Press "Enter" to skip to content

Songs sounding like “The War On Drugs”

Newmusic of the day on March 7th 2019

Breng je dag door met Big Bend (8,0)

Heerlijk laid-back, tussen Leif Vollebekk en een ballad van The War On Drugs
Song: Big Bend - Can't Get Around
Album: Radish (10.05.2019)

Dat hebben wij gisteren wel gedaan. Liedje Can’t Get Around is namelijk prachtig, vinden wij. We horen een goede dosis War On Drugs (ballad-style) en Leif Vollebekk, en dat is altijd lekker. Big Bend is Nathan Phillips. En op 10 mei brengt hij zijn nieuwe plaat uit. Als Can’t Get Around daar een goede graadmeter voor is, dan kunnen we niet wachten.

Written by Bas

Newmusic of the day on November 26th 2018

Grand Pine is niet alleen (7,7)

catchy, melodieuze indiefolk kneiter (met wat Boy & Bear en Fleet Foxes)
Song: Grand Pine - Feel Alone
Album: t.b.a.

Bands uit Australië. Dat is meestal een garantie voor succes, althans bij ons. Zo ook Grand Pine (uit Melbourne). Ze leveren met liedje Feel Alone hun derde single af. Daarop horen natuurlijk een eigen sound, maar ook wat inspiratie van landgenoten Boy & Bear, en de mannen Fleet Foxes. En als je heel goed luistert zelfs wat War on Drugs. Wat je krijgt is een catchy, melodieuze indiefolk-kneiter. Is dat een genre? Vanaf nu wel!

Written by Bas

Newmusic of the day on August 3rd 2018

Het brandt diep bij The Paper Kites (7.7)

Met de loomheid van The War on Drugs en wat van die sensitieve jaren '80-pop van Ryan Adams.
Song: The Paper Kites - Deep Burn Blue
Album: On The Corner Where You Live (21.09.2018)

Dit gaat over een meisje. Een meisje dat altijd in haar kamer zit. Altijd in haar gedachten zit. Zó diep in haar gedachten zit dat het slopend is. En dan is een verwijzing naar Nick Drake natuurlijk helemaal niet zo gek. ‘You like the sound of a pink moon cry. Lying on the floor as the day goes by,’ zingt Sam Bentley. Want Deep Burn Blue is nu eenmaal niet bepaald vrolijk. En toch echt wat anders dan we van de Australische indiefolk band The Paper Kites gewend zijn.

I know it seems alright
To just wait till the feelings right
But I can see it in your eyes
A shade of blue and a signal fire

Old school backup vocals, een galmende gitaar en Phil Collins-achtig drumwerk. Het maakt van Deep Burn Blue een melancholische en sombere plaat. Gevoelig ook. Maar dat was de bedoeling van Sam: ‘Music is so much more purposeful and devastating when it makes you feel exposed.’ Maar laat je vooral niet ontmoedigen. Het is prachtig. En:

But time alone means nothing
If you can’t escape the hurt you’re feeling

(Hoe zou ie in de herfst klinken? Als de straten donker, nat en verlaten zijn?)

Written by Jasper

Newmusic of the day on May 25th 2018

Rolling Blackouts Coastal Fever zorgt ervoor dat je koel blijft (8.3)

Geef ons ook zo'n gitaar. Nee, geef ons het talent zo gitaar te spelen. Nee, zegen ons met de capabiliteit om dit soort Springsteen-, Parquet Courts- en The War on Drugs-achtige liedjes te schrijven. Dank u.
Song: Rolling Blackouts Coastal Fever - An Air Conditioned Man
Album: Hope Downs (15.06.2018)
Live zien: Amsterdam (London Calling, 26.05.2018) Groningen (Vera, 27.05.2018) Biddinghuizen (Lowlands, 17.08.2018)

Komt-ie aan hoor. De langverwachte eerste langspeelplaat van de Australische band Rolling Blackouts Coastal Fever. Het magistrale nummer An Air Conditioned Man is al de derde track die je kunt beluisteren van het debuutalbum (Hope Downs). Maar deze is speciaal. Deze wil je horen. Vaker. Harder. Nog een keer. Deze wil je horen als je zonder plan in een auto stapt. Deze wil je horen omdat je van gitaren houdt. Deze wil je horen wanneer je denkt aan toen. Omdat je langs het muurtje loopt waar ‘you first kissed her against’. Hoe kun je het vergeten?

Or was it over there?
Did it ever matter in the first place?
Does she still think about it now and then?

Deze wil je horen in een zomerse nacht, op een strand. Deze wil je horen als een vergadering te lang duurt. Deze wil je horen als er langzaam een beetje paniek in je kruipt. Als je je realiseert dat je wat verloren hebt. Deze wil je horen als de bandjes van je racefiets zoeven over het asfalt van een dijk. Deze wil je horen tijdens een festival, als je in het gras ligt. Iemand kriebelt je met een grassprietje. Maar dat is ok. Het is goed zo. Je bent voor even niet die Air Conditioned Man. Je bent koel. Met alles.

Written by Jasper