Press "Enter" to skip to content
Newmusic of the day on June 21st 2018

Daniel Blumberg minus band is ook goed (7.9)

De stem van van Yuck en Cajun Dance Party op een klassiek bedje (met hints naar Talk Talk)
Song: Daniel Blumberg - Minus
Album: Minus (out now)
Live zien: Den Haag (Crossing Border festival, 03.11.2018)

In 2013 stapte Daniel Blumberg uit Yuck, de band voortgekomen uit het eveneens door hem opgerichte Cajun Dance Party. Sinds die tijd werkte hij aan een artistiek muziekproject genaamd GUO ėn aan een soloplaat, die 4 mei van dit jaar dan eindelijk is verschenen: Minus.

Zoals z’n CV al aangeeft, is de achtentwintig jarige Blumberg een veelzijdig artiest. En dat hoor je ook op Minus. Opener en tevens titeltrack is direct al een prachtig luisterliedje, met een wonderschone melodie en begeleiding (cello en piano). Het is ook het meest veilige liedje van de plaat, zoals daarna zal blijken. Het gaat al snel richting de, zoals je dat dan noemt, experimentele folk. Werkt soms, werkt soms iets minder. Maar interessant is het zeker.

Newmusic of the day on June 20th 2018

Austronauts, etc. is weer prachtig (8.1)

The Whitest Boy Alive met Nick Drake en hemelse strijkers in de ruimte
Song: Austronauts, etc. - The Room
Album: Living In Symbol (27.07.2018)

Astronauts, etc. is het project van de in Oakland wondende Anthony Ferraro, voorheen toetsenist bij Toro y Moi. Maar dat vertelden we je tweeënhalf jaar geleden ook al. Toen waren we lyrisch over z’n redelijk onder de radar gebleven debuutplaat Mind Out Wandering (snor ‘m nog eens op) en sleepten we James Vincent McMorrow en Bon Iver erbij. Anno 2018 zijn er twee nieuwe singles, The Border en The Room, en horen we op met name laatstgenoemde Nick Drake en The Whitest Boy Alive. En strijkers, hemelse strijkers. 27 juli verschijnt nieuwe plaat Living In Symbol en wellicht dat het nu dan echt gaat beginnen voor Astronauts, etc. Onze zegen heeft-ie.

Newmusic of the day on June 18th 2018

Into The Dark zingt over Caroline (8.0)

Prachtig liedje uit Zuid-Wales, waarin we o.a. Asgeir en Bon Iver horen
Song: Into the Ark - Caroline
Album: TBA

Misschien ken je ze nog, onze vrienden van Into the Ark. Een tijdje terug tipten we Straight to Your Door, een Hozier-achtige akoestische soulvolle ballad. En met liedje Caroline flikken Dane Lloyd en Taylor Jones het wederom. Ditmaal met ietsjes meer Asgeir / Bon Iver in de aderen.

Nog even om je geheugen op te frissen: Dane en Taylor komen uit Blackwood, Zuid Wales. En voordat ze elkaar leerden kennen maakten ze solo muziek. Maar het klikte meteen, ze klommen het podium op, speelden op straat in Cardiff en de rest ligt achter ze. Tot op heden brachten ze een aantal singles uit, maar nog geen EP of plaat. Welke Nederlandse labels lezen mee? Tekenen die gasten!

More musicShorttrack on June 18th 2018

De fijne nieuwe van New Luna

We tipten de band eerder, ergens eind vorig jaar, maar dat doen we nu weer omdat New Luna (Manchester) een heel fijn Jeff Buckley- en/of Blaenavon-achtige single heeft afgeleverd: Knew Too. Het is bovendien de eerste track die de band helemaal zelf geproduced heeft. Mooi toch. En dan dat sinistere. En die tekst. Het gaat over een ‘steady breakdown in the minds of two people’. Luister!

Newmusic of the day on June 15th 2018

De aanstekelijke dood van The Malarkey (7.8)

Desolater dan Morrissey ooit zong, melancholischer dan The Kinks ooit klonk en dieper dan Pete Doherty ooit zonk.
Song: The Malarkey - Something To Die For
Album: TBA

Sat in a pub
Unemployed, lifeless
The only way is up
And the clock on the wall
Pokes fun at us all
It tocks, it tocks and torments

Dat zijn de teksten, lieve mensen. Voor als je echt niet meer wilt. En dan zwaaien de jongens van The Malarkey (uit Bristol) er in de clip een beetje cynisch bij, terwijl het ergste stukje nog moet komen. Ja, Something To Die For heeft alles wat het beloofd. Bovendien klinkt het als The Smiths, The Pogues en Pulp en dat maakt de zwartgalligheid bijkans onweerstaanbaar. Zo gaat dat met muziek.

Give me something to die for
Something to live by
I’m sick of this charade

Iemand zei over Something To Die For ‘It’s a depressing yet dreamy indie-sleeper, recalling the sharp insight of early Arctic Monkeys …’ Daar kunnen wij ons wel in vinden. Hoewel die scherpte van Alex Turner inmiddels wel ingeruild is voor raffinement, zo bleek vorige week op Best Kept Secret. Die weg heeft The Malarkey dan nog te gaan, maar de ambitie is er, zo lezen wij bij MNE: ‘We just want to reach as many people as possible, and then anything could happen.’

Ja, alles kan gebeuren. Alles. Zelfs meer dan je denkt. Maar we hopen eigenlijk dat The Malarkey altijd zo zwart als Morrissey en zo jeugdig als The Libertines blijft.