Categorie: <span>Blog</span>

Het zal je maar gezegd worden; ‘U bent een muzikale edelsmid’. Maar in Gelderland en omstreken lopen ze al een tijdje weg met Dan Hair (en zijn band The Extensions). Dat vinden wij dus helemaal niet vreemd. En het mooie is, vanaf september van dit jaar de rest van Nederland ook. Want Dan Hair (Daan van Haren voor intimi) is geselecteerd voor de Popronde. En dan denkt hij: dat is mooi, dat is gaaf, ik neem speciaal voor dat heugelijk feit een video op.

Bekijk hier, voor het eerst, de nieuwste clip van Dan. Het is een akoestische versie van Living in the Night (van het gelijknamige debuutalbum dat je móet horen) en het werd in één take, één knipbeurt opgenomen. Want ja, Dan Hair wordt ook wel eens geknipt. En zingt daar dan een prachtig liedje bij. Wanneer en waar Dan en zijn band spelen in het kader van de Popronde is nog niet bekend. Maar je houdt het beter in de gaten.

Nieuwe muziek

Phil Cook is waarschijnlijk geen onbekende voor je. Een van de beste maten van Gobsmag-favo Hiss Golden Messenger en een minstens zo goed solo artiest, getuige de erg lekkere plaat Southland Mission. Uit 2015 alweer. Daarom waren we extra blij toen afgelopen vrijdag met People Are My Drug een nieuwe plaat verscheen. Liedje Deeper Kind is aan de ene kant een echt Phil Cook-liedje, maar we horen ook een flinke portie soul/gospel. Prima combinatie!

Op de plaat vinden we trouwens een aantal prima covers. Wat te denken van Alain Toussaint’s Life en He Gives All Of Us Love van Randy Newman? Phil kent zijn klassiekers en is inmiddels onderweg om een klassieker in onze platenkast te worden. De komende maanden tourt hij door USA (oa Austin City Limits), maar Phil zal ongetwijfeld snel wel weer een keertje naar Nederland komen. Tip: ga dat zien!

Nieuwe muziek


Nieuws waar je ons op elk moment van de dag wakker voor kan maken: er komt een nieuwe plaat van Villagers aan. The Art of Swimming heet-ie en vanaf 21 september kun je ‘m luisteren. Eerste voorproefje ‘A Trick Of The Light’ is al prachtig. En dat is helemaal geen verrassing.

Nieuwe muziek

Tim Freitag, dat klinkt Duits. Niet helemaal correct, Tim komt namelijk uit Zwitserland. Niet bepaald een muziek-land, voor zover wij weten. Of je het met ons eens bent weten we niet, maar in liedje The Wave horen we af en toe een aardige portie Arcade Fire. En liefhebbers van The Mispers zitten ook goed.
The Wave is trouwens de derde single voor Tim. Zicht op een album hebben we nog niet, maar dat gaat ongetwijfeld goed komen. Zeker ook gezien het succes van zijn eerste 2 singles.

Nieuwe muziek


Jack Ellis stuurde ons liedje Small Change. En daar hoorden we vrijwel direct invloeden van Gary Clark Jr. en The Stone Foxes in. En laten we dat nou erg lekker vinden!
Jack is een multi-instrumentalist en staat op het punt (7 september) om een nieuwe EP te droppen. Out of Luck gaat ‘ie heten en zal verschijnen op District South Records. Het centrale thema? “Do we choose our own luck in life”? Daar hebben we geen antwoord op, maar we hebben wel zin in de plaat. Wat een power!

 

Nieuwe muziek

Er wordt wat afgemijmerd hier op kantoor. Maar hey, who’s to blame? Muziek toch zeker? Het zijn vaak die dromerige lo-fi platen. Je weet wel. Met van die teksten die meer vragen oproepen dan antwoorden geven. Met van die melancholische, wrange tonen die schuren als zand in je ondergoed. Er is iets. Het zit in je hoofd. En je hebt geen oplossing, daarom denk je er liever niet aan. Maar als Fog Lake zijn vingers op het klavier zet, dan voel je die korrels weer op onprettige plekken. Het zit er nog. Misschien gaat het nooit meer weg. Dat hoeft niet erg te zijn. Als je er maar niet te vaak aan denkt. Maar dan is er hier altijd wel een collega die een nummer als California op repeat zet.

There’s a part of me that never wants to see you again
and there’s a part of me that needs you now
I don’t why my brain was wired fifty fifty but now
it seems I’m the only one oblivious

Aaron Powell (Newfoundland) is Fog Lake en hij maakt een ‘complex collage of nebulous angst and heartfelt nostalgia’ volgens onze collega’s bij Wake The Deaf. En daar kunnen wij ons eigenlijk wel in vinden. Dat is bovendien lekker makkelijk en dan zijn we snel klaar. Dan hebben we de tijd en ruimte om California nog een keer te draaien. Om nog wat meer te mijmeren. Over geliefde mensen die je niet hebt kunnen volgen (terwijl je diep in je hart weet dat je dat wel had moeten doen). En dat elke pling op Aaron zijn piano voelt als een steek in je hart én als een aanmoediging om verder te gaan.

My heart’s still broken
But something would have done it somehow
Some things just never end up like you thought

Nieuwe muziek

 John Wendorf is chill. Althans, afgaande op liedje Let Loose. Alsof we het ontspannen broertje van Gary Clark Jr. aan het werk horen. Klinkt misschien wat raar, maar luister de track en dan snap je waarschijnlijk wat we bedoelen. En om eerlijk te zijn kunnen we niet heel veel meer over hen vinden, behalve een lekkere EP uit 2017; John Wendorf.

Nieuwe muziek

Na een radiostilte van vijf jaar, komt het duo Rue Royale eind augustus terug met een nieuwe plaat: In Parallel. Eerste spannende voorproefje ‘Thrown By The Wind’ maakt ons al heel blij.

Een opfriscursus, even snel. Rue Royale, begonnen in 2006, is het getrouwde stel Brookln en Ruth Dekker. Ze omschrijven hun sound als “hypnotic indie-folk-pop influenced by American and British folk, soul and rock.” Na een periode van 7 jaar non-stop touren (meer dan 1000 shows in 16 landen), namen ze even afstand. En kregen ze een baby (zoals dat gaat).

Er veranderde dus veel voor het duo in de periode van publieke afwezigheid, zowel privé als in de wereld met ontwikkelingen als Brexit en Trump. Ontwikkelingen die hun weg vonden naar het nieuwe album. “We’re now embracing our differing perceptions and balancing imbalances,” vertelt Ruth. “We’re moving forward with a confidence and a sort of wide-angle view comprised of our parallel-realities, exploring these themes and feelings in ‘In Parallel’.”

Op de nieuwe plaat kreeg het stel hulp van Sean Carey (bekend als bandlid bij Bon Iver en solo als S. Carey). Brookln is enthousiast over de samenwerking:

“It was great to work with Sean. Though the songs were already broader in scope than our previous work by the time we got into the studio with him, he really helped to mark this new ground by pounding into place stakes of bold rhythms plus some melodic treasures with piano and keys, even singing on a couple of songs.”

Achter de knoppen schoof Brian Jospeh aan, die ook werkte met Bon Iver en Sufjan Stevens. Tot slot werd de mastering gedaan door Zach Hanson, die eerder facturen verstuurde naar The Staves, The Talles Man On Earth en Low.

Fijne namen, maar een nog fijner liedje. Welkom terug, zeggen we dan.

Nieuwe muziek