Gobsmag Posts

Dat bakje hè. Met ‘deze-leggen-we-even-weg-liedjes’. Dat wordt nu dus wekelijks geplunderd door de minder getalenteerde scribenten op deze redactie. Zó ordinair. Maar daar hebben wij – het neusje van de zalm – dus wat op gevonden. Geef de stagiair een Nuts en hij duikt met plezier de container in. Hij kwam boven met een pareltje van Carpet; One Step / Minuet. Met 846 views op YouTube nog altijd #newmusic, dachten wij.

Carpet is Duits (Augsburg) en is eigenlijk Maximilian Stephan Nieberle en hij is eigenlijk grafisch vormgever. Niet dat hij Carpet alleen doet; Sigmund, Jakob en Hubert helpen hem mee. Een zelfverzekerd stelletje, getuige de biografie: ‘Über Geschmack lässt sich streiten. Ja schon, aber sind wir mal ehrlich, eigentlich auch nicht. (…) Die Gründe dafür stecken im Detail und in einem ausgeprägten Sinn für Ästhetik. Carpet beweisen, dass sie genau dafür ein sicheres Händchen haben.’

Daar houden wij wel van. Snobs als wij zijn. En Carpet maakt het waar. Laten we eerlijk zijn. Op One Step / Minuet bewijzen ze die details te beheersen. En om dan je clipje te beginnen met een citaat van Shakespeare is bijna té hooghartig. Maar ze kunnen het hebben. One Step / Minuet kan het hebben. En hebben we het al over de tekst gehad?

In a fading night
From half of her bare neck
I run my fingers right
Down her back
– Hold it

Het is prachtig, prachtig, prachtig toch? En zeker een Nuts waard.


Nieuwe muziek

Als je het hebt over niet te missen platen uit de postpunkrevival-periode (2000 – 2010) dan kun je niet om Silent Alarm (2005) van Bloc Party heen. Dat de band rondom Kele Okereke daarna dat niveau nooit meer heeft bereikt, is een andere discussie, maar dat hij nog altijd muziek maakt is een feit. Vorige week verscheen met Fatherland een nieuwe soloplaat.

En dat is best een interessant album. Kele heeft namelijk de hoekige gitaarpunk / lo-fi electro ingeruild voor een singer/songwriter sound, soms zelfs richting de traditionele folk. Met 45 minuten voelt het wel als een lange zit, maar met de verhalende liedjes Yemaya, Portrait, Road To Ibadan, The New Year Party en het hier uitgelichte You Keep On Whispering His Name (die blazers!) kent Fatherland net genoeg hoogtepunten om de fillers te vergeven. Had dus een geweldige EP kunnen zijn…


Nieuwe muziek

Cut Worms is Max Clarke. Cut Worms is niet George Harrison. Cut Worms komt uit 2017, niet uit 1967. Standplaats is het hippe Brooklyn, niet Swinging Londen. We moesten het een paar keer vertellen op de redactie bij het (hard) draaien van Like Going Down Sideways.

Max Clarke dus. Een jonge gast met veel talenten. Opgeleid als illustrator, goed onderweg naar een carrière als grafisch designer, maar gegrepen door liedjes schrijven. Met Alien Sunset verschijnt 20 oktober z’n debuut EP, bij Jagjaguwar (niet Apple), en is een “collection of home-recorded “demos” from Max’s time living in Chicago (Side A) and New York City (Side B).” Bij het label zijn ze ook niet dom en lezen we al een disclaimer over de 60’s sounds, bloemrijk verpakt:

It isn’t really “retro” music – it just glitters in a way you don’t often hear these days. If this collection can be said to have any sort through-line, a whiff of motif, it revolves around the obvious delight Max takes in singing his heart out, despite variegated agony.

Of zou Clarke het zelf hebben geschreven? Hij is namelijk niet vies van wat literatuur. Zo is liedje ‘Songs of the Highest Tower’ – geschreven op de sterfdag van Lou Reed – een bewerking van ‘A Season in Hell’, een gedicht van Rimbaud (1854-1891). Daarbij is de naam Cut Worms geplukt uit een gedicht van William Blake (1757-1827): “The cut worm forgives the plow.”

Afijn. Interessant dus. En Max Clarke is niet George Harrison (1943-2001). Toch…?


Nieuwe muziek

Nick Shattuck introduceerden we een paar maanden geleden aan je. Liedje The Stars maakte zijn opwachting in een Gobsmag Extra. Een aanrader voor liefhebbers van Ray LaMontagne en Marc O’Reilly, schreven we toen. And he did it again, ditmaal met liedje Darlin’. Spaarzaam, klein, maar o zo fantastisch mooi.

En om te illustreren hoe mooi, leest u vooral even mee:

The sun is breaking the clouds, it’s drying us out
Can you feel it, it’s warm on our skin, let’s go for a swim and never get out
Darlin’, I know you’ve been feeling down, you’re fine now.
The ocean is calming down, reflecting white clouds
So lay back, stare out at the ships, up here on the cliffs and never forget
That darlin’ you can let it out, it’s fine now
So let down your hair in the sun, scream out “we won”, at the top of your lungs
Darlin’, I know you’ve been feeling down
Listen you can let it out, from the top of your lungs
Darlin’, it is finally done.

*zwijmel*


Nieuwe muziek

Of Halcion echt grote plannen heeft, dat weten we niet. Maar we hopen het van harte. Afgaande op liedje Plans zien we namelijk een fijne toekomst voor dit viertal uit Brighton, UK. Dreampop noemen ze het zelf. Daar voegen wij graag nog een naam als Local Natives aan toe.

De mannen kennen elkaar trouwens vanuit hun jeugd en kwamen elkaar later weer tegen op de University of Exeter en bij een Wolf Alice show. Classic. Inmiddels is iedereen afgestuurd en zijn ze naar Brighton verhuisd. De focus ligt volledig op de muziek, dus kom maar door met die grootse plannen. Wij zijn er klaar voor.

Nieuwe muziek

Ach, laten we ook maar eerlijk zijn ook. Ja, er is een bakje. Het staat naast het koffiezetapparaat. En in dat bakje liggen ‘deze-leggen-we-even-weg-liedjes’. Het is een zielig bakje. Vol nummers die met gemak in aanmerking komen voor de lovende woorden, de weelderige beeldspraak en de onnavolgbare hyperbolen van één onzer redacteuren. Maar dat krijgen die liedjes niet.

Omdat ‘mijn hoofd er niet naar staat’. Omdat ‘er zó veel mooie muziek is’. Omdat ‘ik nu even echt helemaal in een andere vibe verkeer’. Omdat ‘de stagiair even druk is met andere dingen’. Er wordt koffie gemorst in dat bakje, hè. Soms wordt ie zonder omhaal (door de stagiair) in de container geleegd. Frostbeat van Sad Palace (Engeland) hebben we gelukkig van dat lot gered. Gelukkig maar. En dat dankzij de Enjoy the Silence-achtige clip die gisteren verscheen.

Een maandje oud is dit fijn opgebouwde indie-pop-met-finale-vol-gitaren-liedje. En hoewel het muzikaal veel/genoeg/alles te bieden heeft, is het verhaal óók de moeite waard. Want Frostbeat gaat over ‘…when the desire for intimacy with someone shapes the way you look at people around you.’ Dat klinkt ongemakkelijk. Een beetje beschamend zelfs, of zo. Maar zo voelt het dus niet. En het klinkt ook anders. Luister maar.


Nieuwe muziek

Met de band alt-countryband Clem Snide maakt Eef Barzelay als sinds 1998 platen. Niet onverdienstelijk, in het thuisland hebben ze een aardige following. Ook zijn diverse liedjes gebruikt in series als Californication, Love en zelfs als themesong voor Ed. Solo timmert Barzelay ook aardig weg, en met The Sinking In Of Things leverde hij onlangs een even fijn als eigenzinnig EP’tje af.

Eef is een interessante man. Veertig jaar geleden geboren in Israel met de naam Ifar, opgegroeid in New Jersey en met grootouders die de Holocaust hebben overleeft. Z’n ouders zijn vurige atheïsten, zelfs hangt-ie er tussenin. Tegenwoordig woont-ie in de mooie muziekstad Nashville.

Wat zegt dat allemaal over het nieuwe EP’tje? Niet zoveel eigenlijk, behalve dat Barzelay een weidse blik heeft en voor veel dingen openstaat. De liedjes zijn dan ook niet echt in een hokje te plaatsen. Ja, hij is een singer/songwriter, maar we horen ook wat experimentele geluidscollages (bv in I Want It (That Way)) en altijd zo’n folktronic-achtige beat. Mooiste liedje? Dat moet Imogen zijn. Fascinerend plaatje.


Nieuwe muziek

Kelcey Ayer is een van de zangers / gitaristen van de prachtband Local Natives. Onder de naam Jaws of Love. (met punt) is de beste man een zijprojectje begonnen. Met Tasha Sits Close To The Piano levert dat een heel mooi album op.

Met z’n herkenbare stem en gevoel voor wonderschone melodieën is de geest van Local Natives nooit ver weg. Maar waar bij veel van die liedjes op een gegeven moment een ritmesectie invalt, is het bij Jaws Of Love. wat weidser, donkerder en een beetje ambient bij vlagen. Spannend, fascinerend en bloedje mooi. Neem bijvoorbeeld prijsnummer Love Me Like I’m Gone, dat akoestisch begint en langzaam omhelst wordt door een piano.

“The whole project is me trying to embrace my nuances and indulge in it,” vertelde Ayer onlangs aan Stereogum. “It was such an awesome release making these songs, and that let me embrace who I feel like I am. It was wonderful to not have to explain myself to anyone. I have dark piano music in my heart and soul, and Jaws Of Love. is me at my truest self.”

En donker is het prachtige ‘Before The Hurting Lands.“I’m leaving you today,” zingt Ayer, “I’m packing all my years away”. Wegwezen, ontsnappen. Voordat de pijn inzet.

Geweldige plaat.


Nieuwe muziek