And Then We Lived Forever klinkt als een nieuwe James Bond film. Qua bandnaam dan, liedje The Space Between Sound zeker niet. Dat is helemaal niet erg, we vinden het een prima indie-liedje. Beetje in de stijl van een band als Dry The River (RIP). En heel veel meer is er niet over te vertellen. Behalve dan dat de track op EP Tunnel Dream staat en dat diezelfde EP en band nog zo goed als onontdekt zijn (17 monthly listeners en 21 FB-fans). Reden genoeg om er wat aandacht aan te besteden, of niet dan?
Gobsmag Posts
Zie hier, voorproefje twee van de nieuwe Rue Royale plaat In Parallel (28 september). En net als ‘Thrown By The Wind’ (die een 8.0 van ons kreeg) klinkt ook ‘Signs Are All Gone’ als een liedje gewikkeld in mysterie. Volgens de platenmaatschappij gebruikt het liedje “an obvious metaphoric cue from the fairy tail Hänsel and Gretel. With it’s gentle and melancholic flow, the song is a somewhat-cryptic declaration of a self-made isolation and disillusionment.” Hatsa.
Op die aankomende plaat kreeg het getrouwde stel overigens hulp van Sean Carey (bekend als bandlid bij Bon Iver en solo als S. Carey) en schoof Brian Joseph de knoppen, die eerder werkte met Bon Iver en Sufjan Stevens. U begrijpt: een plaat om naar uit te kijken.
Rue Royale Live zien:
18.10.2018: Rotterdam (Rotown)
19.10.2018: Utrecht (Ekko)
20.10.2018: Breda (Mezz)
De echt oplettende lezer en luisteraar heeft Party of the Sun nog ferm op het netvlies staan. Die weten nog van het vorig jaar geplaatste Neil Young-achtige Heart Like Gold. Te gek dan ook dat er met Acapulco sinds vorige week eindelijk weer een nieuwe track is. Een split single nog wel, samen met Ball of Time. Nog steeds heel veel Neil Young, maar we horen ook wat Futurebirds en hadden ook niet raar staan kijken als de track door Fleet Foxes was geschreven en opgenomen. Juist, erg fijne muziek van deze band uit New Hampshire.
Vijf jaar na doorbraakplaat Muchacho de Luja (met het nog steeds hypnotiserend mooie Song For Zula) komt op 5 oktober met C’est La Vie een nieuw album van Phosphorescent uit. Matthew Houck, de man achter de bandnaam, verhuisde met z’n gezinnetje van New York naar Nashville en nam daar de nieuwe liedjes op. Eerste voorproefje ‘New Birth in New England’ smaakt zeker naar meer en brengt volgens de buren van Consequence Of Sound een “Vampire Weekend kwassa swagger” naar de “bright indie Americana affair” waar Phosphoresent om bekend staat. Heel fijn dit.
In 2012 namen we Delorentos voor het eerst waar, dankzij catchy single ‘Did We Ever Really Try‘ en debuutplaat Little Sparks. Daarna zijn we ze een beetje uit het oog verloren. Maar wat blijkt: dit jaar verscheen met True Surrender al de vijfde langspeler van de Ierse band. De plaat was “written, arranged, recorded, mixed and honed over a chaotic three year period of bilocation, the birth of children and a heightened level of personal and professional anxiety,” aldus het meegestuurde bio’tje over het moeizame opnameproces. Per e-mail vult gitarist / zanger Kieran McGuinnes aan: “We kinda struggled with moving away from the “indie-pop” format and into something more soulful, and we feel like we did it.” Prima single ‘Islands’ komt enigszins in de buurt van die wens, want indie-poppy blijft het. Maar dat is een luxe-probleem.
Mind the Gap! Dat roepen ze in Londen, maar sinds kort doen wij dat ook op de redactie. Mind the Gap is namelijk een nieuwe kneiter van The Crooked Kings. De vier mannen komen uit het Zuid-Westen van Londen (surprise) en wisten in hun vaderland al de handen op elkaar te krijgen van bijvoorbeeld BBC Introducing. En afgaande op deze single snappen we dat wel, wat een energie! En waar het op lijkt? We horen iets van Cage The Elephant, maar ook heel veel The Raconteurs. Lekker.
Rue Snider, singer/songwriter uit New York, zegt geïnspireerd te zijn door Cyndi Lauper, The Smiths en R.E.M. Vooral laatstgenoemde horen we terug op Run Away With You, de heerlijke opener van z’n vorige week verschenen nieuwe plaat City Living.
City Living is een plaat met het gevoel van, je raadt het al, de stad. En die stad is natuurlijk New York City. Snider verhaalt over z’n verhuizing naar Manhattan, verliefd raken op Coney Island en met een gebroken hart zwalken in Brooklyn. Of zoals hij zelf zegt:
“New York is the central character in the story of my life. It’s my longest relationship. It’s real love and heartbreak rolled into one. It’s the ex-lover who sticks around after the pain stops. It’s the seasons that change no matter what. It’s poetry personified. It’s incapable of dishonesty.”
Fijne stad, fijne plaat.
The More I Sleep the Less I Dream: dat is de titel van de nieuwe We Were Promised Jetpacks plaat. Nog even geduld wel, 14 september komt-ie pas. Maar laten we eerlijk zijn, na ruim drie jaar wachten kunnen die 48 dagen er ook nog wel bij. Gewoon even volhouden, oftewel het bruggetje naar het toepasselijk getitelde voorproefje Hanging In. Een volwassener geluid (hoe kan het ook anders, hoe was jij in 2015?), maar de -SPOILER- uitbarsting aan het einde kunnen we best dubben als classic WWPJ. Conclusie: nog meer zin in dat album.
Goed, dan zien we jullie op 1 december in Bitterzoet.