In deze donkere, besneeuwde dagen zijn we wel toe aan een opsteker. Iets lekkers. Dat verscheen met Feeling It afgelopen week op onze deurmat. Dat is het eerste liedje (ever) van The Habits. Bee Gees meets Broken Bells. Kun je lang over lullen, maar wij houden het vooralsnog bij: catchy as fuck.
Austin en muziek is als yin & yang. Niet alleen vindt er elk jaar het majestueuze SXSW festival plaats, Austin is ook birthplace van vele te gekke band. Over het algemeen gekenmerkt door gitaren. Aan dat rijtje kunnen we nu ook The Mammoths toevoegen. Liedje Pistol Point is Amerikaanse psych-rock avanta la lettre. Futurebirds, Delta Saints (qua vocals).
Het verhaal van The Mammoths is klassiek. David, Michael en Tyler ontmoetten elkaar op hun middle school. Blues-rock werd funky psych-soul en tegenwoordig is het geluid zoals je hoort in Pistol Point. Grunge-endrix noemen ze het zelf.
Over het liedje vertellen ze:
The song was written after a time of change in my life. I had just quit a job and ended a relationship on the same day. I was not sleeping well at the time, and very unsure of where my life was headed. I had a dream that a pistol was pointed at my head and woke up sweating. The lyrics and chord progression to the verse immediately came out of me. […] At the end of the day, the song is about moving on no matter what curve balls get thrown at you.
Tikkie laat. Maar er wordt nog steeds verdomd weinig geschreven over Lewsberg. Ook in Nederland. Dus hier alsnog die luie, repetitieve single mét verhaal van die nieuwe Rotterdamse band; Non-fiction Writer. Dan haalt ie misschien je jaarlijstje nog.
He loved to talk
But he hated conversation
Je had misschien wat meer ‘op het randje’ verwacht van een band met (ex) leden van Rats On Rafts, Venus Tropicaux, Bonne Aparte en Boring Pop. Wat explosiever misschien. Maar juist die eigenzinnige loomheid (we weigeren het arty te noemen) tilt Non-fiction Writer ver boven de middelmatigheid. Het is heerlijk.
Because he loved to watch
But he would die for imagination
Arie (van Vliet, voorheen frontman van die schromelijk onderschatte band Boring Pop) zingpraat over een wonderlijke ontmoeting tussen een schrijver en een meisje. En wij smullen ervan.
He said; there are so many things that have disappointed me
And soon, one of them, is you
Het is weer jaarlijstjes tijd. In dat jaarlijstje staat zeker David Ramirez met de prachtige plaat Where Not Going Anywhere. Het bruggetje naar de artiest van vandaag: DL Rossi gaat 100% zeker in de smaak vallen bij liefhebbers van David Ramirez. Neem nou liedje Figuring It Out. Opbouw, lyrics en stem. Laten we het geïnspireerd op noemen.
Het liedje staat overigens op de EP Crooked Love Vol. 1. Die plaat verteld het verhaal van DL’s mislukte huwelijk en hoe je daar als mens mee omgaat. Zulke ervaringen vormen ons. En hoewel we niet getrouwd (noch gescheiden) zijn, kunnen we het hier alleen maar grondig mee eens zijn. Dan zetten we de track nu nog een keer aan, als je het niet erg vindt.
Tom Gray en Mark Johnson zijn Delta Moon. Niet letterlijk natuurlijk, onder die naam maken ze al jaren zeer fijne blues. Wat je kan verwachten? Slide gitaar, rootsy vocals en liedjes die regelrecht uit het leven gegrepen zijn. Bijvoorbeeld op liedje Just Lucky I Guess.
Tom en Mark ontmoetten elkaar overigens in Atlanta. En niet op een gewone manier. Tom probeerde Mark een Dobro te verkopen, een heuse kofferbak-sale. De verkoop ging niet door, maar een verwantschap was geboren. Ze trokken samen naar Clarksdale, Mississippi (the birthplace of the blues), zagen daar op een avond (in een museum) de hut waar Muddy Waters opgroeide en wisten het: Delta Moon zou de naam van hun band worden. En zo geschiedde.
.
Durven wij nog iets te featuren als de videoclip al over de 400.000 views is gegaan? Tuurlijk, #newmusic is #newmusic en I Was A Fool van Sunflower Bean is te gek.
De band uit Brooklyn is dus hip. Gebeurde al met het vorig jaar verschenen debuutalbum Human Ceremony. ‘I Was A Fool’ staat daar niet op en laat volgens gitarist Nick Kivlen horen hoe ze gegroeid zijn als een band, “while still staying true to the band that first played together back in high school”.
Op 11 april staan ze in het bovenzaaltje van Paradiso. Wellicht moet je daar maar eens heen gaan.
Nieuw, maar toch ook niet: Alien Stadium is het project van Steve Mason (oa van The Beta Band) en Martin Duffy (Primal Scream). Hun mini-album Livin’ In Elizabethan Times is een aardige trip.
Achtentwintig minuten klokt het bij Domino uitgebrachte schijfje, verspreid over vier liedjes. Je zou het kunnen zien als een moderne versie van Jeff Wayne’s magnus opum The War Of The Worlds uit 1978: buitenaardse wezens vallen de mensheid aan. In single This One’s For The Humans, misschien wel het meest “normale” liedje, hebben de aliens een boodschap voor ons. Daarna breekt de hel los: op kneiter The Visitations komen de mannetjes langs met vijandige intenties, op The Moon Is Not Your Friend wordt heil gezocht bij een andere planeet en op de waanzinnige afsluiter Titanic Dance gaan we allemaal dansend ten onder. Allemaal? Of zijn er overlevenden? (“Martin? Martin, are you alright?”).
Een even sterk als krankzinnig EP’tje.
En dan werk je een jaar of drie aan de opvolger van je debuutalbum en dan ga je door de tracklist en dan kom je erachter dat er toch nog iets ontbreekt. En dan haal je een nachtje door in de studio, een beetje jammend, en dan denk je aan die specifieke relatie met iemand en die ‘rush of blood’ die je daarvan kreeg. En dan heb je Enough. Een heel puik popnummer van Speak Low If You Speak Love.
Ryan Scott Graham is een getalenteerde multi-instrumentalist (en bassist in pop-punk-band State Champs) en Speak Low If You Speak Love is zijn project. Op Facebook noemt ie het nog ‘emotional indie rock’, maar dat gaat toch niet echt meer op voor Enough. Hoewel. Emotioneel is het wel. Want Ryan heeft het over iets speciaals en volgens ons ook over een gemiste kans. Maar;
Oh, enough is good enough for what we’re holding onto
I’ll wait for another rush of blood
Dat is bijna net zo Shakespeariaans als zijn naam.
