Sleepy Gaucho (lees: Andy Goitia) is naar eigen zeggen een experimenteel folk-project. De sound zit diepgeworteld in de jaren 70, met een The Doors-achtige keyboard en hypnotiserende vocals. Zonder er echt de vinger op te kunnen leggen horen we ook wat van Allah-Las… Het debuutalbum is Another Time is uit en een aardige trip.
We zijn al een paar jaar in de ban van Blaenavon. En in dat rijtje geluid kunnen we sinds vandaag ook Grymm (Brighton) zetten. Want zeg nou zelf, liedje Things You Hold is toch te gek? En niet alleen dat, zwaar is het ook. Zeker als je eens goed naar de tekst luistert. De band vertelt daar over:
“The relationship within the track is as much about mental illness than anything. Portraying the kind of inner arguments, struggles and battles that litter the mind of anyone struggling with their mental health, as well as those in a bad relationship – which often takes the same toll on your life.”
Your Ballad van The Sedonas. Je zou haast denken dat het een tamelijk zoetsappig liedje is. En toegegeven, verwacht geen scheurende gitaren. Wij moesten nog het meest denken aan een band als The Apartments. Eerste volledige langspeler American Paint dateert van eind 2017 en is nog tamelijk onontgonnen. Onterecht wat ons betreft.
En als je nog niet overtuigd bent, lees dan deze lovende woorden van Hardrockshotz eens:
“He has the smoldering good looks of Elvis and Jim Morrison, their sexy fluidity. The hair and swagger of McCartney, the shy schoolboy, that has a secret. The stage presence of Jagger. His voice is a mix of Rob Thomas, Brett Michaels, George Clinton, Roger Daltrey and angels. He will melt you into his song and take you lyrically into demons you haven’t faced…. and it’s the smoothest ride you’ve ever experienced. He just flows. This music gets into cracks even water can’t.”
Zo, daar kun je mee thuiskomen.
Bij een naam als Kieran Mc Kenna denk je in eerste instantie aan goede britpop. We waren dan ook aangenaam verrast toen Television Addict een heel stuk anders bleek te klinken. Rock ’n Roll alsof Kieran geboren is op Graceland (of veel naar JD McPherson luistert). Maak je op voor 1 minuut 51 swingen in je woonkamer, trein of op kantoor.
Soms is het tijd voor iets soulvols. Vandaag is zo’n dag. Dan kun je naar het zuiden van Amerika, maar ook gewoon naar Zweden. Elias is de naam. Begeleid op piano en zijn prachtige stem. Soms hoeven dingen niet ingewikkeld te zijn om mooi te zijn. Integendeel. Overigens verscheen liedje Focus ook in een ‘gewonen’ studio versie, een versie die de miljoen plays al gepasseerd is. Maar wij geven toch de voorkeur aan bovenstaande versie. Jij ook?
De oplettende lezer / luisteraar kwam hem in juli van vorig jaar al tegen: Arson Daily. Jake Bugg met een beetje Deer Tick, zo bestempelden we liedje Smooth Sailing. En hey, dat blijft gewoon opgaan voor nieuwste liedje Los Muertos. En misschien wat Cage the Elephant? Anyway, Arson Daily is hard aan het werk aan hun tweede plaat. Eind 2018 moet ‘ie komen. Man, dat wachten ook altijd.
Too Many Peachtree Streets bracht 2 weken geleden met No. 72 een erg fijn album uit. Een van de lekkerste tracks vinden we Walls. Welke band? “A new jam band founded at jams in and around Marietta, Georgia.” Check. De FB teller staat op nog geen 100 likes, veel te weinig wat ons betreft. Ga dat luisteren, mensen!
En toen kwam Laurens op bezoek en dronken wij biertjes (van die lekkere blonde) in de tuin, want het was nog warm buiten en het bleef best lang licht en buurman Koos vindt altijd alles best, dus we bleven gewoon zitten, ook toen het donker werd. Veel te lang dus. Veel te drank dus. De volgende ochtend voelde zoals prachtnummer Blackout van Ryan Pollie klinkt: wollig met hier en daar een steek.
Ryan ken je misschien van Los Angeles Police Department. Onder die naam bracht hij met redelijk succes twee albums uit. Maar zijn nieuwe materiaal werd nogal beïnvloed door liedjesmakers uit de jaren ’70. En toen was het behoorlijk not done om je te verstoppen achter een bandnaam of een pseudoniem. Kwetsbaarheid kon je alleen tonen door jezelf te zijn. ‘I just found that really appealing – like I don’t have to be selling something, it’s just me.’
Blackout schreef Ryan de dag na een uit de hand gelopen verjaardag van een vriend. Het gaat dus over het noodzakelijkerwijs uitstellen van plannen en het berouwvol opbellen van vrienden. Het gaat over je vies voelen. Vol zelfmedelijden en spijt. ‘I think I need to call my friends and apologize. I’m feeling kinda gross.’ En het fijne is; Ryan zingt erover zonder stichtelijk woord. Zonder agenda. Gewoon. Zoals zo’n dag voelt. En dat herkennen wij maar al te goed.
