Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

Het duo Luluc, bestaande uit Zoe Randell en Steven Hassett, komt oorspronkelijk uit Melbourne, maar opereert al een tijdje vanuit het hippe Brooklyn. Zo’n grote verrassing is het dus niet dat The National leden Matt Berninger en Aaron Dessner groot fan zijn Ook zo’n mooi verhaal: Nick Drake ontdekker / producer Nick Boyd sprak bij het voor het eerst horen van het debuut Dear Hamlyn de memorabele woorden: “Who hell is this?!” Om daarna overdonderd contact te zoeken en meteen maar de productie te doen voor de opvolger.

Inmiddels zijn we al weer een plaat verder. Sculptor, co-geproduceerd door Dessner, verscheen vorige week en dat is er eentje, hoor. Veel bitterzoete liedjes die je meteen bij de strot grijpen. Omdat de emotie zo herkenbaar is. Wie niks voelt, moet van steen zijn. Of zoals The Guardian schrijft: “This is suburban sadness recast as beauty”.

Wat een prachtplaat.

Nieuwe muziek

Want ook Hunter komt binnen als een geplaatst schot van Eden Hazard. En zo hebben we een wankel bruggetje met België gemaakt. Dan kunnen we namelijk zeggen dat ook de muziekscene bij onze zuiderburen momenteel een gouden generatie kent. Of misschien is dat altijd al zo geweest. Ja. Dat denken we wel. Afijn: Pale Grey is Belgisch en erg goed. We schreven er al eerder over en dat is dus helemaal niet toevallig.

Nieuwe muziek

Shadwick Wilde van Quiet Hollers weet dat je met scherpe openingsregels de luisteraar meteen je liedje insleurt. Bewijs daarvoor vinden we al genoeg op de eerste twee topplaten, en ook weer op gloednieuwe aanwinst Addicted:

“I won’t lie, I was addicted. I did each line like it was scripted.”

En we zijn los.

Laat maar komen die nieuwe plaat, want wij zijn aan Quiet Hollers -komt’ie- verslaafd. Lekker, man.

Nieuwe muziek

Er hangt iets in de lucht. De hitte van de dag hangt nog in de kleine tuintjes en de geur van een smeulende barbecue waait over de schuttingen. Er is iets op handen. Je voelt het. In de vochtigheid van de nacht. Je voelt het. Aan de spanning tussen de huizen. Er staat iets te gebeuren. Want zo’n nacht is het. En The Purrs weet die nacht verdraaid goed en beeldend te beschrijven in tekst én muziek in Late Night Disturbance. Treffend als de cruciale beginscène van je nieuwe favoriete Netflix-serie.

Late last night they cut the power to the neighbourhood
The sky went black outside my windowpane

Het is een pareltje van the Purrs, de band uit Seattle die liever niet vertelt hoe lang ze al bezig zijn (sinds 2000, weten wij). Inmiddels zijn ze vijf albums, een paar ep’s en verschillende singles verder. Nu komt binnenkort het nieuwe album Destroy the Sun uit en dat bevat volgens eigen zeggen hun sterkste werk ooit. Dat willen we best geloven, nu wij Late Night Disturbance hebben gehoord. Want het intro is spannend, de stem is lijzig en het verhaal is prachtig (ook al weet je eigenlijk nog niets). Het klinkt alsof de wereld op het punt staat voorgoed te veranderen. Maar dan in het klein. In een stad, in een wijk, in een straat.

Yeah it’s always a bad idea to let them know how you really feel

En juist dat is het wat Late Night Disturbance onweerstaanbaar maakt: je weet niet alles. Maar de muziek zegt veel. De stroom valt uit. Er klinken schoten. De politie komt. En iemand ziet de wereld voorbij trekken. Maar waarom? Wat is er gebeurd?

Nieuwe muziek

Vanaf 5 oktober staat met TPC een gloednieuwe plaat van Tokyo Police Club in het vinylvak. Het is hun eerste plaat sinds vier jaar en dat is best een verrassing, want de band stond op springen. Het was uiteindelijk zanger / bassist Dave Monks (solo ook op Gobsmag – een 8.0) die er voor ging liggen. Bij Paste Magazine lezen we:

“Working apart on music dimmed Tokyo Police Club’s creative spark, but when the band was on the brink of a breakup, Dave Monks (bass/vocals) said, “Fuck no.” Rallying his bandmates to try and make their Abbey Road before bowing out, Monks and the rest of the band retreated to rural Ontario to write without reservation, with thoughts of commercial success blocked out to uninhibit themselves.”

Drie liedjes zijn er inmiddels al te horen: New Blues, Hercules en DLTFWYH (*). En het moet gezegd worden: die hervonden energie en (met een korreltje zout te nemen) schijt-aan-commercie instelling smaakt heerlijk. We horen nog altijd een hoog The Strokes gehalte: scherp gitaargeluid, doffe drums, stuiterende riffs en een zeikerige vocal. Wat wil een mens nog meer?

(*) Voor in de “chats”: DLTFWYH = Don’t Let Them Fuck With Your Heart

Nieuwe muziek

De uit Colorado afkomstige singer-songwriter Gregory Alan Isakov komt op 5 oktober met een gloednieuwe plaat: Evening Machines. Het is z’n eerste studioplaat sinds het in 2013 verschenen The Weatherman (met prachtliedje ‘Amsterdam‘). Over de nieuwe plaat vertelt Isakov:

“I’d work really hard into the night. A lot of times I would find myself in the light of all these VU meters and the tape machine glow, so that’s where the title came from. I recorded mostly at night, when I wasn’t working in the gardens. It doesn’t matter if it’s summer or winter, morning or afternoon, this music always feels like evening to me.”

Gregory Alan Isakov speelt op 27 november in Paradiso, Amsterdam.

Nieuwe muziek

Nieuwe muziek

Justin -Bon Iver- Vernon en The National liggen elkaar wel. Staan weleens samen op een podium. Nieuw in die samenwerking is Big Red Machine, een project van Vernon en The National gitarist / muzieknerd Aaron Dessner. In 2009 leverden ze voor de verzamelaar Dark Was The Night al een liedje met die titel aan, maar nu komt er deze zomer dan echt een debuutalbum aan onder de bandnaam Big Red Machine. Die schijf zal 10 nummers tellen, de eerste vier vind je al online op alle streaming platformen: Lyla, Gratitude, Forrest Green en Hymonostic. En mensen, die zijn prachtig (pro-tip: luister ze op een koptelefoon). Of zoals Justin zingt in het hypnotische Gratitude: “Well, we better not fuck this up.”
Dit zal weleens een plaat voor hoog in de albumjaarlijstjes kunnen gaan worden…

Nieuwe muziek