Afkomstig van z’n laatste album Cousins, wat ons betreft een van 2017’s mooiste. “In de minimalistische en filmische nieuwe videoclip van Kim Janssen is het ruimteschip van een jonge astronaut op mysterieuze wijze defect,” aldus het persbeicht. “Haar schip wordt door de ruimte voortgestuwd en in een vortex van gekleurd licht getrokken.” Niks meer aan doen.
Akureyri is een prachtig plaatsje op IJsland. Het is ook een liedje van Saguru. Saguru? Yes, Chriz Rappel (uit Duitsland) begon het project begin 2016. Vanaf een jaar op 11 luisterde hij niets anders dan Arctic Monkeys, Bon Iver, Jose Gonzales en Ben Howard. Okay, dat horen we niet echt. Akureyri is namelijk uiterst sfeervol. Had zomaar van een band als Grizzly Bear kunnen zijn.
Tot op heden is Akureyri het enige liedje dat is verschenen. Maar het kan haast niet anders of er volgt meer. Dan lees je dat natuurlijk bij ons…
Afgelopen vrijdag kwam-ie dan eindelijk uit: Feels Like Air, het debuutalbum van ISLAND. De band uit Londen imponeert met gedragen liedjes, die ergens het midden houden tussen het spannenste werk van Kings of Leon en U2. Grootste troef is het hese stemgeluid van frontman Rollo Doherty.
ISLAND is al een tijdje in opkomst. In 2015 kwamen ze op de radar van muziekliefhebbers met hun single ‘Stargazer’ (zoals bij ons) en eerste EP (Girl), gevolgd door het sterke A Place You Like (2017). Samen met airplay in Engeland op Radio 1 en BBC 6, gaf ze het genoeg munitie om zalen in Engeland uit te verkopen (en in Amsterdam) en shows te spelen op een grote festivals als Leeds & Reading en THe Great Escape.
Feels Like Air zal hun fanbase alleen maar groter maken, en rap waarschijnlijk. Prijsnummer is ‘The Day I Die’ dat gaat over je weg vinden in deze digitale tijd. “It often seems in our increasingly digital world people have forgotten how to live. The song is about finding the power to escape the mundane,” aldus de band.
Eind deze maand staan ze nog in de kleine zalen in Nederland, dus doe er je voordeel mee.
Ineens is-ie terug na vier jaar radiostilte: Joost Zweegers aka Novastar. Het heerlijk melancholische (kan hij iets anders?) ‘Home Is Not Home’ schijnt het eerste voorproefje te zijn van een in het najaar verschijnende nieuwe plaat te zijn…
Hou ze in de gaten. Dat schreven we juli 2017 na het luisteren van de Save Your Sorrow EP van Kidsmoke, een jingle-jangle gitaarband uit Wales. Refrentiemateriaal: The Pains Of Being Pure At Heart met hints naar Real Estate, The Go-Betweens en The Smiths. Sinds die tijd is de band doorgegaan met waar ze goed in is: topliedjes droppen, zoals Sister Sadness. Het wachten is nu op die eerste langspeler…
En toen gingen ze uit elkaar. Dan en Joel Crannitch stonden met hun band Leader Cheetah op het podium met Interpol en Dinosaur Jr. Ze werden kapot gedraaid op de belangrijkste Australische radiostations. Ze waren top of the bill op de grootste festivals. En toen gingen ze uit elkaar. Maar vier jaar later vonden de broers elkaar weer in de heuvels van Adelaide, op de plek waar ze eerder al de mooiste nummers schreven. Liedjes over het leven, over familie, oude vrienden en de omgeving waarin ze opgroeiden. Dat is als The San Sebastian niet veranderd. Gelukkig maar. Wildfire is namelijk indrukwekkend mooi.
Alt-country zeg je? Ja, misschien. Maar eigenlijk ook wel meer dan dat. Het is niet dat we verstand hebben van componeren (of van genres), maar dit klinkt toch wel verdraaid geweldig in zijn soort. De strijkers, de stem van Dan, de doeltreffende gitaarriffs: het zorgt ervoor dat Wildfire opstijgt. Zeg maar. Misschien dat producer Phil Ek (Fleet Foxes! Father John Misty! The Shins!) daar ook een hand in heeft gehad. Wildfire is in ieder geval één van de sterkste nummers die wij in lange tijd hebben gehoord in dit hokje. Wildfire is wellicht het pièce de résistance van de broertjes Crannitch.
En dan die tekst, die mooie tekst, die ons doet denken aan nummers van Grant Lee Buffalo. Het spreekt tot de verbeelding en laat je luisteren. Naar een waarschuwing. Want vandaag de dag kunnen daden en woorden zich verspreiden als een lopend vuurtje. Een gevaarlijk vuurtje. ‘Just set it alight, it goes on like wildfire’. De kans is groot dat dat met The San Sebastian ook gaat gebeuren.
Voorproefje #2 van het 18 mei verschijnende Ryley Walker album Deafman Glance. Wij hebben het idee dat Walker niks verkeerd kan doen. (Al een tijdje trouwens.)
Het Amerikaanse Darlingside timmert al een tijdje succesvol aan de weg met hun prachtige indiefolk. Onlangs verscheen een vierde album, het bijzondere fijne Extralife.
Darlingside werd in 2009 opgericht in Boston, waar de bandleden studeerden. Twee jaar na een eerste EP, verscheen in 2012 de eerste langspeler (Pilot Machines), die Robert – zit in elke muziekdocumentaire – Fricke van Rolling Stones magazine deed verleiden de band te prijzen met hun “rich line in acoustic textures and chamber-rock dynamics.”
Door de jaren heen bouwde Darlingside een reputatie op een band te zijn die haar harmonieën goed op orde heeft. Referentiemateriaal wordt dan ook vaak gezocht in de sound van David Crosby / The Byrds, The Beach Boys en Simon & Garfunkel. Een meer recenter hokje: Fleet Foxes en The Barr Brothers.
Op nieuwe plaat Extralife is het niet anders. Om de platenmaatschappij te quoten: “Het sonische landschap wordt gebouwd met die naadloze vocalen en meesterlijke instrumentbeheersing en er wordt zo een dromerige sfeer geschept waarin je je volledig kan onderdompelen.” Prima, niks meer aan doen.
Prijsnummer van de plaat moet wat ons betreft Hold Your Head Up High zijn. Bonuspunten voor die droevige toeter. Huidige single The Best Of The Best Of Times is eveneens een liedje dat het beste uit de band haalt. Kortom: prachtplaat.
(Klein geheimpje: in november schijnen ze naar Europa te komen…)
