Dit is nou een catchy liedje. Wat zeggen we: een enorm catchy liedje. Een soort mix tussen The Tallest Man on Earth, Bon Iver (ja, we horen het echt) en The Lumineers. In de UK krijgt Stables al liefde van -altijd de eerste- BBC6 (Steve Lamacq). En daar voegen we in Nederland Gobsmag maar even aan toe. Voor wat het waard is. Oordeel vooral zelf.
Australië is hot. We kunnen het niet vaak genoeg benadrukken. De stroom te gekke bandjes lijkt eindeloos. Wat ons betreft zet je Pretty City er lekker bij op dat lijstje. Hun sSingle Flying mag hard gedraaid worden.
De wortels van ‘Flying’ liggen in de Glamrock, laat drummer Dave Schapper weten bij de buren van Artwood Magazine:
“We were listening to lots of T-Rex and Bowie, but were equally influenced by Brian Jonestown Massacre tunes like Whoever You Are, which capture a beautiful energy while dealing with emotional subject matter. We wanted to capture the whimsy of glam but with the emotions of a new relationship, where love overwhelms us and sweeps us off on the wind. It’s really just a fun tune about the wonderful feelings of new love.”
Het liedje is van het binnenkort verschijnende tweede album, Cancel the Future. Het is de opvolger van het in eigen land prima ontvangen debuut Colorize dat het vooral heel goed deed op college radio (156 stations gooiden ‘m op de playlist – voor wat het waard is).
Oh, en mocht je komende maand toevallig op SXSW in Austin zijn, ga dan even bij onze nieuwe vrienden uit Melbourne langs. Ben je daar niet, geen paniek: ze komen ook voor wat shows richting Europa. Moet je alleen wel naar Oostenrijk of Duitsland. Of lezen er Nederlandse boekers mee?
Prachtig liedje van het 1 juni verschijnende The Future and the Past, de opvolger van haar goed ontvangen (en titelloze) debuut uit 2015. Het nieuwe album heeft een moeizame geschiedenis. Het was af, maar toen werd Trump president… Ze besloot ‘m helemaal te herschrijven: “I knew I would be so upset with myself if I didn’t take the opportunity to say some of the things that meant so much to me. (…) I needed to make an album that was going to get me out of my funk, one that would hopefully lift other people out of theirs, too, because that’s what music is all about,” vertelde ze bij Paste Magazine.
Het is de titeltrack van het eerder deze maand uitgekomen EP’tje van de talentvolle Schotse singer/songwriter, dat ook het prachtige en wellicht reeds bekende Hold Me bevat. Naast het schrijven van dit soort wonderschone melodieën, is Daniel Docherty dankzij z’n dijk van een stem en fabuleuze gitaarskills (hij gebruikt de HELE gitaar + een loop station) een niet te missen live muzikant. Volgende maand komt-ie weer naar Nederland, met shows in Groningen (1 maart), Haarlem (2 maart), Zwolle (3 maart), Hengelo (4 maart), Den Haag (22 maart) en Utrecht (23 maart). Ga ‘m zien, maak wat van je leven.
Dat zien we niet vaak, een stripboek met een soundtrack. Maar The Realm zocht contact met Me Like Bees om juist dat te doen. Een soundtrack voor hun aanstaande release. Daaruit rolde onder andere het liedje The River Divides. Een liedje van Dan Auerbach dat ook in het oeuvre van Hozier zou passen.
Nog even wat achtergrond bij de serie stripboeken. Die verschijnt bij Image Comics, de lui die o.a. achter The Walking Dead zaten. The Realm wordt een post-apocalytische fantasy serie, een beetje a la TWD dus. Zanger Luke Sheafer kon zich daar prima in inleven:
“When I wrote the lyrics, I was imagining salty, war-ready people who lamented the world they now live in, while also pining for their former lives, as bogged down with worries, regrets, and fear as they may have been.”
-ness (met streepje): een band uit New York / Tel Aviv die we al een tijdje volgen. Met name dankzij het Sufjan Stevens-achtige liedje To Leslie, from Asaf uit 2016. Afgelopen week kwamen ze met een split single, The Fisherman Lost at Sea. Track A, The Fisherman en track B, Lost at Sea. En met name die laatste is wonderschoon. Piano, stem, subtiele synth, glockenspiel. Je gaat een prachtige 6 minuut 49 tegemoet.
Inspiratie voor Money Towers vond Jenny Rossander aka Lydmor in Shanghai, waar de video ook deels is gefilmd. De Deense muzikante woonde daar in 2016 een paar maanden. Ze vertelt:
“In the song I describe the feeling of roaming about in Shanghai and observing, and to some degree being blinded by, the material wealth symbolised in the impsing scyscrapers.”
Daarnaast is Money Towers ook erg persoonlijk en onthullend:
“The song also has a more sinister tone, considering that it deals with meeting new people while you’re in a state of disillusion. You’re worried that you might not notice or even remember the the people you meet.”
Money Towers is te vinden op I Told You I’d Tell Them Our Story, dat van de zomer verschijnt. Eerder dit jaar stond Lydmor op Eurosonic, waar ze ook bij onze vrienden van InDeKringloop langskwam (tip).
Joel reisde over de wereld om zijn muze te vinden. Hij maakte een autokaping mee in de Caraïben, trad op in afgelegen Noorse vissersdorpen en kwam via obscure buurtkroegen in Londen terecht. Daar kwam de Australiër tot rust en nam hij zijn fijne northern soul op. Zoals In Trouble; de eerste single van zijn derde album (Love Club). Potdorie, wat fijn. Gewoon direct met die blazers beginnen. En komt Shaft daar niet binnen?
Blaxploitation, Detroit-sound, Motown-pop en blue eyed soul. Zó jaren ’70, maar toch met een productie van nu. Denk Unknown Mortal Orchestra. Denk Chaz Bundick Meets The Mattson 2. Denk Toro Y Moi. Joel schreef het nummer samen met Michele Stodart en die ken (of kende) je dan weer van The Magic Numbers.
Hup die conga’s, hup gitaren, hup toeters. En dat klinkt dan best naïef, maar In Trouble is politieker dan je denkt. Want ook daar houdt Joel van; bewuste, aandachtige muziek. Zoals Marvin Gaye en Gil Scott-Heron soms lieten horen. In Trouble is een poging om een liedje te componeren voor donkere tijden. Maar dan wel vol hoop en fundamenteel positief. En dat is Joel Sarakula gelukt. Ya damn right.
