17 augustus was een belangrijke dag voor Matt, Vince, Charlie en Will. Dat was namelijk de dag dat met Feel So Good de debuutsingle van hun band Batting Cages verscheen. Wij luisteren en denken aan retro, synths, Quiet Hollers en Matt Berninger. Wat wil je nog meer? Nou, een album bijvoorbeeld. Voorlopig is daar geen sprake van, helaas. Nou ja, dan doen we het maar met deze kneiter, goed?
Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>
Alsjeblieft. Honderdenelf seconden verstilde schoonheid. Neem even de tijd, haal eens even diep adem voordat je weer verder gaat. Glenn Miles schreef het toen-ie nog op high school zat. Het gaat over koude, grijze, vroege uren in de ochtend: Bleak Morning.
Het komt op de soundtrack van de film die we nooit maken.
We schreven in 2017: “Een liedje van M. Ward en Andrew Bird op het eerste solo-album van Alex Ebert (die van Edward Sharpe and the Magnetic Zeros).” Dat ging over Changes van Martin Forsell. Ee 7.9 vonden we het waard. Dan is het niet meer dan logisch dat we uitkeken naar een debuut EP of plaat. En dat doen we nog steeds, tot op heden is er namelijk niets verschenen. Tot daar ineens liedje Lift Me Up opdook.
En zo donker als het klinkt, is het ook bedoeld. Het gaat over de tijden dat Martin zich eenzaam voelt, nieuwe vrienden wil maken of zelfs een levenspartner zoekt. Dat alles klinkt nog steeds in een Edward Sharpe vibe.
Dus Martin, in ruil voor het prijzen van je liedje (hierbij), beloof je dan te gaan werken aan een fijne debuut EP of plaat? Deal?
Colin MacIntyre is de man achter Mull Historical Society en eind september verschijnt met Wakelines de achtste plaat onder die naam. Achter de knoppen zat ditmaal Bernard Butler, bandlid van Suede en “Brit-Award-winning” producer.
De albumtitel Wakelines, ook de eerste single, refereert deels naar een jeugdherrinering van MacIntyre. Als kind stond hij vroeg op om z’n vader het eiland Mull te zien verlaten, voor een week werk bij de BBC op het vasteland:
“He didn’t know I was watching. I missed him dreadfully. The songs are about family, and home, and how home, and islands, dreams, travel. […] But it is also about people on the move in a global sense, families being forced to leave their homes due to war. Migration, and how “home” travels, have been themes across much of my recent work. In both music and words it has been the most creative time I’ve ever had.”
Een plaat om naar uit te kijken.
Talmen door de stad, dralen door de straten. Dat doen wij graag (want daar liggen de verhalen). Zo liepen we van Holtenbroek naar Assendorp, van de Oude Markt tot Pathmos en van het Noorderstation naar de Tuinbouwdwarsstraat. Onderwijl ‘listening to the same record for the 32nd time.’ Net als Magon dus. De Israëliër in Parijs zweeg een jaar of tien, als soloartiest althans, en is nu terug met een geweldige single: The Streets. Het is een prachtige, maar doelloze expeditie in de nacht.
People living in the Streets
Near the sewers and drains of the city
I see them laughing and wait in disbelief
And I feel good as I walk in the streets
Misschien ken je Magon van Charlotte; het duo Charlotte & Magon. Dit jaar brachten zij het album Lyrical Miracle uit en die werd verrekte goed ontvangen. Maar we begrijpen ook dat Magon solo van zich wil laten horen. Met The Streets geeft-ie namelijk blijk van een knap staaltje indierock. Het theatrale van Lou Reed en de lyriek van Bruce Springsteen. Dat geeft The Streets lading. Dat geeft The Streets een verhaal.
Anything I could see
Anything I could feel
Anything is a dream
Everything is real in the streets
Ja, ja. Foxing. Daar hebben we het vaker over. En is het niet over de band, dan wel over de frontman ervan. Maar mag het? Want als je mooie muziek maakt, dan horen wij daar toch over te schrijven? Dat is het hele idee achter dit alles!
I can be romantic
When I’m starving for sleep
Afijn. Foxing heeft een nieuw album. Een heel goed album. Kreeg een 8.0 van Pitchfork. Daar zijn wij het gigantisch mee eens. Dus luister vooral ook die andere 11 tracks. Met Grand Paradise begint het pas.
Daar houden we van: “A somber piano ballad with emotional vocals and stimulating lyrics.”. Afzender: Anson Seabra. Liedje: Kerosene. Een beetje zoals Moonface. Heel veel meer is er niet over te vertellen. Dat vind hij zelf trouwens ook: “Music is everything i need to express myself. I love both writing and composing. There is not much more to say. I let my music speak.” Wat moet je dan nog als stukjesschrijver toevoegen behalve snel door naar die muziek. Ogen dicht en dompel je onder in drie hele mooie minuten (en achtenveertig seconden).
Donker, sfeervol, en afkomstig van Scattered Melodies. Dat is Black Hole. We horen flink wat Broken Bells, en dat kan dus alleen maar te gek zijn. En over een paar weken verschijnt met Patterns een nieuwe EP, volgend op het uit 2015 afkomstige Modern Repair.