Joe Edwards houdt van reizen. Van Azie tot Alaska en vanuit de UK uiteindelijk naar Nashville. Waar hij samen met broer Alex en met Steve Dawson (o.a. Matt Andersen) in 10 dagen debuutalbum Keep On Running opnam. Live, geen click track, geen koptelefoons. Puur dus. Zoals in de goede oude tijd? Dat zou zomaar de bedoeling kunnen zijn, want we horen best wat invloeden van J.J. Cale en Ry Cooder, om maar wat te noemen. Juist, Joe maakt dus erg fijne muziek. Enjoy!
Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>
Het zijn spannende tijden voor Ryan Rickenbach. Hij is namelijk onderweg zijn debuutalbum uit te brengen. En in aanloop daarna is single Emily de derde in de rij. Cosmic Folk, noemt hij het zelf. Wat dat is weten we niet zo goed, maar we horen er wel wat old school invloeden als Fleetwood Mac in, maar dan ook wel weer wat Kevin Morby. Verwarrend? Misschien. Lekker? Absoluut!
Wie Emily is?
“She’s a real person, but I don’t think that reveals much. A real person can be the inspirational spark, but as you write you begin projecting a composite of imagined characteristics. Emily is perhaps a common fantasy of the anima – something to be seduced and sent on its way. That’s clearly an absurd fantasy, but that’s not to say it isn’t alluring.”
Liefhebbers van mooie muziek opgelet, maak kennis met Siiga! Luke Sital-Singh, Asgeir, Sufjan Stevens. IJslands, Scandinavisch. Een beetje in die hoek. En we zitten er qua geografie niet ver naast. Althans, Richard Macintyre komt van het prachtige Isle of Skye. Dit najaar kun je Gemini Rising verwachten. Hierbij dus alvast de prachtige titeltrack.
Oooh, kijk ik hem daar nou zitten op zijn redactiestoel. Neus in de lucht. En een irritante glimlach op zijn smoel. Zeven jaar geleden tipte hij Guards (Richie Follin en Loren Humphrey) op een obscuur weblogje waar niemand kwam. En nu beweert-ie dat hij het duo (uit LA en NYC) eigenlijk al twee jaar dáárvoor heeft ontdekt (dankzij Do It Again, wat trouwens een puik nummer is). Het zal wel.
Wij concentreren ons liever op wat nieuw is. En So It Goes (Kurt Vonnegut, Slaughterhouse Five!) is misschien wel het beste ooit van Richie en Loren. Dat komt door die jaren ’60-vibe. Denken we. Of die synths die als orgels klinken. Of die bongo-achtige drums. Maakt ook niet uit; die arrogante tronie hier heeft gewoon gelijk. Zo gaat dat nu eenmaal.
Het komt niet vaak voor, maar het Britse Another Sky is er weer eens zo’n eentje: een band waarvan elke single echt goed is. Zo goed, dat je een notitie maakt in je Google Agenda op dag dat het debuutalbum gaat verschijnen. Die heet in dit geval “I Slept On The Floor” en de release datum is 7 augustus. En die geweldige singles zijn Fell In Love With The City (zie hieronder- Spannend opbouw, interessante stem, goede drumsound, toffe uitbarsting), Brave Face (zelfde energie en net zo spannend) en het afgelopen vrijdag verschenen sfeervolle All Ends. Ja, deze band gaat dingen doen in 2020 / 2021. Kan niet missen.
Terug in de tijd? Ja! Want liedje Engineer klinkt toch gewoon als iets dat het midden houdt tussen The Beatles en Beach Boys. Met een beetje moderniteit erdoorheen (denk Kevin Morby). De mannen van Bobcat Rob & the Nightly Howl werken nog aan een nieuwe plaat denken we. Want voor Engineer dateerde het laatste wapenfeit (de langspeler A Different Horse) uit 2018. Keeping you posted!
Het zit Wild Earp & The Free for Alls niet mee. Ze speelden de afgelopen 4 jaar elke maand een show in de California Clipper Lounge. Maar helaas heeft deze tent haar deuren moeten sluiten. Ze besloten er een liedje over te schrijven en op te nemen, Don’t Play the Waltz at the California Clipper. Een prima mix van country, Americana en een vleugje Elvis en Jerry Lee Lewis. Probeer hier maar eens op stil te zitten.
En dan met name in liedje I Love That Sound. Want dat liedje klinkt als Leif Vollebekk. Dus verwacht een erg laid-back vibe en dito vocals. Michael Bernard Fitzgerald komt trouwens uit Canada, maar maakt alweer wat jaren naam in heel Noord-Amerika. Als we afgaan deze single (en b-side Our River), dan snappen we dat helemaal!