Gobsmag Posts

The Antlers is een prachtband, dat hoeven we je natuurlijk niet te vertellen. Niet in de laatste plaats door de stem van frontman Peter Silberman. Die pakt je. Wat te denken van tranentrekkers als Putting The Dog To Sleep of  Epilogue? Hier gaan alle registers open. Dat Peter Silberman het ook volledig kalm en ingetogen kan laat hij sinds vorige week horen op Slips Away. Jawel, een solo-liedje.

We hebben uit betrouwbare bron (hemzelf) vernomen dat hij bezig is met een solo-album. Releasedatum en titel ontbreken nog, maar dat Slips Away erop komt te staan lijkt vrij zeker. En dat is fantastisch nieuw voor iedereen die The Antlers een warm hart toedraagt.

Dit is wat Peter over het liedje zegt:

Alan Watts wrote, “The greater part of human activity is designed to make permanent those experiences and joys which are only lovable because they are changing.” Like nearly everyone I know, I contend with this daily – to accept the transitory and experience shifting tectonic plates as passing clouds. I’ve dedicated much of the last few years’ creative effort to embracing this unflinching force of nature. Change is a heartbeat, evidencing life.

And so Slips Away is my preliminary meditation on this idea. The piece was written and recorded earlier this fall, largely in a secluded cabin upstate, surrounded by talkative crickets and tall old trees losing leaves.

Prachtig.


Nieuwe muziek

Dit vinden we tof: “German electronic duo Drunken Masters unleash their anthem Louder featuring the first original vocals from Portugal. The Man in one year.” Want stiekem wachten we al best een tijdje op iets nieuws van Portugal. The Man.

Toegegeven, Drunken Masters hadden we nog nooit van gehoord. En in de bio lezen we waarom. Het duo schijnt namelijk voornamelijk clubs onveilig te maken met hun mixes. En ja, laten wij nou niet zo vaak in de club komen. Dus verwacht met Louder iets om te dansen. Maar ook “With psych rockers Portugal. The Man providing woozy melodies over a hypnotic, finger-snapping drop”.

Wij zetten hem in ieder geval wat louder (jawel, die maken we gewoon).


Nieuwe muziek

Straight outta Molodechno! De eerste band uit Wit-Rusland, hier, op jouw favoriete muziekwebsite. Niet dat we er naar gezocht hebben, maar leuk is het natuurlijk wel. Yuppies Indeed wordt sinds het heerlijke Shiny Other Wall al met regelmaat gedraaid in ons redactielokaal, bij voorkeur op vrijdagmiddag, wanneer de laatste zinnen worden getypt en de eerste biertjes worden geopend. Nu is er nog veel meer moois; het album Stropharia.

Daarop louter fijne psychedelische lo-fi en groovy rock riffs. You On My Roman Tree, Be May She Ghost, het eerder genoemde Shiny Other Wall en Use More Light There. Het zorgt voor een topnotering in minimaal één Nederlands jaarlijstje. De meest recente single is Amazing Teen Girl. Ook heel lekker. En die jaren ’60 en ’70 vibe is bijkans onweerstaanbaar (en zeker niet stoffig of belegen).

Yuppies Indeed dus. De band stuurde muziek naar platenlabel Wiener Records (daar waar geen band geweigerd wordt), betaalde een paar honderd dollar en kreeg daar 100 cassettebandjes en wat promotie voor terug. Maar belangrijker nog; grote broer Burger Records hoorde wel iets in dat obscure bandje uit Wit-Rusland. Met een promotie naar het beroemde label als gevolg.

Afijn, luister maar eens. Dan nemen wij nog een biertje.


Nieuwe muziek

Om de zoveel tijd komt het Londense Leif Erikson met een nieuw liedje. En elke keer is het weer goed. De vierde in deze serie van voorproefjes (er is nog geen EP of album) is het sterke Real Stuff.

Het vijftal begon er in 2015 mee, door het fijne Looking For Signs te droppen. Een liedje dat meteen als blauwdruk voor hun sound genoemd kan worden: een soort van relaxte mix van Midlake en The War On Drugs. Liedje Never Get You Out Of My Mind, dat in 2016 volgde, was zowaar nog beter. En dan ga je opletten, hè. Dit zou weleens een heel fijne band kunnen zijn. (Het doet denken aan de opmars van Palace, een Britse bandje dat ons al sinds 2014 liedje voor liedje doet verlangen naar de langspeler die morgen eindelijk verschijnt en -spoiler alert- geweldig is.)

Leif Erikson dus. Een band uit Londen die vernoemd is naar een IJslandse ontdekkingsreiziger die beschouwd wordt als de eerste Europeaan die, bijna 500 jaar eerder dan Christoffel Columbus, voet zette op Noord-Amerikaanse grond. Liedje Real Stuff gaat daar niet over. Het is “a straight rock song, it’s my utopian dream,” aldus frontman Sam Johnston bij de buren van The Line Of Best Fit. Die website is ook fan en steekt dat zeker niet onder stoelen of banken: “Leif Erikson’s “Real Stuff” is an instant, timeless classic” en “No other new British band make heartfelt, soaring statements of intent quite like Leif Erikson”. Opletten dus.


Nieuwe muziek

Ongeveer 2,5 jaar geleden schreven we over Horse Thief. Liedje Devil kreeg toen een 8. We schreven: “Midlake meets Grizzly Bear, met van tijd tot tijd het psychedelische Temples-randje” en de EP Grow Deep, Grow Wild en langspeler Fear In Bliss werden hier op de redactie enorm gewaardeerd.

Blij waren we dan ook toen we bericht kregen dat de mannen van Horse Thief aan een nieuw album werken. Nog blijer werden we toen we vorige week single Another Youth in onze inbox kregen. En alsof het nog niet genoeg was stond daar ook bij dat de nieuwe plaat op kwaliteitslabel Bella Union (Fleet Foxes, Father John Misty, Jonathan Wilson) gaat verschijnen.

Namen die nog steeds in ons opkomen zijn My Morning Jacket, Grizzly Bear en Midlake. Kom maar door dus, met die nieuwe plaat (Trials & Truths).


Nieuwe muziek

Soms ben je gewoon toe aan een plaat met een heerlijke bak gitaren. Tenminste, zo ervaren wij dat. Dus ja, wij zijn heel blij met Space, het debuutalbum van het Belgische Newmoon.

Newmoon, uit Antwerpen en Gent, zou je een doorstart kunnen noemen van de hardcore punk group Midnight Souls, die er in 2013 de brui aangaf. Vier van de vijf leden in Newmoon hebben daar namelijk een geschiedenis. Nog iets leuks voor de pubquiz: de naam Newmoon is inderdaad geleend van het gelijknamige Elliott Smith album.

Terug naar de muziek. Bij de buren lezen we dat volgens frontman Bert Cannaerts albumopener Helium over het volgende gaat:

Is all about being trapped in a spiral of negativity and being unable to escape it. The feeling that, even though it might be obvious that things are not good for you as a person, it feels so much more comfortable existing in that safety net, rather than going out on a limb to find something better.

Prima. En dan nu: volume omhoog!


Nieuwe muziek

In de categorie ‘spaarzame bio’s’ ontvingen we er van de week weer eentje: “We’re a three piece band from New Jersey, US – three vocals, two acoustic guitars, and a piano.” Band in kwestie? Cold Weather Company.

Op dit moment maken ze zich op voor hun ‘altijd moeilijke tweede’. In december verschijnt de plaat als het goed is. Daarop staan in ieder geval de liedjes Wide-Eyed en From Rest. Op eerstgenoemde horen we bands als Coldplay en Fleet Foxes, op From Rest kunnen we niet anders dan de naam van Patrick Watson daaraan toevoegen. En dat is absoluut geen schande! Cold Weather Company maakt dus heerlijke luistermuziek. Ideaal om ons de herfstmaanden door te loodsen.


Nieuwe muziek

Hank Midnight stuurde ons een mail. Althans, zijn promotor. In eerste instantie deed het ons denken aan Californication. Maargoed, al snel bleek het om een alt folk/blues/experimental artist uit Brooklyn te gaan. Daar konden we wat mee!

De afgelopen maanden besteedde Hank aan het maken van een plaat, Motel. Die plaat is af en wordt op 9 november de wereld ingeslingerd. Maar dan? De plaat moet natuurlijk gepromoot worden. En dat kost geld. Dus bedacht Hank dat het handig was om een Kickstarter-campagne te voeren om wat geld bij elkaar te verzamelen om een promotor in te huren. En niet veel later veel de single The Mirror in onze inbox.

Namen die in ons opkomen? Brian Eno, Wilco, een beetje Pink Floyd. Precies, filmachtige muziek. En laten we daar nou net behoefte aan hebben op deze druilerige (in ieder geval in Rotterdam) vrijdagochtend.


 

Nieuwe muziek