Leon Majcen maakt met Down The Drain een meer dan prima singer-songwriter liedje. Vandaar dat we het even met je wilde delen. Gitaar, en zelfs een mondharmonica. Dat zijn vaak de ingrediënten voor magie (Dylan?). Combineer dat met een laid-back stem en je hebt dus een gave track. Ergens tussen Jack Johnson, John Mayer en Tyler Childers. Maar dan op een eigen manier? Ben je er nog? Goedzo, luisteren dan!
En slinger daarna de plaat Numb even aan. Nog meer moois!
De mannen van The Mondegreens verhuisden van het slaperige Chico naar Seattle. Waar het bruist. En dat horen we terug in liejde Beltdown. California rock, beetje bluesy. Ja, daar vermaken we ons prima mee. Een plaat moet er dit jaar ook komen. Maar nog even geduld. Althans, nog 1,5 week. Op 18 mei verschijnt All Our Neighbourhoods.
The Key Rocks. “Independent artist, independently recorded, trying to capture the rawness of music”. En dat is prima gelukt in liedje The Line, vinden wij. Elektrische gitaar, fijne stem. Meer heb je soms niet nodig. Misschien een NL tour? Want we zien dit wel zitten, alleen op een podium. Wie haalt deze beste Ier onze kant op?
Holly Redford Jones komt uit Londen en stuurde met Bonjour Madame een nogal ‘laid-back, mellow rocker’ op. Horen we een heel klein beetje Sharon van Etten? Of is het meer bluesy? Anyway, we vinden Holly iemand om in de gaten te houden, want ze is pas twee liedjes onderweg (na Big Blue Sky)
En dan met name naar liedje 3000 miles. Een 7 minuten durend liedje van Long Gone John. Een typische hard travellin’, folk singin’, blue feelin’, fingerpickin’, tall tale teller.
En daar houden we van! Ondanks dat de track al uit 2018 stamt en we niet weten of en wanneer we nieuw materiaal kunnen verwachten. Want goede muziek is tijdloos, nietwaar? Dus maak even 7 minuten vrij op deze regenachtige zondag en geniet van Long Gone John. Zeker als je van bands als Langhorne Slim en The Lumineers houdt.
Borza werd geboren in London, maar groeide op in Quebec. Zelf doet hem dat niet veel en noemt hij zichzelf a human of this earth, for now. Prima benadering. Be Amazing is overigens het eerste materiaal nadat in 2016 EP Playing With Time uitkwam. Maar hey, daar stond liedje Be Amazing ook al op.. Doorstart?
Hoe dan ook, we bevelen Borza van harte aan!
Dat is een wat misleidende titel. Want we vinden liedje Route To Misery te gek! Waarom? Die energie, die vocals! Dat orgeltje op het eind! The Kinks meet Spoon? Om maar iets te noemen. We vinden het liedje op EP Root Thyself, dat sinds vorige week op Spotify staat. Dus houdt je van 60’s garage rock, maar ben je ook niet vies van wat modernere elementen? Stem je radio dan snel af op The Great Fuss!
Retro bluesy vibes, daar houden we van. Early Black Keys, Bonnie Cried, Lonesome Shack. En ga zo nog maar even door. Daar zetten van vanaf vandaag ook The Shyp in, met liedje The Fix.
The Shyp is een wisselend collectief. Maar wat als een paal boven water staat in de voorliefde voor oude Chicago blueshelden.
From a smoky bar room, a troubled man makes one last desperate plea to the woman he loves as she has made the decision to spread her wings and move across the sea. Realizing that her needs come before his, but also torn by the decision – he is fearful of succumbing to his demons. Through dual uses of symbolism, likened both to Addiction and being ‘Broken’ – there is no end to the pain he may endure to get by, and no easy FIX for heartbreak.
The Fix is pas hun tweede single, maar het voelt alsof we ze al jaren grijsdraaien. En dat is een goed teken!
