Gobsmag Posts

We kregen onlangs mail van Indianola. Onze eerste gedachten gingen uit naar de uitgestrekte katoenplantages van Mississippi. Rauwe blues. Echt bluesy is Zero niet. Maar blues is wel waar Owen Beverly zijn inspiratie vandaan haalde. Hij groeide op in Juke Joints en leerde gitaar spelen van mannen die zijn opa hadden kunnen zijn.

Hoe klinkt Zero dan wel? Nou, zo: “An aggressive stomp through the southern gothic: part old-school rock n’ roll, part singer-songwriter. Not unlike the Mississippi delta itself, known for it’s mythic crossroads, INDIANOLA finds itself at the intersection of heritage and innovation, with a firm and enduring grasp on the traditions from which it was born.”

Qua sfeer lijkt het wat ons betreft wel een beetje op GAMBLES. En op iemand die zijn hart in een liedje legt. Damien Rice, zo u wilt.


Nieuwe muziek

Oké, schromelijk laat, maar hier is ie dan. Die vuige, ruige, rammelende, niet zo heel nieuwe single van Winstons. Omdat niemand anders er over heeft geschreven. Nou is dat eigenlijk niet waar, maar in de lage landen bleef het angstvallig stil over deze kneiter. Feit is; wij vinden Without You heel fijn. Niet ‘oh-wat-diepzinnig-en-gevoelig-bovendien’-fijn. Maar ‘zet-het-godsamme-wat-harder-en-draai-hem-daarna-nog-een-keer’-fijn. En dan zeggen we bij voorbaat sorry voor het luchtdrummen.

Lou Nutting en Ben Brock Wilkes uit Virginia (nu Brooklyn) zijn de leden van Winstons (niet te verwarren met Grammy-winnaar The Winstons of het behoorlijk onbekende bandje Winston, hoewel ze over dat laatste in Canada misschien anders over denken). Ze ontmoetten elkaar in Baby’s All Right, wat een bekende place to be op Broadway is, en besloten muziek te maken. En dat doen ze zoals zij denken dat het hoort. Dus direct opnemen, live to tape. Geen touch ups en geen retakes. Dat hoor je en dat maakt het rauw als een verse schaafwond op de bil van een gevallen wielrenner.

Hoe dan ook; ‘Baby, without you, I’d be alone.’ Daar is geen speld tussen te krijgen. Heel eerlijk ook. En lekker bovendien.


Nieuwe muziek

Noah And The Whale mag dan een ex-band zijn, frontman Charlie Fink maakt gelukkig nog wel muziek. Begin juni verschijnt met Cover My Tracks z’n eerste soloplaat en voorproefje Firecracker is meteen een pareltje.

Cover My Tracks -waarop The Staves ook te horen zullen zijn- is niet zomaar een plaat: er zit een hele theaterproductie aan vast. Eigenlijk is dat niet eens zo’n grote verrassing. Na het uiteenvallen van Noah and the Whale in 2013, dobberde Charlie een tijdje zonder plan rond. Wat nu? Redding kwam uit de theaterhoek, toen hij gevraagd werd om de muziek te maken voor het stuk The Lorax. Deze andere manier van werken zorgde ervoor dat de muzikant Charlie Fink zich opnieuw kon uitvinden.

De videoclip van Firecracker is dan ook opgenomen in een (lege) theaterzaal en -zoals het hoort tegenwoordig- direct live gestreamed via Facebook. Zoals we gewend waren van Noah And The Whale luistert ook dit liedje als een kort verhaal. Een favoriet stukje van ons:

I saw your guitar case, asked if you play.
You said, ‘No, that’s where I keep my machine gun. I used to tour with a banjo, but ever since I switched nobody ever asks for a refund’.

En daarbij die strijkers… Ja, heel mooi dit.


Nieuwe muziek

Twee jaar na z’n debuut op Gobsmag (een dikke 8.3 voor Your Love Was Meant For Me) is er met Panic Town nu dan eindelijk een langspeler van de veelbelovende Britse muzikant Freddie Dickson. En ja, die was het wachten meer dan waard.

Als single is het sterke liedje ‘Fuel’ gekozen. De mannelijke Lana Del Rey is Freddie wel eens genoemd, en tja, dat zou nog steeds wel kunnen als je hebt over de enigszins donkere deken die over het liedje voelt te hangen. Zwaarmoedig, wellicht. Mooi? Dat zeker.

Bij de buren van The Line Of Best Fit lezen we dat het liedje gaat over Freddie’s zoektocht naar de juiste mensen en creatieve voorwaarden in de muziekindustrie. Ten tijde van ons artikel in 2016 had hij net een platencontract gescoord bij een groot platenlabel, maar na twee EP’tjes was die liefde van zijn kant een beetje over. Freddie vertelt:

The song is about slowly realising the harsh realities that come with being in the music world. It stood out as the single for me as it represents why I had to finish this album for myself and no-one else. I felt I had a real point to prove and the only way I was going to do that was by making a record solely on my own terms and I couldn’t be happier that I’ve now done that.

En zoiets kunnen wij alleen maar toejuichen.


Nieuwe muziek

Dat we gevoelig zijn voor sfeer heeft het Bitse DAUNT goed in de gaten. Bij het liedje Unbearable Light meldden ze namelijk: “Blissful tune, inspired by night driving. Imagine the orange streetlights drifting over you.”

Achter Daunt schuilt één man: Will Daunt. Op 28 april verschijnt debuut EP en als we zijn PR bureau mogen geloven staat deze vol met sfeervolle tracks, geïnspireerd op Glass Animals, Klangstof en Alt-J. Waar het liedje over gaat? Kom er maar in, Will:

It was clear that the song was really visual, taking cues from night-driving and classic Hollywood road movies. In short, our central character is driving away from an undefined event or relationship which has revealed some aspects of himself that he’d rather not have seen, as though an ‘unbearable light’ has been cast on him.

Nieuwe muziek

One Week Wonder, niet een bandnaam waar enorm veel vertrouwen uitspreekt. Wij denken dat ze weleens meer dan kunnen worden dan dat. Dat zeggen we afgaande op hun single Angel Eyes. Dat klinkt Scandinavisch, nietwaar? En dat klopt ook, One Week Wonder bestaat namelijk uit Arni, Magnus en Helgi. Uit IJsland. En ze hebben hun sporen inmiddels wel verdiend. We hebben hier namelijk te maken met founding members van Of Monsters & Men en bandleden van Asgeir.

Precies, de scene is IJsland is booming! En wat we helemaal tof vinden is dat One Week Wonder er ook een Pink Floyd, 70’s achtig randje aan geeft. De mannen zijn net terug van SXSW en wat ons betreft klaar om Nederland te veroveren! Ons hebben ze in ieder geval.

Nieuwe muziek

‘I’d just read Woody Guthrie’s autobiography a few years ago when I remember seeing pictures of Oklahoma and getting this weird feeling of discontent and nostalgia. I wrote this song shortly after.’ Zo simpel kan het dus zijn. Als je talent hebt. Als je liedjes kunt schrijven. Als je Jake Houlsby bent.

Maar we zijn Jake niet. Dus met enige jaloezie luisteren we naar Oklahoma; een gloeiende song, een sfeervolle soundscape, mét een mooi verhaal. Het komt samen met het eerder uitgebrachte (en ook mooie) Howl op zijn nieuwe EP. Vondelpark gaat-ie heten. We weten niet waarom (maar er was ooit ook een Engelse band die zo heette, dat weten we dan weer wel).

There’s a fractured memory
Somewhere in my skull
It never quite reveals itself
Though I pull and pull

Oklahoma, take me in

Mooi.


Nieuwe muziek

Een nieuw groot talent uit België dient zich aan: Tamino-Amir Moharam Fouad aka Tamino. Hij won De Nieuwe Lichting van Studio Brussel en single ‘Habibi’ is het prachtige bewijs dat een mooie toekomst in het verschiet ligt.

Tamino, kleinzoon van Egyptische acteur/muzikant Moharam Fouad, komt uit Antwerpen en maar voor z’n studie aan conservatorium nu in Amsterdam woont. Met de Belgische muzikant Tom Pintens (van Zita Swoon) werkte hij een debuut EP die dit voorjaar gaat verschijnen. Ook in Nederland gaat het al hard, met een groot aantal optredens binnen het reizende singer/songwriter festival 7 Layers van Dotan. En met nog een groot aantal festival- en clubshowsvoor de boeg zeggen wij met enige zekerheid dat er alleen maar meer Hollandse zieltjes gewonnen gaan worden door deze veelbelovende muzikant.

Zes woorden ter afsluiting en dan snel door naar de muziek: hou ‘m goed in de gaten.


Nieuwe muziek