee weken geleden verscheen zijn vijfde langspeler: Love and death of damnation. Op single Modern Times klinkt hij overigens wat opgewekter dan normaal. Kudo’s ook voor zijn ninja-skills in de clip. Hoor je hem liever wat donkerder? Dat kan. Wat te denken van Last Call To Heaven of de ballad I Got You?

Nog een gratis tip: er is een toffe video-serie over hoe het album tot stand kwam. Dus luister de track, daarna het album en als je puf hebt de 10-delige docu. En dan ben je, net als wij, ongetwijfel fan van The White Buffalo.


Nieuwe muziek

Man man man, hadden we al eens gezegd dat Alabursy van Daniel Norgren een van onze favoriete platen van 2015 is? Vast wel. Prachtliedje Why May I Not Go Out And Climb The Trees kreeg van ons een tijdje terug zelfs een 8.5. “Daniel Norgren is terug,” schreven we toen. En deze Zweed is ‘on a role’. In oktober verschijnt er namelijk alweer een nieuwe plaat: The Green Stone. En je begrijpt dat we daar zin in hebben.

Een paar dagen geleden ging met I Waited For You het eerste liedje van deze plaat in première bij onze collega’s van The Line of Best Fit. Wederom een parel van een track. Afgaande op deze single lijkt Norgren door te gaan waar hij op Alabursy ophield: klinken als Simon & Garfunkel op bezoek in de boshut van The Deep Dark Woods.

Wat we overigens ook tof vinden is dat Daniel Norgren op uitgebreide Scandinavische tournee gaat. Wat ons dat interesseert? Op zich natuurlijk niet heel veel, maar hij neemt andere Gobsmag-favo Songs of Boda mee als support. Dus mocht je toevallig in de buurt zijn: ga dat zien/horen!

Nieuwe muziek

Uit Los Angeles komt het duo Skin & Bones, bestaande uit Taylor Borsuk (gitaar, zang en “suitcase drums”) en Peter Blackwelder (viool). Een paar dagen geleden stuurden ze ons hun liedje Pointing & Laughing toe. Na een eerste luisterbeurt was het meteen duidelijk dat we ‘m aan jullie moesten laten horen. Zodoende.

Taylor en Peter spelen veel op de straat. Voornamelijk aan de kust van Amerika, maar ook de straten van Duitsland. Zelf zeggen ze dat “their authentic twang bites like a stiff shot of Southern Comfort and is just as intoxicating.” Tja, Wat dat betekent weten wij ook niet zo goed. Maar dat het muzikaal goed zit, weten we wel. Een gitaartje dat niet zou misstaan bij Alabama Shakes en een stem die vast en zeker in de smaak valt bij liefhebbers van George Ezra. Voeg daar een catchy (Lumineers, Edward Sharpe) refreintje aan toe en Pointing & Laughing zou zomaar eens een hit kunnen worden.

Nieuwe muziek

Eigenlijk is het opmerkelijk dat we vorig jaar geen aandacht besteedden aan Noah Gundersen. Hij leverde met Ledges namelijk een top-album af dat in menig jaarlijstje prima scoorde. (Jullie gooiden ‘m zelfs op nummer 19 in onze lijst, om precies te zijn.) Vorige week verscheen gelukkig de opvolger, Carry The Ghost. Dus we dachten, laten we dat nou meteen eens aan jullie melden.

Noah Gundersen dus. Een jongeman uit het noordwesten van Amerika. In de media geprezen om z’n prachtige teksten en veelvuldig vergeleken met Ryan Adams. Toepasselijk dan ook dat het prijsnummer van de nieuwe plaat Heartbreaker heet, net zoals dat ene prachtige album van die Ryan Adams. Hoe dan ook, een prijsnummer is het. Soms moet je niet te veel lullen, maar gewoon luisteren. Dit is zo’n moment.


Nieuwe muziek

Israel Nash, of Israel Nash Gripka, is een van de meest briljante Americana-artiesten die we kennen. Hij resideert in Dripping Springs, Texas (de heuvels achter muziek-capital Austin). Zijn twee meest recente albums, Barn Doors & Concrete Floors en Israel Nash’s Rain Plans  konden wereldwijd op applaus rekenen. Op 9 oktober verschijnt de opvolger Silver Season.

Het mag duidelijk zijn dat we daar enorm naar uit kijken. En wij niet alleen. Zo schrijft The Sun: “His third album drips with authenticity and his songs seep into your soul, lingering long after the last notes fade away.” Rolling Stone doet met “a neo-psychedelic monument, the most phenomenal Americana record of the year” ook een duit in het zakje.

Een eerste track is er al: Strangers. En dat nummer gaat verder waar Rain Plans was geëindigd, maar dan nog iets psychedelischer. Live is Israel Nash trouwens ook een must-see. Hij is een graag geziene gast in Nederland (van zijn Barn Doors verschijn zelfs een live-album, opgenomen in Nederland) en zal binnenkort ongetwijfeld wat Europese tour-data aankondigen. We houden je op de hoogte!


Nieuwe muziek

De Australische singer/songwriter Riley Pearce vertrok vorig jaar uit Perth om neer te strijken in het Amerikaanse Montana. Reden voor die verhuizing? Een nieuwe locatie zorgt voor nieuwe inspiratie.

En die verandering van omgeving wierp inderdaad z’n penvruchten af. Het gemis van zijn familie en vrienden in Australië bleek de grootste bron voor het nieuwste werk van de 22-jarige Pearce. Na het aardige debuut EP’tje We Are Fools uit 2013, komt hij binnenkort met een veelbelovende opvolger: Outside the Lines.

Op dat EP’tje de single Brave, een bijzonder mooi liedje dat gaat over over het feit dat je nu eenmaal soms je geliefden moet achterlaten om je eigen dromen te verwezenlijken. En daar heb je moed voor nodig. Maar… I’ll be coming back for you.


Nieuwe muziek

Jonathan Tyler maakt al sinds 2007 muziek onder de naam Jonathan Tyler and the Northern Lights. Tot voor kort. Er viel namelijk een brief in de bus van een knakker die in de jaren ’70 een band had met deze naam. Maar hij was niet de beroerdste, voor 50 duizend piek kon Jonathan Tyler de naam afkopen. En zo geschiedde niet. Daarom komt Holy Smokes uit onder de naam Jonathan Tyler.

En dat album verschijnt op een nieuw, kleiner label (Thirty Tigers). Geen majors meer voor Tyler. Creatieve zelfmoord (“Je mag niet eens je eigen producer meer uitzoeken”). Op Holy Smokes kan Tyler dus helemaal zijn gang gaan. En dat werd niet de 13 in een dozijn-rock waar zijn label hem vroeger richting pushte. Nee, volgens Rolling Stone magazine is “much of Holy Smokes loose, oozy and bluesy, with a southern-steeped Seventies sound that’s confident, infectious and playful.”

Luister bijvoorbeeld eens naar de track Riverbottom. Best lekker, nietwaar?

Nieuwe muziek