Gobsmag Posts

Bij Cork denken we, bijna vanzelfsprekend, aan prachtige muziek. Zoals bijvoorbeeld van Mick Flannery. En niet te vergeten van Sean William Murphy, oftewel All the Queen’s Horses. Prachtig, stemmig, verdrietig. Verdere vergelijkingen? Leonard Cohen, Tom Waits, Bright Eyes en Damien Rice.

I wrote this song as an allegory to The Ides of March and all the turbulence, mischance and omens that surround the Ides of March (March 15th the 74th day in the Roman calendar). It was notable for the Romans as a deadline for settling debts. It was the date Julius Caesar was stabbed to death which then also triggered a civil war. The date is synonymous with a myriad of significant unfortunate events, bad luck & bad omens

The song is very simple. I tried to create a situation with someone who has always had a lot of trouble, bad luck and misfortune who carries it to others who have had to carry him who he thinks can and will help him and are like him ‘’You’d bleed like me….I was told’’. I tried to show the devastating effect mischance, debt and conflict has had on their lives and how they had to pay for their crimes forming the Ides of March an endless sea of bad luck and bad luck and bad luck.

Nieuwe muziek

De doorgewinterde Gobsmag lezer heeft de Belgische singer/songwriter Michiel Libberecht a.k.a. Mooneye natuurlijk al lang op de radar staan. Die weten dan waarschijnlijk ook al dat er met Fix The Heater een prachtige nieuwe single uit is waarover de platenmaatschappij zegt dat het een song is “waar je vanaf de eerste tel ingezogen wordt, het soort song waardoor mensen fan worden van een artiest.” En dat dit de opvolger is van Brigh Lights, de in België grijsgedraaide single met Meskerem Mees (nog zo’n talent). Misschien ook al lang ergens opgevangen, maar toch even vermelden dat beide liedjes afkomstig zijn van een in september verschijnende debuutplaat. Mannen achter de knoppen in de studio zijn hierbij Jo Francken (Admiral Freebee, Het Zesde Metaal) en PJ Maertens (Tamino). Goed bezig, die Mooneye, me dunkt.

Nieuwe muziek

Velen zullen bij Jean-Michel Jarre meteen denken aan de gemakkelijk in het gehoor liggende elektronische muziek, waarmee hij vaak hoog in de hitlijsten weet te belanden. Daarmee doe je hem tekort. Los van het feit dat de singles niet altijd representatief zijn voor z’n platen, bevat de carrière van Jarre ook momenten dat hij juist het experiment opzoekt. Zo verrast hij in 1990 vriend en vijand met zijn eerbetoon aan Jacques Cousteau, waarop hij voor het eerst op een zeer overtuigende manier pioniert met ambient. En in 2002 brengt hij Sessions 2000 uit, waarop hij flirt met jazz en gebruikt hij vooral akoestische instrumenten.

Het begint echter allemaal in 1984 met Zoolook. Op deze plaat hoor je elektronisch bewerkte samples van menselijke stemmen uit meer dan twintig talen. Deze fragmenten zijn zo gemodificeerd en aan elkaar geplakt, dat zij verantwoordelijk worden voor de melodie in de muziek.

Uit de vergetelheid

Een sterfelijke blik op de liefde. Dat is wat De Facto is, volgens Melbourne-trio HighSchool. ‘It presents relationships as being temporary and expected’, zeggen Lilli, Luke en Rory. En dat vertellen ze aan de hand van stuwende beats, een zompige bass en aanstekelijke synths. Meer New Order-achtig dan dit ga je ze niet meer vinden tegenwoordig. Dat is jammer, maar gelukkig komt het debuut ep-tje van deze talentvolle band eraan.

Well, it’s the love that nеver dies (She said she likes it)

 

Nieuwe muziek

Het is vrijdag dus liggen er weer een flink aantal nieuwe albums op je te wachten. Wij gaan vandaag deze sowieso checken:

Nieuwe muziek

Atmosfolk, zo omschreven we de sound van het Ierse duo Saint Sister bij hun debuut op Gobsmag in 2016. De carrière van Morgan MacIntyre en  Gemma Doherty zat toen al in de lift en inmiddels kunnen we wel zeggen dat ze, zeker in eigen land, aardig zijn doorgebroken met een aantal fijne singles en een debuutalbum (2018). Inmiddels is er een opvolger aangekondigd: Where Should I End verschijnt 25 juni. Drie liedjes zijn er inmiddels al online te horen: het bijzonder sfeervolle Dynamite, het wonderschone The Place That I Work (met Lisa Hannigan!) en het gisteren gedropte Karaoke Song met de herkenbare regels:

Somewhere in between
You and the television screen
I guess I should have known
It was always gonna be
Sex Bomb – Tom Jones

Nieuwe muziek

Met de prachtig verstilde single A Chef’s Kiss heeft Kurt Wagner een nieuw album van zijn band Lambchop aangekondigd. Showtunes verschijnt 25 mei en is dit keer door Wanger alleen gemaakt, aangevuld met enkele vrienden zoals Ryan Olson van Poliça en met James McNew van Yo La Tengo.

Bij de buren lezen we dat Wagner eerste voorproefje A Chef’s Kiss omschrijft als “a reflection on the temporal nature of life and ultimately of song itself. A ‘chef’s kiss’ being a gesture toward something perfected or well done, even loved.” Wij zeggen: een typische stop-nu-met-alles-wat-je-aan-het-doen-bent liedje.

Nieuwe muziek

Lydia is de nieuwe single van de uit Brighton afkomstige shoegazers HANYA. Het liedje, dat qua sound ergens tussen Beach House en Alvvays ligt, gaat volgens zangeres Heather Sheret over “a chance to dwell on our memories and see people, situations and relationships in new light as time progresses. The reminder that rights and wrongs are ever-evolving, perspectives shift and over time you shape your own memories.”

Een debuutalbum is er nog niet, maar met de goede singles die je op “het Internet” kan vinden en de support van zowel BBC 1 Radio als BBC 6 Radio en de internationale Blogosphere (bestaat nog steeds) durven wij wel te stellen dat HANYA een gitaarband is om goed in de gaten te blijven houden.

Nieuwe muziek