Tim Freitag, dat klinkt Duits. Niet helemaal correct, Tim komt namelijk uit Zwitserland. Niet bepaald een muziek-land, voor zover wij weten. Of je het met ons eens bent weten we niet, maar in liedje The Wave horen we af en toe een aardige portie Arcade Fire. En liefhebbers van The Mispers zitten ook goed.
The Wave is trouwens de derde single voor Tim. Zicht op een album hebben we nog niet, maar dat gaat ongetwijfeld goed komen. Zeker ook gezien het succes van zijn eerste 2 singles.
Jack Ellis stuurde ons liedje Small Change. En daar hoorden we vrijwel direct invloeden van Gary Clark Jr. en The Stone Foxes in. En laten we dat nou erg lekker vinden!
Jack is een multi-instrumentalist en staat op het punt (7 september) om een nieuwe EP te droppen. Out of Luck gaat ‘ie heten en zal verschijnen op District South Records. Het centrale thema? “Do we choose our own luck in life”? Daar hebben we geen antwoord op, maar we hebben wel zin in de plaat. Wat een power!
Er wordt wat afgemijmerd hier op kantoor. Maar hey, who’s to blame? Muziek toch zeker? Het zijn vaak die dromerige lo-fi platen. Je weet wel. Met van die teksten die meer vragen oproepen dan antwoorden geven. Met van die melancholische, wrange tonen die schuren als zand in je ondergoed. Er is iets. Het zit in je hoofd. En je hebt geen oplossing, daarom denk je er liever niet aan. Maar als Fog Lake zijn vingers op het klavier zet, dan voel je die korrels weer op onprettige plekken. Het zit er nog. Misschien gaat het nooit meer weg. Dat hoeft niet erg te zijn. Als je er maar niet te vaak aan denkt. Maar dan is er hier altijd wel een collega die een nummer als California op repeat zet.
There’s a part of me that never wants to see you again
and there’s a part of me that needs you now
I don’t why my brain was wired fifty fifty but now
it seems I’m the only one oblivious
Aaron Powell (Newfoundland) is Fog Lake en hij maakt een ‘complex collage of nebulous angst and heartfelt nostalgia’ volgens onze collega’s bij Wake The Deaf. En daar kunnen wij ons eigenlijk wel in vinden. Dat is bovendien lekker makkelijk en dan zijn we snel klaar. Dan hebben we de tijd en ruimte om California nog een keer te draaien. Om nog wat meer te mijmeren. Over geliefde mensen die je niet hebt kunnen volgen (terwijl je diep in je hart weet dat je dat wel had moeten doen). En dat elke pling op Aaron zijn piano voelt als een steek in je hart én als een aanmoediging om verder te gaan.
My heart’s still broken
But something would have done it somehow
Some things just never end up like you thought
John Wendorf is chill. Althans, afgaande op liedje Let Loose. Alsof we het ontspannen broertje van Gary Clark Jr. aan het werk horen. Klinkt misschien wat raar, maar luister de track en dan snap je waarschijnlijk wat we bedoelen. En om eerlijk te zijn kunnen we niet heel veel meer over hen vinden, behalve een lekkere EP uit 2017; John Wendorf.
Na een radiostilte van vijf jaar, komt het duo Rue Royale eind augustus terug met een nieuwe plaat: In Parallel. Eerste spannende voorproefje ‘Thrown By The Wind’ maakt ons al heel blij.
Een opfriscursus, even snel. Rue Royale, begonnen in 2006, is het getrouwde stel Brookln en Ruth Dekker. Ze omschrijven hun sound als “hypnotic indie-folk-pop influenced by American and British folk, soul and rock.” Na een periode van 7 jaar non-stop touren (meer dan 1000 shows in 16 landen), namen ze even afstand. En kregen ze een baby (zoals dat gaat).
Er veranderde dus veel voor het duo in de periode van publieke afwezigheid, zowel privé als in de wereld met ontwikkelingen als Brexit en Trump. Ontwikkelingen die hun weg vonden naar het nieuwe album. “We’re now embracing our differing perceptions and balancing imbalances,” vertelt Ruth. “We’re moving forward with a confidence and a sort of wide-angle view comprised of our parallel-realities, exploring these themes and feelings in ‘In Parallel’.”
Op de nieuwe plaat kreeg het stel hulp van Sean Carey (bekend als bandlid bij Bon Iver en solo als S. Carey). Brookln is enthousiast over de samenwerking:
“It was great to work with Sean. Though the songs were already broader in scope than our previous work by the time we got into the studio with him, he really helped to mark this new ground by pounding into place stakes of bold rhythms plus some melodic treasures with piano and keys, even singing on a couple of songs.”
Achter de knoppen schoof Brian Jospeh aan, die ook werkte met Bon Iver en Sufjan Stevens. Tot slot werd de mastering gedaan door Zach Hanson, die eerder facturen verstuurde naar The Staves, The Talles Man On Earth en Low.
Fijne namen, maar een nog fijner liedje. Welkom terug, zeggen we dan.
Soft crooner, zo introduceerde Erik Jonassen zichzelf. En toegegeven, daar werden we niet meteen enthousiast van. Maargoed, we gaven liedje Horizon toch een slinger. En dat bleek een prachtig liedje te zijn. Denk aan mannen als Leif Vollebekk. En houd je van dit geluid, zorg dan dat je debuutplaat Words even luistert van begin tot het eind.
Het leven een #newmusic-stukjesschrijver gaat niet altijd over rozen. Neem bijvoorbeeld ‘Our Stories’, het (prachtige) nieuwe liedje van Albert af Ekenstam. Een keer draaien en je weet dat het een plekje op Gobsmag moet krijgen. Dat is duidelijk. Maar dan. Op zoek naar maar informatie. Googlen. Er achterkomen dat er vooral in het Zweeds wordt geschreven over deze single. En die taal zat niet in mijn pretpakket.
Maar goed, wat we wel hebben:
1. Gobsmag volgt Albert af Ekenstam al een tijdje. In november 2016 brachten we z’n liedje ‘Made Of Gold’ onder de aandacht met een 8.4;
2. Op z’n Facebookpagina schrijft hij in het Engels (godzijdank) dat de vrouwenstem op het liedje van niemand minder dan Ane Brun is en dat er een EP’tje zal verschijnen;
3. Wij hebben wel zin in dat EP’tje;
4. Wie haalt ‘m naar Nederland?
