Categorie: <span>Nieuwe muziek</span>

Wij houden ervan als muziek en beelden bij elkaar komen in een minuut of drie. De clip voor Sozialisiert in der BRD van Botschaft (Hamburg/Berlijn) is een goed voorbeeld: een montage van oude homevideo’s en fragmenten van televisieprogramma’s uit diezelfde periode.

Maar er zit natuurlijk ook een botschaft achter Sozialisiert in der BRD. Het is bedoeld als kritiek op het schoolsysteem in Duitsland en het gevoel dat je al op jonge leeftijd wordt voorbereid op een rol in een kapitalistisch systeem. Maar ja. Wat weten wij daar nou van? Wij horen alleen hele fijne Prefab Sprout- en The Blue Nile-achtige deuntjes en denken gewoon een beetje aan vroeger.

Nieuwe muziek

Eind deze maand verschijnt met Sum Of All Your Parts de derde plaat van Fatherson. Het Schotse trio is dus al even bezig en wist al een aardige fanbase op te bouwen. Gevoelsmatig zouden ze nu zomaar eens de sprong naar het “grote publiek” kunnen maken. Dat ze live hun mannetje staan was al geen geheim meer (oa op sleeptouw genomen door Frightened Rabbit, Biffy Clyro, Kings Of Leon, Idlewild) en nu ze met het nieuwe werk ook op plaat echt knallen, lijkt alles klaar te zijn voor de volgende stap.

Op de laatste twee singles hoor je precies in welke hoeken Fatherson het zoekt. Op Making Waves schurken ze dicht tegen het Schotse rock-geluid van Biffy Clyro en Frightened Rabbit aan en op Reflection gaan ze meer voor de “gevoelige” indie-rock, enigszins in het verlengde van bijvoorbeeld Palace en zelfs een beetje Bear’s Den. Wat steeds als een kasteel in de Schotse Hooglanden fier overeind blijft staan, zijn de fijne stem van Ross Leighton, de heerlijke gitaarsound en de sterke melodieën.

Afijn, kom maar door met die plaat.

Nieuwe muziek

Ineens weer terug: het vrolijke geluid van Cayucas. Drie jaar na hun laatste plaat Dancing At The Blue Lagoon is er met ‘Jessica WJ’ een heerlijke nieuwe single, met op de flipside het eveneens lekker in het gehoor liggende ‘Skeleton Coast’.

Na een jaar gesurfd te hebben op die eerder genoemde langspeler en de nog steeds heerlijk klinkende voorloper Big Foot (2013) is het duo, bestaande uit de tweelingbroers Zach en Ben Yudin, de studio in gedoken met Dennis Herring, een producer die eerder werkte met prima namen als Elvis Costello en Modest Mouse. Momenteel leggen ze de laatste hand aan hun derde LP die binnenkort zal uitkomen. Kortom: goed nieuws op deze maandag.

Nieuwe muziek

En dan nu, dames en heren, een stukje minder toegankelijke muziek. Donkere muziek. Over existentiële dingen. Geschreven door een snotneus van 17 uit London. Maar dat hoor je niet. Je hoort Denh Izen (Tavish JW Westwood uit London) in het volstrekt unieke What It Means somber croonen over de reden van ons bestaan. Volwassen en aangrijpend.

I wonder what it means to be alive
What it means to be alive

Ok, goed. Dat is eigenlijk inderdaad iets waarover iemand van 17 zou kunnen zingen. Maar vragen wij het ons allemaal niet eens af? Nog altijd? Contemplatief en heel stilletjes (omdat het nogal zwaar is misschien)? Voor Tavish is What It Means een emotionele uitlaatklep. ‘What it means is a soppy song about something silly, but it means a lot to me. It’s not a cry for help, but hopefully a helpful cry.’

[Krachtterm], dit is bijzonder. Voor een ventje voor 17. Of een jonge vrouw van 25. Of een knakker van 43. Of een dame van 63. Ach, je snapt ons wel. Het is een schreeuw voor ons allemaal.

Nieuwe muziek

De reprimande van onze hoofdredacteur (die wij toch al niet zo serieus nemen) nemen we voor lief: Everything Is Off van Billy & Dolly (een duo, ja) is niet zo nieuw meer. Maar te mooi om hem niet te laten horen.

Billy en Dolly zijn Bill Rousseau en Dahlia Gallin Ramirez uit San Francisco. Everything Is Off staat op het album Five Suns dat in juni verscheen en waarvoor ze ’three main items on their agenda’ hadden: ‘loud guitars, dirty keyboards, and the end of the world.’

Nieuwe muziek

Twee jaar na haar fijne plaat Empire Builder komt Laura Gibson eind oktober met de opvolger: Goners. Ze ging diep voor die plaat: “I tore my heart and brain apart on this one,” schrijft de Amerikaanse muzikante op Facebook. “And tried to say something true about grief and love and the ways we share pain with each other (that sounds rather dour, but I promise there are a few toe-tappers hidden amongst the sorrows).”

Eerste voorproefje Tenderness is meteen raak. Neem alleen al de openingszin: “I met you the year I stopped fearing my body.” Kijk, zo begin je dus een kort verhaal. Bij onze collega’s van The Fader vertelt Laura openhartig over het liedje:

“[it] reflects on the ways we project pain, lash out, or become cracked open by the immediacy of another person. […] The act of holding each others’ trauma and grief, is both miraculous and messy. When we’re young, we adopt certain strategies for seeking and receiving tenderness. Much of adulthood is spent dismantling those strategies, and drawing new ones. I wanted to write about that dismantlement.”

En dat is prachtig gelukt.

Nieuwe muziek

Hier is weer zo’n debuutep’tje dat in eerste instantie volledig langs ons heen is gevlogen: Mooneye EP van Mooneye. Onbegrijpelijk, want na de eerste luisterbeurt (vorige week) waren we laaidend enthousiast over dit al in maart verschenen schijfje.

Mooneye is de Belgische songwriter Michiel Libberecht, die eerder al naam maakte bij onze zuiderburen als Mickey Doyle. Als Mooneye formeerde hij een band en blinkt hij uit in liedjes die al door OOR omschreven werden als “ronduit meesterlijk” en van “uitzonderlijke klasse”. En weet je, ze hebben gelijk. Het is een prachtig Ep’tje dat meteen al belachelijk goed opent met ‘Thinking About Leaving’. Vier liedjes later is het al weer over en rest enkel de repeatknop.

Nieuwe muziek

Een snor, een baard, lang haar en een jas die Joe Casey van Protomartyr niet zou misstaan. Zo ziet The Wit eruit. Op die ene foto. Bij dat ene korte stukje tekst. Want veel weten we niet van The Wit. Behalve dan dat de band uit Noorwegen komt. En dat ze nu een pareltje van een jingle-jangle-bedroom-pop-nummer hebben uitgebracht. Brengt If You Ain’t Got Nothing To Do (Don’t Do It Here) dan wat nieuws? Ehm. Nee. Dat niet. Maar het brengt wel iets moois. Iets prachtigs zelfs.

Twinkelende toetsen, fladderende vocals. Lekker fris en fruitig allemaal. Maar The Wit gaat al best een tijdje mee. Een debuutalbum verscheen in 2009 en daarna gingen ze op tournee met een paar andere bands (waaronder Fu Manchu). Twee jaar later begonnen ze aan het volgende album, ergens, in de bossen van Zweden. Maar door tragische omstandigheden (we zoeken nog uit welke) werd alles in de kast gelegd en kwam het er pas vijf jaar later weer uit. Nu is er een nieuwe samenstelling (denken we) en is het derde album in de maak.

Hoe dan ook: If You Ain’t Got Nothing To Do (Don’t Do It Here) is waarschijnlijk een nieuw begin. En zo klinkt het ook. Maar de mooiste omschrijving van het nummer komt van Mp3hugger.com. ‘The spirit of Morrissey hangs in the air too so we can almost smell the fresh bouquet of flowers being thrown into the audience in a scene so indie defining it almost makes our spectacles frost over.’ Ja. Zoiets.

Nieuwe muziek