Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

Ben Cramer (niet die clown) maakt muziek onder de naam Old Sea Brigade. De in Nashville woonachtige singer-songwriter stuurde met liedje Day By Day een melodieus, ietwat donker liedje. Ook leuk om te noemen is dat Ben vorig jaar een EP uitbracht waarop hij vier liedjes samen met Luke Sital-Singh doet. En die combi snappen we wel. Het liedje is trouwens een shout-out naar de lang niet altijd eerlijke muziekindustrie. Amen.

“I think in the music industry, there’s sometimes this false narrative that there are certain ‘gatekeepers’ that dictate artists careers. It can be a fairly toxic notion, especially when you’re trying to get your foot in the door as a young artist. I got an email once from some music industry person telling me, ‘that’s how it works.’ That email, particularly the line, sparked the idea for the song. I wrote the song with my close friend and frequent collaborator, Henry Brill. It was one of the last songs I wrote for the record and in some ways felt like the missing piece.”

Nieuwe muziek

Jonas Carping komt uit Lund, Zweden en is alweer wat jaartjes independent musician, zoals dat zo mooi heet. Tot op heden bracht Jonas drie albums uit, die allen konden rekenen op “critical acclaim in the underground blogosphere”. Misschien horen wij daar wel bij? Anyway, we wilden liedje The Wire graag even met je delen. Klinkt als een akoestische Billy McCarthy (Augustines).

Ook goed om te weten is dat je Sigrid hoort op backing vocals en dat het liedje zal staan op The YLA Sessions, Jonas’ vierde langspeler die gepland staat voor halverwege deze maand.

 

Nieuwe muziek

Het eerste teken van leven van Chantal Acda tijdens de lockdown, was een kort online optreden vanuit huis via Instagram. Omdat ze het live spelen van muziek zo miste. Eind vorig jaar gevolgd door Wolfmother, haar eerste nieuwe single sinds het in 2019 uitgebrachte album Pūwawau. Het liedje kondigde haar 26 maart 2021 verschijnende nieuwe plaat Saturday Moon aan.

Afgelopen vrijdag kregen we met Disappear een tweede voorproefje. “A song about the grace we can find in some things we might have lost”, zoals ze het zelf in een tweet verwoordde. Het liedje is als een Radio Edit verkrijgbaar, maar de volledige versie verdient de voorkeur. Vanwege de heerlijke gitaarsolo van Rodriguez Vangama, die in deze versie alle ruimte krijgt. Opbouwend naar een climax, waarna langzaam de stekker uit het nummer lijkt te worden getrokken. Prachtig bedacht.

Op Disappear dragen ook Alan Sparhawk en Mimi Parker van Low vocaal bij. Navraag leert dat zij op meerdere nummers van het nieuwe album mee zullen zingen. Sowieso kijk ik altijd uit naar nieuw werk van Chantal Acda, maar hierdoor zijn de verwachtingen nog hoger gespannen.

 

Nieuwe muziek

Steven Wilson is het toonbeeld van een artiest die constant in ontwikkeling is. Stilstand is achteruitgang. Gestart als individu met Porcupine Tree, later uitgebouwd tot volwaardige band. Ook dan altijd zoekend naar vernieuwing. In eerste instantie symfonisch met daarbij passende, lange composities. Uiteindelijk uitgegroeid naar meer compactheid, waarbij er ook ruimte is voor stevige gitaren. Na The Incident (2009) is de koek daar op en gaat Wilson solo verder.

Vervolgens worden elementen uit de jazz en fusion verkend, waarna hij in 2017 de plaat maakt waarvan je wist dat hij die ooit zou gaan maken: To The Bone. Niet alleen een verrassende, maar ook een verfrissende plaat. Op het snijvlak van pop en progressive rock.

Die lijn is verder doorgetrokken op het vorige week uitgekomen The Future Bites, waarbij de elementen uit de pop worden aangevuld met elektronica. Maar nog steeds herkenbaar als Steven Wilson. De melodie staat altijd centraal, incidenteel aangevuld met dat kenmerkende sausje van melancholie. Dit keer balancerend tussen extravagant en ingetogen.

In laatstgenoemde categorie valt afsluiter Count Of Unease op, dat nog het dichtst in de buurt komt van het geluid van Porcupine Tree. Het stuiterende Personal Shopper roept in de verte herinneringen op aan Voyage 34, een van zijn eerste releases. De delay op gitaar is nu vervangen door een sequencer.

De rest van de plaat bestaat uit allerlei elementen uit het muzikale DNA van Steven Wilson. Waar hij in het verleden met samenwerkingsverbanden als No-Man en Blackfield andere genres verkent, zijn deze stijlen nu allemaal vertegenwoordigd op The Future Bites. Hierdoor levert Steven Wilson een hem kenmerkende plaat op, die dwars door alle hokjes breekt waar je hem in zou willen positioneren.

Dit bericht verscheen eerder op Luistertips

Foto: Naama Kostiner

 

Nieuwe muziek

Mansfield is een Deense rock-formatie en met Please, Shine a Light brachten ze deze maand een lekkere, haast Britpop-achtige (of een beetje Beatles?) track uit. De band heeft al diverse hits op de Deense radio achter hun naam staan. Afgaande op de sound lijkt ons het ook prima passen in onze Nederlandse hitlijsten. Want zeg nou zelf, stilzitten is best lastig he?

Tijd over deze zondag? Geef dan ook de plaat Star-Crossed Lovers, waar we dit liedje op vinden, een kans.

Nieuwe muziek

Valleyheart (Beverly, Massachusetts) schreef met T.I.K. een song waar je vroeger ernstige behoefte aan had. Je weet wel; toen je eerste vriendinnetje plots danste met je beste vriend. Of toen er plots iemand wegviel die je graag zag. Of toen in dat ene verloren jaar, zo wat elke nacht.

Het is een song about ‘opposing emotions and thoughts interact’, zegt de band. Het gaat over de gedachten die je bewaart. Dus ook nu kun je T.I.K. goed gebruiken. Want zijn er niet altijd Thoughts I Keep?

 

Nieuwe muziek

Bijna vier jaar geleden werden ze al getipt op Gobsmag, de uit Newcastle afkomstige rockband A Festival, A Parade. Donker en zenuwachtig, noemden we ze. Een langspeler is er nog altijd niet, maar een nieuwe EP is wel aanstaande. Company verschijnt 26 februari 2021 op vinyl en bevat zeven liedjes, waarvan er zes reeds online te beluisteren zijn.

Het meest recente liedje verscheen vandaag en is het stevige Area Man. Die gaat over “feeling claustrophobic and kind of swallowed up by your place of work,” aldus de band, om er aan toe te voegen dat het ook over hunzelf gaat en de struggles van een baan te moeten hebben naast het spelen in een band: “At the time of writing ‘Area Man’, living that double life was really taking its toll on us. I think that shines through on the track as it’s full of little bursts of energy and dynamic highs and lows.” 

Topliedje, met een vleugje vroege The National, Frightened Rabbit en Biffy Clyro. Dikke bonuspunten ook voor de explosieve laatste minuut.

Foto: Johnny Haynes

Nieuwe muziek

Dat weten we niet. Wat we wel weten, is dat ze door sommigen zo genoemd worden. Dat verdient dus op zijn minst een luisterbeurt, dachten we toen we liedje You’ve Seen It All opgestuurd kregen. Zeker toen we ook nog eens zagen dat Vince Chiarito meewerkte. Dat deed hij namelijk ook bij bijvoorbeeld Black Pumas of Charles Bradley.

En ja, na een paar seconden waan je je in het soulvolle New York, een sfeer die ook iemand als Charles Bradley wist neer te zetten. Maar we denken ook aan een band als The Apartments. Misschien door de video?

Nieuwe muziek