Categorie: <span>Blog</span>

Het gaat goed met de Britse zusjes Emily, Jessica en Camilla die als The Staves steeds meer muziekharten veroveren. Nieuw album If I Was komt er aan, EP’tje Blood I Bled maakt ons nu al lekker.

The Staves klinkt behoorlijk Amerikaans (denk aan Joni Mitchel en Crosby, Stills & Nash), maar toch komen de dames uit Engeland. In 2012 maakten ze al indruk met debuutalbum Dead & Born & Grown. Het leverde ze voorprogramma’s op bij Bon Iver, Civil Wars én eigen optredens op festivals als Glastonbury en ons “eigen” Into The Great Wide Open.

Over Bon Iver gesproken: Justin Vernon was zo onder de indruk van zijn voorprogramma, dat hij met alle liefde de producer wou worden van het in januari verschijnende nieuwe album If I Was. Hij nodigde The Staves uit in z’n afgelegen studio in Wisconsin en wist dat het goed was:

Maar op dat album moeten we dus nog even wachten. Als warmhoudertje hebben we gelukkig al wel de eveneens door Justin Vernon geproduceerde EP Blood I Bled. Daarop drie topliedjes waaronder de geweldige titeltrack:

The Staves doen het voorprogramma van Angus & Julia Stone in de Heineken Music Hall op woensdag 26 november

Nieuwe muziek

Sorry. Voor alles.

De lichtblauwe Nokia viel met een doffe klap op de natte klinkers. En het was niet eens mijn telefoon. Die nacht in de Rotterdamse haven, de laatste van het jaar, verliep toch al teleurstellend. Het feest, de muziek en het vooruitzicht; het was het allemaal net niet. Terwijl de verwachtingen de middag ervoor nog waren gestegen. Ze had gebeld dat ze ziek was. Ze ging niet mee. En ik loog toen ik zei dat ik dat jammer vond.

You always cared for me
And I pushed you in the dark

De drank werkte ontnuchterend. Net als de decemberwind, januariwind, die door mijn kekke overhemd waaide. En de klap van de Nokia ook. Ik wilde je bellen. Je zeggen dat… Je vragen om… Maar het schermpje lichtte niet meer op. Oh, my bright.

You the sweetest one

Bright Bright Bright van Dark Dark Dark. Voor als je de weg een beetje kwijt bent. Iemand wegduwt die je dicht bij je moet houden. En je fout op fout stapelt terwijl je de eerste nog ongedaan moet maken. Kan dat nog? Nona Marie Invie probeert het met een lied. Ze vraagt geen begrip en ze vraagt niet om vergiffenis. Ze zegt eigenlijk op haar manier sorry. Voor alles.


Misschien wel het mooiste liedje van...

Afgaande op de coverfoto denk je dat je in de ’60’s terecht bent gekomen. Niets is echter minder waar. Maak kennis met Kitty, Daisy & Lewis. Allen afkomstig uit de Durham familie.  Het trio maakt een old skool mix van country en rockabilly. En dat terwijl de gemiddelde leeftijd de 30 bij lange na niet aantikt.

De band heeft inmiddels twee volledige albums uit (luister eens naar Going Up In The Country) en dropte vorige week een nieuwe single: Baby Bye Bye. Dit is het voorproefje op hun derde album, Kitty, Daisy & Lewis The Third, dat begin 2015 moet verschijnen. De ingrediënten zijn vanouds: piano, koortje en een stem die het tegenwoordig goed doet (denk aan Pokey LaFarge, Luke Winslow-King en C.W. Stoneking). Kortom: het is lastig stilzitten.

Wij zijn trouwens niet de enigen die dat vinden. De band heeft inmiddels een illuster rijtje fans opgebouwd. Wat te denken van Dustin Hoffman, Chris Martin en Eagles of Death Metal? Hoog tijd om jezelf aan dat rijtje toe te voegen.

Nieuwe muziek

Net uit: het EP’tje Sing For Your Love van Zweedse indie-soul-man, songwriter en producer Samson For President. De titeltrack is op single gegooid en mag er zijn.

Het EP’tje is de opvolger van zijn in 2012 verschenen debuutalbum Papa’s Old Piano, dat volgens het ons toegestuurde persbericht in het thuisland zeer goed ontvangen werd. Daar in Zweden wordt Samson For President ook gezien als een van de beste live-acts die het land rijk is, meldt het bericht.

Iets verderop lezen we dat Samson For President echter op een andere manier de harten van het Zweedse muziekpubliek wist te veroveren: “Nationale faam verwierf Samson For President door het openlijk afwijzen van een gouden ticket voor de Zweedse versie van American Idol.”

Hoe dan ook, in het voorjaar van 2015 komt Samson For President naar Nederland voor een clubtour. Ook verschijnt dan een tweede langspeler. Tot die tijd vermaken wij ons wel met dit ep’tje.

http://youtu.be/G7CMyBvzrKQ

Nieuwe muziek

Vandaag een tip die we binnenkregen via Twitter: Jack Garratt . Blijf ze vooral insturen – wij luisteren álles.

Afijn, Jack Garratt dus. Hij heeft een goede baard, is begin 20 en komt uit Buckinghamshire, UK. Met de EP Remnants op zak is deze jongeman inmiddels bezig om flink wat harten te veroveren. Zo speelde hij al op BBC Introducing Festival, opende hij onlangs voor Hozier, kun je hem aanschouwen op Eurosonic / Noorderslag 2015 én vindt hij vandaag dus zijn weg naar ons almachtige scorebord.

De tracks op zijn EP zijn een soort lo-fi pop die we kennen van James Blake en RY X. Soundscapes, synths. Zit allemaal prima in elkaar. Waar Jack Garratt ook flink veel punten voor scoort is zijn stem. Die is namelijk loepzuiver en zou menig muzikant rijkelijk jaloers maken.

Luister maar eens naar de akoestische versie van het nummer Water. Catch our drift? Live is het sowieso een hele belevenis. Drumcomputers, keys en een flinke dosis beleving. We kunnen ernaast zitten, maar hebben het vermoeden dat Jack Garratt mooie dingen gaat doen in 2015. Nu is het aan jou om de early adopter te spelen.

Nieuwe muziek

Een voorliefde voor het platteland van Canada, Alberta om precies te zijn. Dat is waar de band van vandaag haar naam aan te danken heeft. Juist: The Rural Alberta Advantage. Derde studio-album Mended With Gold is nu een maandje verkrijgbaar en single Runners in the Night is onze favoriet.

Debuutplaat Hometowns werd in 2009 vol enthousiasme onthaald en vergeleken met Neutral Milk Hotel. Een echte zomerplaat, check liedje Rush Apart maar eens.

Opvolger Departing en het nieuwe Mended With Gold zijn wat donkerder. Liedje Runners in the Night is daarvan een prima voorbeeld. Nog steeds horen we Neutral Milk Hotel, maar de liedjes zou ook niet misstaan bij onze Belgische vriend Admiral Freebee en The Tallest Man On Earth.

Vooruit, de gitaarpartij waar de track mee opent zou zo van Dire Straits kunnen zijn. Laten we het inspiratie noemen. Kudo’s overigens ook voor drummer Paul Banwatt die een stempel drukt op vrijwel elke track. The Rural Alberta Advantage zit gewoon prima in elkaar dus.

Tipje: op 27 november staat The Rural Alberta Advantage in de bovenzaal van Paradiso. Wij weten het wel.

Nieuwe muziek

Vandaag op het scorebord: de heftige muziek van het Britse The Heavy. Het kan natuurlijk zijn dat deze band al op je radar staat. Zeker na de twee heerlijke album Great Vengeance and Furious Fire (2007) en The House that Dirt Built (2009). De albums staan vol met vuige, dansbare tonen. Met name de vocalen van Kelvin Swaby laten je niet snel los. Wat te denken van tracks als How You Like Me Now en Short Chance Hero.

De laatste langspeler dateert alweer uit 2012. The Glorious Dead met daarop de kneiter What Makes a Good Man? Goed nieuws voor de fans van The Heavy (of van James Brown, garagerock, Black Keys en Parliament). De kneiter van een knoeperd die we hierboven al aanhaalden (How You Like Me Now) is door Raffertie (die ons overigens niet bekend is) bewerkt tot een minimalistische, retro remix. En die willen we je natuurlijk niet onthouden.

Nieuwe muziek

Wanneer er is niets meer te zeggen is

Met een bonzend hart vluchtte hij de Slegte in. Vlak daarvoor was hij haar in die drukke winkelstraat gepasseerd. Er was oogcontact. Er was herkenning. Natuurlijk. En het had allemaal nog geen 10 seconden geduurd. Zij zei ‘hé’ en hij zei ‘hoi’, maar ze liepen allebei door. Hoeveel jaar was het geleden? En hoeveel pijn deed het nog?

God, that was strange to see you again

En hoe vaak had hij niet gedacht dat hij haar zag? Bij dat curieuze optreden in die obscure kelder. In dat Duitse filmpje op internet. In de stadsbus naar het station (meer dan eens). Hij ontweek haar zonder reden; want ze was het niet. Achteraf bedacht hij wat hij zou zeggen als hij wel het lef had gehad.

I’m not sorry I met you
I’m not sorry it’s over
I’m not sorry there’s nothing to say

Torquil Campbell, zanger van de Canadese band Stars, schreef over een ongemakkelijke ontmoeting tussen geliefden van weleer. Zo zwaar dat het wel waar moet zijn. Maar hé, live through this, and you won’t look back... Hoop je.

Misschien wel het mooiste liedje van...