Haggren Gravlund, dat klinkt Scandinavisch. Daar is het weleens koud. En ze (Gustav Haggren en Peder Gravlund) gaan gaat niet over 1 nacht ijs (jeetje, die is slecht he). Leg uit. De afgelopen 17 jaar werkten ze samen aan een muzikale interpretatie van de prachtige gedichten van William Butler Yeats. Het resultaat: dubbel LP Horseman, Pass By. (23 november in de winkels). Daarop vinden we o.a. The Wild Swans at Coole. Een prachtig duet. Of niet?
Als het een beetje koud aanvoelt, door de wind in je gezicht of de motregen in je hart, dan is daar Teitur Magnússon. Een koele IJslander, met een stem zo zacht als gesmolten sneeuw. Onverstaanbaar natuurlijk, maar je voelt de warmte in zijn woorden. Orna is goedaardig en lief. Orna is een oktoberavond met een kopje thee en een dekentje op de bank.
Genoeg tenenkrommende beeldspraak, dat beloven we. Gesmolten sneeuw is natuurlijk gewoon water. Maar echt stoer gaat dit stukje niet worden. Dat is nu eenmaal zo. Orna is IJslands voor een beetje gezelligheid, cosiness, en dat in een diepe winter en bij een donkere lucht. Die wetenschap helpt alleen geen biet bij het ontcijferen van Teiturs tekst.
Komdu, ég skal orna þér við eldinn minn
Leggðu ennið að hjarta mér, horfðu inn
(Kom op, ik veeg je af met mijn vuur
Blijf mijn hart, kijk erin)
Say what? Maar wat Teitur ook wil zeggen: het klinkt verdomd goed. Het voelt goed. In ons litla hjartað.
Om met de deur in huis te vallen: Joe Kenkel heeft een erg relaxte stem. Althans, afgaande op liedje New Pen. En op FBP trouwens ook. En meer is er helaas niet om op af te gaan. Joe staat zoals dat heet aan het begin van zijn carrière. En die zijn we best wel eens vertrekken.
Misschien ook omdat Joe uit Nashville komt. Een Walhalla voor muzikanten, waar kwaliteit en talent altijd boven komt drijven. Inspiratie haalt hij overigens uit mannen als Jeff tweedy, Stephen Malkmus, Justin Townes Earle en Townes Van Zandt.
Tim The Lion Tamer, deed ons in eerste instantie meteen denken aan Tom The Lion. Maar qua muziek ligt het best wel wat uit elkaar. Tim gebruikt veelvuldig de elektrische gitaar, Tom doet het met een akoestische en zijn Ben Howard-achtige vocals. Of we noemen een Iron & Wine. Liedje Whistleblower volgt trouwens op een drie jaar durende stilte. We kunnen alleen maar hopen dat Tim in die tijd een plaat heeft geschreven en op gaat nemen.
Uit Denemarken komt de heel fijne sound van The Oceans. Een sound die multi-instrumentalisten Linus Valdemar en Dan Joe (de mannen achter de bandnaam) zelf omschrijven als “Noise Pop / Nu-Gaze / Pre Britpop”. En dat het werkt, maakt debuut EP I wel duidelijk. De plaat opent met een spannend instrumentaal nummer dat doet denken aan The Cure, poppie doorpakt met ‘My Copenhagen Love’, teruggrijpt op de 80’s met ‘We Really Miss You’, shoegazed met ‘She’, netjes scheurt met ‘You & Me’ en afsluit met het belachelijk catchy-achtige ‘Song To Molly‘. Kortom, 22 minuten meer dan well spend en een band voor op het lijstje “in de gaten blijven houden”.
Als de naam Robert Ellis valt, dan slaan we aan. Deze singer-songwriter staat namelijk zeker in de Top 25 meest gedraaide muzikanten op onze redactie. Dus toen we lazen dat hij Vampire van Belaver (B.E. Godfrey) heeft geproduceerd, maakten we direct even 3 minuut 22 vrij om te luisteren hoe dat zou klinken. Resultaat? Prima!!! Gloomy. Doom-folk zoals hij het zelf noemt. Dat klinkt obscuurder dan het overigens is, geloof ons.
Een zonnige diorama voor de eeuwige pessimist. Zo beschrijft iemand bij Joyful Noise Recordings het nieuwe album van J Fernandez. En dan denken wij hier bij Gobsmag: dat is wel wat voor ons! Dus luisterden we naar de eerste single van die langspeler en dat deden we daarna nog een keer of tien. Want dat heeft-ie nodig, Unwind, dan landt-ie pas echt lekker. Dan hoor je pas echt hoe goed dit is.
Het dwarrelt. Het schommelt. Het is raar. En toch klopt het. Het is een beetje zoals Justin (J) zelf is; een jager naar wat verloren is en een zoeker naar wat vergeten is (zo beschrijft iemand bij Joyful Noise Recordings hem). In zijn vrije tijd fotografeert hij eenzame handschoenen die van wederhelften gescheiden zijn. Dat dus. Justin is zo iemand die kringloopwinkels af gaat. Hmmm. Misschien is het dat wat we horen in Unwind. Een sterke hang naar alledaagse dingen in vergetelheid.
Normaal gesproken zit Charles Watson met Rebecca Taylor in de band Slow Club. Een solo-uitstapje moet kunnen en zodoende verscheen dit jaar het sfeervolle album Now That I’m A River. Een plaat door BBC radio DJ Lauren Laverne reeds gedubt als “absolutely brilliant” en “Might just be my Album of the Year so far”. Dat zijn fijne stickers voor op de hoes. Muzikaal klinkt het als een warme mix van psych folk en Americana. Zo doet de uitstekende opener Voices That Carry Through The Mist denken aan zowel (een lome) Tame Impala als Jonathan Wilson. Album van het jaar? Zo ver durft ondergetekende niet te gaan, maar mooi is het zeker.
