Een paar seconden in liedje High Up North van, ha, High Up North waan je je direct in Scandinavië. Ja, we weten het, dat klinkt inmiddels aardig cliché. En toch is het waar. Of juist daarom. Anyway, we zouden je graag om 4 minuut 22 vragen. En als je er dan lekker inzit nog 4 minuut 27 voor liedje Ride (ja, van Lana Del Rey).Dan heb je meteen de totale discography van ze gehad. Maar het kan haast niet anders of er volgt meer.
Auteur: <span>Bas</span>
Max Poolman klinkt Hollands. En dat is het ook. Maar qua geluid doet Max ons nogal denken aan Bruce Springsteen. Met een vleugje Ryan Bingham.
Laat je niet misleiden bij hoe ogenschijnlijk makkelijk het hem allemaal afgaat (zang, gitaar, mondharmonica). Een aantal jaar geleden beschadigde hij de zenuwen in zijn hand ernstig tijdens een skatebord-ongeluk. Maar hij revalideerde en bracht afgelopen vrijdag bracht Max zijn debuut EP Bucking The Tiger uit.
Ósk wordt omschreven als een van de indie-folk parels van Noorwegen. Dat was meer dan genoeg om onze interesse te wekken. En wat blijkt, liedje Flickering is prachtig. Blazers, Matt Berninger-achtige stem/sfeer. Kortom, perfect voor dit jaargetijde. En die video, die maakt het helemaal af. Onze tip: op repeat en wachten op album Grå, dat volgend voorjaar uit moet komen.
Red Sun Sinking is de nieuwste track van Ben Guihan, afkomstig uit New Mexico. Onze eerste indruk? Kevin Morby! Heel erg lekker dus. Zelf noemt hij het een moderne, psychedelische western. En bij nader inzien dekt dat de lading prima. Enjoy!
Echt nieuw is de Brit Richard Walters voor velen misschien niet meer. Een paar liedjes maakten al aardig naam. En sinds vorige week is daar een nieuwe track, New Air. Breekbaar, lo-fi. en moderne Jeff Buckley of Craig Armstrong?
Graeme Kennedy bracht als kind uren door in de kerk waar zijn vader pastor was. Dat bracht hem de nodige inspiratie. Evenals het opgroeien met het luisteren naar Nina Simone en Leonard Cohen en Nick Cave. En eerlijk, daar horen we wat van terug in liedje Revival in Lincoln. Verhalend, donker.
Nu is het wachten op een plaat. Want samen met liedje High Ceilings (doet ons denken aan John Moreland) zijn er twee prachtige singles uit.
Riley Pearce maakte met liedjes Brave (bijna 27 miljoen plays) en Elephants al meer dan naam voor zichzelf. Zowel in thuisland Australie alsmede overseas. Laatste EP dateert echter alweer uit 2016. Hoog tijd voor iets nieuws, moet ook Riley gedacht hebben. Medio maart komt hij met opvolger Love and Other Stuff. En niet alleen die titel is prachtig, van liedje Electricity kunnen we hetzelfde zeggen. Stemmig, donker.
Cork en muziek is een gelukkige combinatie. Zo komt bijvoorbeeld Mick Flannery er vandaan. En daar kunnen we Neil O’Shea, alias The Nation Mourns aan toevoegen. Ook wel een beetje in hetzelfde genre. Donkere, stemmige, singer-songwriter. In de traditie van Tom Waits, Damien Rice, Nick Drake en Jackson C. Frank. Vinden we prachtig, zeker nu de bladeren als gekken naar beneden vallen.
Eerst en tot nu toe enige wapenfeit is de prachtige single Ogre.
