Categorie: <span>Blog</span>

Laat je niet foppen door Anderson East
Gepubliceerd 05/05/2015 door

Laat je niet foppen door Anderson East

Retro is weer hip. Zoek maar eens op marktplaats naar een houten kastje en duizenden mensen drijven de vraagprijs op door de toevoeging ‘retro’ of ‘vintage’. Vind ervan wat je wil. Maar laten we het niet over kastjes hebben. Gobsmag is namelijk altijd te porren voor een portie retro-vibes in onze trommelvliezen, dat weet je dankzij eerder plugs van St. Paul & The Broken Bones, JD McPherson en C.W. Stoneking.

De band van vandaag, Anderson East, komt het meest in de buurt bij St. Paul & The Broken Bones. Blazers en een dijk van een strot zijn de succesvolle ingrediënten bij beide bands. En van succes kunnen we spreken. Een volledig album is er nog niet, maar 3 weken geleden viel wel de eerste EP op de mat. En dat is niet de minste. Hij werd namelijk opgenomen in het legendarische Muscle Shoals. In de FAME Studio’s welteverstaan (Aretha Franklin, Wilson Pickett en nog veeeeel meer legendes hebben daar soulvol lopen schreeuwen).

Overigens is het niet alleen soul wat de klok slaat. Het feit dat Anderson East niet zo heel lang geleden in het voorprogramma van Sturgill Simpson stond verraadt ook een dosis country. En dat genre vinden we op Devil In Me.

Vandaag echter wat soul. Het is immers bevrijdingsdag. Find ‘Em, Fool ‘Em and Forget ‘Em gaat je vast en zeker uit je bureaustoel krijgen.

Het eerste volledige album, Delilah, komt verschijnt overigens mid juli. Geproduceerd door niemand minder dan Steve Cobb (Jason Isbell, Sturgill Simpson). Gecombineerd met de soul van Anderson East kan dat niet anders dan een kneiter van een plaat worden. We houden je op de hoogte.

Bekijk deze video op YouTube.

Nieuwe muziek

Anderson East Ray LaMontagne

Misschien wel het mooiste liedje van… 2002
Gepubliceerd 01/05/2015 door

Misschien wel het mooiste liedje van… 2002

Endless (7x)

‘Zet mij maar wissel coach.’ Er zaten net 11 spelers in de kleedkamer en weken achtereen probeerde hij de aftrap te vermijden. Wisten wij veel. Niemand wist van die eindeloze, intens verdrietige nachten. Niemand wist van die onverklaarbare en onbestemde droefheid in zijn ziel. En toen iemand het wel wist had hij daar nog altijd verrekte weinig aan.

That glittering flash in his eyes
Makes it look like he might be alright

De dokter zei. Zijn vader zei. Zijn vrienden zeiden. En anderen zwegen juist. Maar ook dat hielp niet. Niet wanneer hij in het donker op de rand van zijn bed zat met zijn hoofd in zijn handen.

Then you will come face to face
With that darkness and desolation
And the endless depression

En nu, na een eindeloos lange tijd en dankzij de juiste medicijnen, is het voor even verdwenen. Maar vast niet voor altijd. Het is onverklaarbaar en onbestemd. En is het gek, dat hij soms denkt dat hij toen meer leefde dan nu?

You are not helpless
I’ll help you to try to beat it

Bekijk deze video op YouTube.

(Jason Molina ‘cashed out on Saturday night in Indianapolis with nothing but a cell phone in his pocket with only his grandmother’s number on it.’ Het was 2013 en hij kon zijn depressie en alcoholverslaving niet verslaan. Gelukkig liet hij de wereld een beetje mooier achter.

Dankzij Blue Chicago Moon bijvoorbeeld. Daarin beschrijft hij zijn worsteling, zijn gevecht met het duister. Draai hem hard als je het niet meer weet. Draai hem hard als je iemand kent die het niet meer weet. Misschien helpt het.)

Misschien wel het mooiste liedje van...

Goud van The Late Call
Gepubliceerd 01/05/2015 door

Goud van The Late Call

Man achter het vanuit Stockholm opererende The Late Call is de Duitse muzikant Johannes Mayer. Vier langspelers heef hij inmiddels uitbracht sinds 2009, de laatste een paar dagen geleden: Golden.

Het is een mooie plaat geworden met fijn in het gehoor liggende liedjes waarmee je eigenlijk elke zondagochtend zou willen beginnen. De bandsound en het stemgeluid van Johannes doen al snel denken aan Coldplay, en dat met name ten tijde van hun (prachtige en nooit overtroffen) debuutplaat Parachutes (2000). Vooral de wonderschone liedjes Ghost World, Come Alive, Pickpocket en Change Of Scenery zullen het bij de Coldplayfans van het eerste uur goed doen.

Liedje op het Scorebord luistert naar de naam Carry. Een prima uptempo liedje waar net zo goed een banjo in had kunnen zitten, maar gelukkig weet Johannes beter. En dan ben je wat ons betreft een topper.

Bekijk deze video op YouTube.

Nieuwe muziek

Coldplay The Late Call

Champs, nog steeds kampioenen
Gepubliceerd 30/04/2015 door

Champs, nog steeds kampioenen

Het is inmiddels al weer meer dan een jaar geleden dat we het liedje St. Peters van Champs een heel dikke 8.2 gaven. We schreven toen over hun debuutplaat Down Like Gold. Sindsdien zijn we vier keer naar de “Free Record Shop” geweest om een nieuw cd’tje te kopen omdat we de oude versleten hadden. Wat een prachtplaat!

Met veel vreugd kunnen we je dan ook melden dat het met hun nieuwe plaat VAMALA waarschijnlijk dezelfde kant op gaat. Jawel, VAMALA met hoofdletters (“I like letters the same height,” aldus Michael Champion). Het klinkt nog altijd overwegend als pre-disco Bee Gees met Simon & Garfunkel al hartenpijn galmend in de kerk (liedje Desire), maar we horen nu ook uitstapjes naar Asaf Avidan (Sophia), Coldplay (Blood) en wat meer elektronica (Vamala).

Liedjes De Balfron Tower en 3,000 miles winnen de schoonheidsprijs. Met afstand (no pun intended). Op het scorebord belandt echter toch de nieuwe single Vamala. Gewoon omdat het toch net iets meer ‘rockt’. Maar je snapt het, we kunnen je de hele plaat warm aanbevelen.

Bekijk deze video op YouTube.

Nieuwe muziek

Asaf Avidan Bee Gees Champs Simon & Garfunkel

Tess Emma is van ons!
Gepubliceerd 29/04/2015 door

Tess Emma is van ons!

Dit lazen we: “Tess Emma is a singer-songwriter from Philadelphia, PA. The debut of her new full band “Lou” follows shortly after the release of her solo record (Tess Emma) on December 25, 2014.”

Vreemde timing, nietwaar? Daar is ze het mee eens en zegt daarover: “I did a weird thing by starting a new band and releasing a solo project EP at the same time.”

Dan nu de muziek. Het EP’tje kent 5 nummers en staat grotendeels in teken van een break-up. Niet enorm origineel, wel erg mooi. “I had a really shitty breakup,” vertelt ze. “It was absolute hell. I didn’t write for six months after. The EP was my way of getting all of that out of my system.”

De track You Were Mine vormt eigenlijk het begin van het verhaal en beschrijft de tijd dat Tess en haar toenmalige geliefde elkaar ontmoetten. Alles was rozengeur en maneschijn maar daarna ging het al vrij snel bergafwaarts. Qua sfeer en stem doet het ons nog het meest denken aan de zusjes van First Aid Kit. En dat is dus primadebima! Handen in de lucht trouwens als je ook wat Adele hoort en de intro herkent van Fleet Foxes.

Overigens niet alleen kommer en kwel op het schijfje: het vijfde nummer, Be My Baby, is niet alleen een cover van The Ronettes, maar is ook opgedragen aan haar nieuwe lover.

Nieuwe muziek

Adele First Aid Kit Fleet Foxes Tess Emma

Heyrocco rammelt de garage uit
Gepubliceerd 28/04/2015 door

Heyrocco rammelt de garage uit

De bassist van het Amerikaanse Heyrocco heet Chris Cool. In het toegestuurde biootje staat daar achter geschreven: “Yes, that’s his real name.” Hoe dan ook, 10 juli verschijnt hun debuutalbum Teenage Movie Soundtrack.

Op dat plaatje onder andere de vier liedjes die op een vorig jaar verschenen EP’tje te vinden zijn. Begrijpelijk, want dit kwartet is steengoed met sterke melodieën en heerlijk directe teksten:

  • Virgin (“You should mind your own fucking business”)
  • Melt (“Its not supposed to feel this good, casually holding hands”)
  • Mom Jeans (“You look like a dream: messy hair, dark eyes, you were wearing mom jeans”)
  • Santa Fe (“They just want a sing-along bullshit lovesong”)

Wat je ook goed hoort op het EP’tje: de vele invloeden. Beetje Nirvana, beetje Mudhoney, beetje Pavement, beetje the Cure, beetje Girls. Veel beetjes maken een boel te gek.

We twijfelden even, maar uiteindelijk is niet Sante Fe, maar Mom Jeans op ons scorebord beland. Misschien hebben we een muntje opgegooid, misschien niet.

Heyrocco speelt 16 mei op London Calling in de Tolhuistuin, Amsterdam.

Bekijk deze video op YouTube.

Nieuwe muziek

Girls Heyrocco Nirvana The Cure

C.W. Stoneking has gone Boogaloo
Gepubliceerd 27/04/2015 door

C.W. Stoneking has gone Boogaloo

Australische muzikant en held van beroep: C.W. Stoneking. Met z’n retro muziek en dito uitstraling is hij een graag geziene gast in de wereld van baarden, hipters, barbershops enzoverder. Niet dat we daarin mee willen gaan, maar C.W. Stoneking is gewoon tof. Met Gon’ Boogaloo is de opvolger van het zes jaar geleden verschenen Jungle Blues daar.

Prijsnummer van de vorige plaat was de titeltrack Jungle Blues. Old skool! Country, hillbilly, blazers, folk, blues: C.W. heeft het allemaal. Op zijn nieuwe plaat horen we eigenlijk hetzelfde geluid, maar misschien nog net iets dansbaarder. Never change a winning formula, zullen we maar denken.

Bewijs? Luister maar eens naar de track The Zombie en laat het even weten of je stil hebt kunnen zitten. Ons lukt het in ieder geval niet (Met name Harm gooit er killer-moves uit op de redactie).

Overigens geen dure studio’s en overschatte producers:

“Each song was mixed live in the room by way of positioning the band, (drums, electric & double bass, backing singers, and my guitar amp), at varying distances/degrees/volumes around an old RCA-77DX ribbon microphone to achieve the optimum mix for each tune as it hit the tape, how it arrived at the tape is how it stayed.”

En dat vinden wij nou tof!

Bekijk deze video op YouTube.

Nieuwe muziek

C.W. Stoneking Dr. John Tom Waits

Misschien wel het mooiste liedje van… 2001
Gepubliceerd 24/04/2015 door

Misschien wel het mooiste liedje van… 2001

Schooldag, 1995

Ik sloot mijn ogen en liet de achterkant van mijn hoofd rusten tegen het ingelijste gedicht van Piet Paaltjens. Het was midden jaren ‘90 en ik kon in dat klaslokaal alleen maar dromen, over grootse daden en de mooiste woorden. (Mijn wapens.)

Des armes, des chouettes, des brillantes

Nicole zei dat ik er nooit echt bij was. Met mijn gedachten. En dat ik nooit duidelijkheid gaf. Ook niet toen ik haar zoende, in de pauze, op de trap. En dat ik moest luisteren naar alles of niets. Het was toevallig een favoriet van haar. Maar dat veranderde niks. (Nog niet.)

Dans les yeux, dans le coeur, dans les bras d’une femme,
Qu’on garde au fond de soi comme on garde un mystère

Tijdens het tussenuur, in het café, haalde Luuk zijn zware shag tevoorschijn. Ik had net besloten met roken te beginnen, dus ik knikte hem gretig toe. Alles of niets. Stak hem in brand. Haalde de trekker over. (En hoestte hard.)

Des armes, des armes, des armes,
Et des poètes de service à la gâchette

Bekijk deze video op YouTube.

(Bertrand Cantat, zanger van Noir Désir, sloeg in 2003 zijn vriendin dood in een Litouws hotel. Terwijl een goed jaar eerder het album Des Visages des Figures de band op de rand van een internationale doorbraak had gebracht.

Maar laten we het over Léo Ferré hebben; een dichter, een chansonnier en schrijver van Des Armes. De onbelichte parel op dat album van Noir Désir. In het gedicht (1969) vergelijkt hij, hoewel niet expliciet, woorden met wapens. En er is meer. De aarde is blauw, de omhelzing van een vrouw en een laatste sigaret. Ik weet het niet precies, maar het voelt als een schooldag in 1995.)

Misschien wel het mooiste liedje van...